"Жолаушы" (1975) – Микеланджело Антонионинің драмы. Джек Николсон сомдаған журналист өзін басқа біреу ретінде ұсынады, құпиялар мен қауіп-қатерге толы саяхатқа шығады. Канн фестивалінің жүлдесіне ие болған фильм.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Микеланджело Антонионидің 1975 жылғы драмалық фильмі.
Drama film directed by Michelangelo Antonioni (1975)
"Жолаушы" – Микеланджело Антонионидің 1975 жылғы драмалық фильмі. Сценарийі Антониони, Марк Пепло және Питер Воллен есімдерімен жазылған. Фильмде көңілі толмаған ағылшын-американ журналисі Дэвид Локк (Джек Николсон) Чадта деректі фильм түсіріп жүргенде қайтыс болған бизнесменнің кімлігін қабылдайды. Ол азамат соғысындағы көтерілісшілермен байланысы бар қару саудагерінің рөлін ойнап жатқанын білмейді. Саяхаты барысында оны аты-жөні белгісіз жас әйел (Мария Шнайдер) сүйемелдейді. "Жолаушы" – Антонионидің продюсер Карло Понти және Metro Goldwyn Mayer компаниясымен жасасқан үш фильмдік келісімінің соңғы туындысы, бұған дейін "Блоу-Ап" (1966) және "Забриски Пойнт" (1970) фильмдері кірген. Фильм шыққан кезде Канн кинофестивалінде "Алтын пальма" сыйлығы үшін күресті. Фильмтің алғашқы көрсетілімі АҚШ-та MGM компаниясы арқылы жүзеге асты, бірақ басқа жобаға байланысты туындаған дауды ішінара шешу үшін Николсон фильм құқығын сатып алып, оны көрсетуден алып тастады. 2005 жылы Николсонның келісімімен Sony Pictures Classics фильмді қайта жаңартып, 2005 жылдың 28 қазанында шектеулі көрсетілімге шығарды және 2006 жылдың 25 сәуірінде DVD форматында ұсынды.
The Passenger is a 1975 drama film directed by Michelangelo Antonioni. Written by Antonioni, Mark Peploe, and Peter Wollen, the film is about a disillusioned Anglo American journalist, David Locke (Jack Nicholson), who assumes the identity of a dead businessman while working on a documentary in Chad, unaware that he is impersonating an arms dealer with connections to the rebels in the civil war. Along the way, he is accompanied by an unnamed young woman (Maria Schneider). The Passenger was the final film in Antonioni's three picture deal with producer Carlo Ponti and Metro Goldwyn Mayer, after Blowup (1966) and Zabriskie Point (1970). During the film's release, it was in competition for the Palme d'Or at the Cannes Film Festival. The film was originally released by MGM in the United States, but in partial settlement of a dispute over a different project, Nicholson received the film rights and reportedly kept it out of distribution. In 2005, with Nicholson's consent, Sony Pictures Classics remastered the film, giving it a limited theatrical re release on October 28, 2005, and releasing it on DVD on April 25, 2006.
Сюжет
Дэвид Локк - Солтүстік Чадта тұратын, қарсылық білдірген тележурналист. Ол азаматтық соғысқа қатысқан көтерілісшілерге сұхбат беруді көздейді. Сұхбаттасушылармен күресіп, ол өзінің Land Rover-і гидтер тастап кеткеннен кейін құм қирамында қалады. Сахара арқылы ұзақ жол жүріп, қонақ үйіне оралғаннан кейін, шаршаған Локк, қонақ (Робертсон) - ағылшындық, ол кездейсоқ достыққа ұшыраған, сол түні оның бөлмесінде жүрек соғысынан қайтыс болған. Локк Робертсонмен жеке басын ауыстыруды шешеді, ол оған қатты ұқсайды және рецепциядағы өлімін хабарлайды, жоспар кедергісіз жүзеге асады. Локк Робертсонның заттарын жинап алады, оның ішінде тапанша, кездесу кітабы және паспорт бар. Ол өз паспортында өзінің суретін салып қояды. Лондонда Локктің опасыз әйелі Рейчел күйеуінің "өлімі" туралы білгенде, өзін кінәлі сезінеді. Ол Робертсонды іздеп, Локктің соңғы күндері туралы білу үшін оның досына, Мартин есімді BBC продюсеріне жақындайды. Мюнхенге ұшып келген Локк әуежайдағы шкафты табады, онда баға тізімі бар папка және қару-жарақтарды бейнелейтін бірнеше фотокопияланған беттер бар. Ол ақ атпен саяхаттап барады, содан кейін барокко стиліне тән шіркеудегі тойға барады. Той аяқталғаннан кейін, Локты әуежайда көрген екі адам оған қарсы шығып, "құжаттарды" сұрайды. Локк оларға шкафтан қағаздарды бергеннен кейін, олар оған ақша салынған конвертті береді және екінші жартысын Барселонада төлеу керектігін айтады. Робертсонның Чадта Локкпен байланысуға тырысқан көтерілісшілерге қару-жарақ сатушы болғаны белгілі болды. Барселонада Локк Робертсонды іздеп жүрген Мартинді байқайды. Локк Гауди ғимаратында, Палау Гюэллге жасырынуға тырысқанда, тек "Қыз" деп аталатын сәулет студентімен кездеседі. Кейінірек (Пассео-де-Грасиядағы Гаудидің тағы бір ғимараты Ла Педрерада) Локк қыздан қонақ үйден өзінің заттарын алып келуге сұрайды, сонда оны қонақ үйдің кіреберісінде бақылап тұрған Мартин көрмейді. Мартин оның жүгін жинап жатқанда естіп, сыртта сөйлеседі. Ол оны Робертсонмен кездесуге алып баратынын ұсынады, оған таксимен еріп жүруге кеңес береді, бірақ ол оны жоғалтып алады. Ол Локкпен Барселонадан кетіп, қашып жүргенде ғашықтар болып қалады. Ұсынылмаған қару-жарақ үшін төленген ақшаға бай Локк Робертсонның күнделігінде жоспарланған кездесуді өткізуге мәжбүр болады. Оның байланыс адамы пайда болмайды; қару-жарақ саудасын ұйымдастырған адамдар Чад үкіметінің мердігерлерімен ұрланып, тергеліп, ұрып-соғылады. Лондоннан Рейчел Локктың Африкадан келген заттарын алады. Мартиннің Барселонадағы сәтсіз қуғын-сүргінін естіген Рейчел Локктің паспортын ашып, оның ішінде Робертсонның суретін тапқан кезде шошынады. Шындықты күдіктенген ол Локты табу үшін Испанияға барады, өйткені мердігерлер оны Робертсоннан кейін деп ойлап, артынан еріп жүр. Рейчелді Испания полициясы қууда, бірақ Локк пен қыз оларға құтылуды жалғастырады. Олардың қашу машинасы зақымдалғаннан кейін, Локк қызды үш күннен кейін Танжерде кездесуге нұсқау беріп, жібереді. Локк іс жүзінде тұтқындалып, Испанияның Осуна қаласындағы қонақ үйге кіреді, онда ол қыздың оралып, миссис Робертсон ретінде екі адамдық бөлмеге орын алғандығын біледі. Ол қайтадан қызды кетуге көндіруге тырысады. Ол қонақ үйден шығып, оның қасына қайтып барғысы келіп, шаң-тозаңнан ары-бері жүреді. Көп ұзамай мердігерлер қонақ үйге келіп, полиция Рейчелмен келгенге дейін кетеді. Қыз соңғы топқа қосылады, олар Локты өз бөлмесінде өлі табады. Полиция оны тани ма деп сұрағанда, Рейчел оны ешқашан көрмегенін айтады, бірақ қыз "Иә" дейді.
David Locke is a disaffected television journalist in northern Chad, looking to interview rebel fighters who are involved in the civil war. Struggling to find interviewees, he is further frustrated when his Land Rover gets stuck in a sand dune after being abandoned there by guides. After a long walk through the Sahara back to his hotel, an exhausted Locke discovers that a fellow guest (Robertson), an Englishman with whom he had struck up a casual friendship, died in his room of a heart attack that same night. Locke decides to switch identities with Robertson, whom he greatly resembled, and reports his own death at the front desk, the plan going off without a hitch. Locke collects Robertson's belongings, which include a pistol, an appointment book and passport. He alters the passport to carry his own photo. In London, Locke's unfaithful wife Rachel becomes guilt ridden when she learns of her husband's "death". She approaches his friend, a BBC producer named Martin, to track down Robertson and learn about Locke's purported last days. Locke, having flown to Munich, finds an airport locker which contains a folder with a price list and several photocopied pages illustrating armaments. Acting on a whim, he follows a white horse and carriage to a wedding in a baroque chapel, where he waits at the back of the congregation. Once the wedding finishes, two men who observed Locke at the airport confront him and ask for "the documents". After Locke hands them the papers from the locker, they give him an envelope of money and tell him that the second half is to be paid in Barcelona. It becomes apparent that Robertson was an arms dealer for the same rebels whom Locke had been trying to contact in Chad. In Barcelona, Locke spots Martin, who is trying to find Robertson. Locke encounters an architecture student, credited only as 'Girl', while trying to hide in a Gaudi building, the Palau Güell. Later (at La Pedrera, another Gaudi building on Paseo de Gracia), Locke asks the girl to fetch his belongings from the hotel so that he will not be seen there by Martin, who is watching the lobby. Martin overhears her while she collects her baggage, and speaks to her outside. She offers to take him to meet Robertson, suggesting he follow her in a taxi, but she manages to lose him. She and Locke leave Barcelona, becoming lovers while on the run. Flush with cash from the down payment on undelivered arms, Locke is drawn to keep a meeting scheduled in Robertson's diary. His contact does not show up; the men arranging the arms deal are abducted, interrogated, and beaten by hitmen operating for the Chadian government. In London, Rachel receives Locke's belongings from Africa. Having heard from Martin of his unsuccessful chase in Barcelona, Rachel is shocked as she opens Locke's passport to find Robertson's photo pasted inside. Suspecting the truth, she heads to Spain to find Locke, as the hitmen follow her, thinking they are after Robertson. Rachel gets help from the Spanish police in her pursuit, but Locke and the girl continue to elude them. With their getaway car damaged, Locke sends the girl away, instructing her to meet him three days later in Tangiers. Virtually trapped, Locke checks into a hotel in the Spanish town of Osuna, where he finds that the girl has returned and booked a double room posing as Mrs. Robertson. He again tries to persuade her to leave. She exits the hotel and dawdles around the dusty square outside, wanting to return to him. Soon the hitmen arrive at the hotel, departing just before the police arrive with Rachel. The girl joins the latter group, who find Locke dead in his room. Asked by the police whether they recognize him, Rachel says that she never knew him, but the girl says, "Yes".
Даму
1960 жылдары Микеланджело Антониони продюсер Карло Понти мен Metro Goldwyn Mayer компаниясымен үш фильмге келісімшарт жасасты. Оның алғашқы екі фильмі – "Блоу-ап" (1966) және "Забриски Пойнт" (1970) болды. Оның үшінші жобасы алғашқыда "Техникалық түрде тәтті" деп аталды, оған Итало Кальвиноның 1958 жылғы "L'Avventure di un Fotografo" ("Фотографтың оқиғасы" деп аударылған) атты әңгімесі түрткі болды. Атаудың шығуына Ж. Роберт Оппенгеймердің атом бомбасы туралы айтқан сөзі себеп болды, ол оның тудырған теориялық мәселелерді "техникалық жағынан тәтті" деп сипаттаған. Антониони алғаш рет 1966 жылы фильм үшін жоспар жасады, кейін Марк Пепло, Николо Туччи және Тонино Гуэррамен бірлесіп сценарий жазды. "Забриски Пойнт" (1970) көрсетілгеннен кейін Антониони екі жыл бойы дайындық жұмыстарын жүргізді, соның ішінде Амазонка өзенінің жанындағы түсірілім ордаларын іздеді. Басты рөлдерге Джек Николсон мен Мария Шнайдер шақырылған болатын. Антониони Николсонды бұрыннан білген, себебі "Забриски Пойнт" (1970) және "Easy Rider" (1969) фильмдері бір-біріне жақын жерде түсірілді. Николсонның әріптесі Деннис Хоппер Антониониді фильмнің алғашқы жеке көрсетіліміне шақырды, одан кейін Антониони мен Николсон ұзақ әңгімелесті. Карло Понти Продакшнс үшін "Fatal Exit" атты төмен бюджетті фильм дайындалып жатты. Жобаның авторы Пепло болды, ол Антонионидің сол кездегі серіктесі Клэр Пеплоның ағасы еді. Бастапқыда фильмді Марк Пепло режиссерлік етуі керек еді, сценарийді ол Питер Волленмен бірлесіп жазбақ болды. Бірақ Понти Пеплоның режиссерлік тәжірибесінің жетіспеуіне байланысты Антониониді фильмді түсіруді сұрады. Антониони Пеплоның келісімімен ұсынысты қабылдады. Антониони "Техникалық түрде тәтті" мен Пеплоның сценарийінің ұқсастығын байқады, себебі ол фотожурналист туралы еді. Алайда, Николсонның "Қытай кварталы" (1974) фильміне берген уәдесіне байланысты Антониониге сценарийді қайта жазуға бар болғаны алты апта уақыт қалды.
During the 1960s, Michelangelo Antonioni had signed a three picture deal with producer Carlo Ponti and Metro Goldwyn Mayer. His first two films were Blowup (1966) and Zabriskie Point (1970). His third project was tentatively titled Technically Sweet, which was inspired by the 1958 short story titled "L'Avventure di un Fotografo" (translated to "The Adventure of a Photographer") by Italo Calvino. The title had been inspired by J. Robert Oppenheimer's remark on the atomic bomb because of the "technically sweet" theoretical problems it created. Antonioni first wrote a film treatment in 1966, and later wrote a script in collaboration with Mark Peploe, Niccolò Tucci, and Tonino Guerra. After Zabriskie Point (1970) was released, Antonioni spent two years on pre production work, including location scouting near the Amazon River. Jack Nicholson and Maria Schneider had been attached to star in the project. Antonioni had known Nicholson years earlier because Zabriskie Point (1970) and Easy Rider (1969) happened to be filming near each other. Nicholson's co star Dennis Hopper invited Antonioni to the film's first private screening, after which Antonioni and Nicholson talked at length. A low budget film titled Fatal Exit was in development for Carlo Ponti Productions. The project had been written by Peploe, who was the brother of Antonioni's then partner, Clare Peploe. Initially, Mark Peploe was to direct the film, with a screenplay written by him and Peter Wollen. However, Ponti instead asked Antonioni to direct the film, mainly because of Peploe's inexperience as a director. Antonioni accepted the offer with Peploe's approval. Antonioni had noticed similarities between Technically Sweet and Peploe's script because it had centered around a photojournalist. However, because of Nicholson's commitment to Chinatown (1974), Antonioni had only six weeks to rewrite the script.
Түсірілім
Негізгі түсірілімдер 1973 жылдың ортасынан соңына дейін Алжирдің Иллизи провинциясында (Чадты бейнелеу үшін), Лондон, Мюнхен, Барселона және Испанияның оңтүстік-шығысындағы түрлі локацияларда өтті. Фильмнің басында Никсонның кейіпкері Локк өз қонақ үй бөлмесінде паспорттық фотосуреттерді алмастырып жатыр, ал фоножазбада Локк пен қазір қайтыс болған Робертсон арасындағы бұрынғы әңгіме естіледі. Камера 25 секунд бойы үздіксіз, Робертсонның балкондағы тірі бейнесіне тоқтау үшін, Локк оның қасына келіп, екеуі әңгімелесін жалғастырады (яғни, камерадағы бір кадрлық флэшбэк). Фильмнің соңғы алдындағы кадры – алты минут 32 секундтық жетектеуші түсірілім, ол Локк қонақ үй бөлмесінен басталып, шаңды алаңға қарап, қонақ үй терезесінен алаңға шығып, 180 градусқа бұрылып, соңында бөлменің ішкі көрінісіне жақын сыртқы көрініске дейін жетеді. Фильмде қонақ үйдің орналасқан жері Осуна деп көрсетілген. Дегенмен, алаңның шетіндегі бұқа сауысы Испанияның Альмерия провинциясындағы Вера қаласындағы сауысқа ұқсайды. DVD-нің түсіндірмесінде, ондаған жылдар өткен соң Никсон Антониони осы кадрды түсіру үшін бүкіл қонақ үйді салғанын айтты. Түсірілім үздіксіз болды, камера бөлмеден шығып, алаңға кіргенде линзаның диафрагмасын реттеуге мүмкіндік бермеді. Сондықтан, кадрлар бөлменің сыртындағы және ішіндегі жарықтың контрастын азайту үшін кешкісін, күн батқанға жақын түсірілді. Камера қонақ үй бөлмесіндегі төбедегі рельсте жылды, ал терезеден шыққанда, шамамен 30 метр биіктіктегі алып краннан ілінген ілгекпен ұсталуы керек еді. Камераны тегіс ішкі рельстен сыртқы кранға ауысқанда тұрақтандыру үшін камераға гироскоптар жүйесі орнатылды. Терезедегі темір торлар шарнирлі болды. Камера терезеге жеткенде және торлар көріс бұрышынан шыққанда, олар екі жаққа бұрылды. Осы сәтте камераның алға жылғалуы бірнеше секундқа тоқтады, өйткені кранның ілгегі оны ұстап, рельстен орын алды. Бұл тоқтауды жасыру үшін линза кран камераны алға жылжытқанша баяу және тегіс түрде жақындатылды. Содан кейін оператор камераны алаңның айналасында айналдырып, командаға терезедегі торларды жабуға уақыт берді, ал камера сырттан терезе арқылы қарады. Антониони сахнаны микрофондар мен мониторлар арқылы фургоннан басқарды, актерлер мен операторларға нұсқауларын жеткізген көмекшілерімен сөйлесіп. Бұл көбінесе фильмнің «соңғы кадры» деп аталса да, ол соңғысы емес; соңғы эпизодта кішкентай автомектеп машинасы қараңғыда кетеді, ал камера фильмнің титрлері басталар кезде қонақ үйге тоқталады.
Principal photography took place in the Illizi Province of Algeria (to depict Chad), London, Munich, Barcelona and locations across south eastern Spain throughout mid to late 1973. In a long take early in the film, Nicholson's character Locke is exchanging passport photos in his hotel room, with a tape recording playing an earlier conversation between Locke and Robertson, now dead. The camera pans for 25 seconds, without a cut, to hold on Robertson's now live appearance on the balcony, when Locke appears beside him and the two of them continue talking (i. e. an in camera in single shot flashback). The film's penultimate shot is a six minute, 32 second long take tracking shot which begins in Locke's hotel room, looking out onto a dusty square, pushes out through the bars of the hotel window into the square, rotates 180 degrees, and finally tracks back to a close exterior view of the room's interior. The location of the hotel is stated to be Osuna in the film. However, the bullring at the edge of the square is recognizably that of the one in the Spanish town of Vera, in the province of Almería. In a DVD commentary, decades later, Nicholson said Antonioni built the entire hotel so as to get this shot. The shot was continuous, preventing adjustment of the lens aperture as the camera left the room and entered the square. Therefore, the footage had to be captured in the late afternoon near dusk to minimize lighting contrast between the brightness outside and inside the room. The camera ran on a ceiling track in the hotel room and when it came outside the window, was meant to be picked up by a hook suspended from a giant crane nearly 30 meters high. A system of gyroscopes was fitted on the camera to steady it during the switch from this smooth indoor track to the crane outside. Meanwhile, the bars on the window had been given hinges. When the camera reached the window and the bars were no longer in the field of view, they were swung away to either side. At this time, the camera's forward movement had to stop for a few seconds as the crane's hook grabbed it and took over from the track. To hide this, the lens was slowly and smoothly zoomed until the crane could pull the camera forward. Then the cameraman walked the camera in a circle around the square, giving the crew time to shut the window bars before the camera returned to look through the window from the outside this time. Antonioni directed the scene from a van by means of monitors and microphones, talking to assistants who communicated his instructions to the actors and operators. Although this is often referred to as the "final shot" of the film, it is not; the last passage shows a small driving school car pulling away in the twilight, and the camera holds on the hotel as the film's credits begin to roll.
Шығару
"Жолаушы" фильмін Metro Goldwyn Mayer компаниясы 1975 жылдың 9 сәуірінде АҚШ-та көрсетті. Фильм шыққаннан кейін жылдар өткен соң, Николсон фильм жобасымен айналысып, ода ойнауды жоспарлаған, бірақ MGM жобадан бас тартты. Николсон өтемақы талап етті, нәтижесінде MGM "Жолаушыны" Николсонның меншігіне берді. Chicago Tribune газетінен Джин Сискел фильмге толық төрт жұлдызды баға беріп, былай деп жазды: "Жолаушы – физикалық сұлулығымен ғана көзге түсетін күрделі фильм. Егер сіз осы фильмнің мәніне жете алмасаңыз, қысқаша оқиғаның қарқыны тым баяу болып көрінеді. Дегенмен, осы фильмнің терең мағынасын ұққан көрермендер Николсонның керемет ойыншылық шеберлігі мен идеялық байлығын табады. Ол Антонионидің ұлы жобасына кедергі келтірмей, өзінің даналықпен араласқан ашуын жеткізе білді." Time журналына жазған Jay Cocks фильмнің операторлық жұмысын жоғары бағалап, "Бұл фильмде Антониони жылдар бойына жеткен ең батыл және ең икемді кадрлар бар. Олар 'Blow Up' немесе аталмыш 'Zabriskie Point' фильмдерінен де есте қалады" деді. Los Angeles Times газетінің шолушысы Кевин Томас фильмді "көрнекі сұлулық пен шеберлік өнерінің шедеврі, ол гипноз сияқты тартымды. Бұл әлемдегі ең ұлы режиссерлердің бірінің маңызды жетістігі және Николсонның тағы бір керемет рөлі" деп атады. The New Yorker журналынан Penelope Gilliatt фильмді "фильмнің сиқырлы тілін бұрынғыдан да жаңа деңгейге көтерген техникалық табыс" деп сипаттады. Variety журналынан Hank Werba Антониони туралы "өз стилімен және қазіргі өмірге қатысты ой-толғаныстарымен ерекшеленетін тамаша фильмді мұқият жасады, бұл одан әрі бірлескен жұмыстарға жол ашады" деп жазды. Роджер Эберт 1975 жылы фильмге теріс пікір білдірген, бірақ 2005 жылы оны қайта қарап, оның жеке тұлға, шегініс және адамның өзінен қашуға деген құштарлығын терең зерттейтінін айтты. Ол сондай-ақ Шнайдердің ойыншылық шеберлігін "көз жартылай ашылғандағы спонтандықтың өнері" деп бағалады. Джон Саймон 1983 жылғы "Something to Declare" кітабында фильмді сынап, "Бос кеңістік барлық жерде: пейзаждарда, қалаларда, шіркеулерде, қонақ үйлерде, ең бастысы – сценарийде. Диалогтар мұншалықты мәнсіз болған емес, сюжет мұншалықты қарапайым, бірақ абсурдты, әрекет мұншалықты кездейсоқ және ұстамасыз, кейіпкерлер мұншалықты әлсіз және көңілсіз, режиссура мұншалықты формализм мен мақтанға толы болған емес" деп жазды. 2012 жылы "Жолаушы" Sight & Sound сыншыларының сауалнамасында 110-шы орынға ие болды. Empire журналы фильмді "Барлық уақыттардағы 500 ең ұлы фильмнің" бірі деп таныды. Журнал фильмнің операторлық жұмысын (Лучано Товолидің еңбегі) және актерлік шеберлігін, әсіресе Николсонның тыныш және ойлы ойынын жоғары бағалады. Metacritic сайтында фильм 20 шолу негізінде 90 ұпай жинады, бұл "барлық сыншылардың мақұлдауы" екенін көрсетеді.
The Passenger was released by Metro Goldwyn Mayer in the United States on 9 April 1975. Years after the film's release, Nicholson had developed and planned to star in a film project, but MGM abandoned the project. Nicholson demanded compensation, to which MGM relinquished The Passenger to Nicholson's ownership. Gene Siskel of the Chicago Tribune gave the film a complete four star review, stating "The Passenger is a complex film that is obvious only in its physical beauty. And if you don't hook into that cerebral adventure story, you'll probably find the pace of the chase story to be much too slow. Viewers who connect to that other layer, however, will find a remarkable richness of image and idea Nicholson turns in another superior performance, managing to communicate his own brand of wise anger without puncturing Antonioni's grand design." Jay Cocks, reviewing for Time magazine, praised the film's cinematography, writing the film "has some of the boldest and most supple imagery that Antonioni has achieved in years—more memorable than anything in Blow Up or the unfortunate Zabriskie Point The Passenger ends with a scene that seems destined for cinematic history." Kevin Thomas of the Los Angeles Times called the film "a masterpiece of visual beauty and rigorous artistry that is as tantalizing as it is hypnotic. It is a major achievement by one of the world's great film makers and boasts still another of those splendid portrayals from Nicholson". Penelope Gilliatt of The New Yorker called the film a "triumph of technical invention that stretches the wizardly vocabulary of film as he has never stretched it before". Hank Werba of Variety wrote Antonioni "laboriously hand fashioned an excellent film spectacle that is so marked by his own style and anguish reflections on contemporary life as to encourage further collaborative encounters." Roger Ebert initially gave the film a negative review in 1975. In 2005, he revisited the film with a more positive review, writing that it was a perceptive look at identity, alienation and the human desire to escape oneself. He also praised Schneider's performance as "a performance of breathtaking spontaneity." John Simon, in his 1983 book Something to Declare, wrote disapprovingly that "Emptiness is everywhere: in landscapes and townscapes, churches and hotel rooms, and most of all in the script. Never was dialogue more pretentiously vacuous, plot more rudimentary yet preposterous, action more haphazard and spasmodic, characterization more tenuous and uninvolving, filmmaking more devoid of all but postures and pretensions". In 2012, The Passenger was ranked 110th on the Sight & Sound critics' poll. The film was included by Empire magazine as one of The 500 Greatest Movies of All Time. The magazine praised the film's camerawork (by Luciano Tovoli) and the performances, particularly Nicholson's quiet and reflective performance. On Metacritic, the film has a score of 90 based on 20 reviews, indicating "universal acclaim".