Кіріспе

Шакти Чаттопадхяй (25 қараша 1933 – 23 наурыз 1995) – бенгал тілінде жазған үнді ақыны және жазушысы. Ол ауылдық өмірді шынайы бейнелегенімен әйгілі. Ол табиғатты қорғайтын ақын болды, көптеген өлеңдері табиғаттың қиын жағдайда екенін көрсетті. Өлеңдері арқылы ана Жерді қорғауға және ағаш отырғызуға үндеді. Оның поэзиясы төңкеріс жасағандай әсер етіп, оқырмандарды қайта-қайта таң қалдырып, дау тудырды. Бір кезде американдық битниктердің адамдық қасиеттері оны қатты әсерге түсірді.

Ерте өмір

Шакти Чаттопадхяй Джайнагар Маджилпур қаласында Баманат Чаттопадхяй мен Камала Деви отбасында дүниеге келді. Төрт жасында әкесі қайтыс болғандықтан, оны анасының әкесі тәрбиеледі. 1951 жылы ол мектеп бітірді және анасының інісі, кәсіпкер және оның қамқоршысы, оған бухгалтер болып жұмысқа орналастыруға уәде бергендіктен, коммерцияны оқу үшін қалалық колледжге түсті. 1953 жылы ол орта коммерциялық емтиханды тапсырды, бірақ коммерцияны оқуын тоқтатты және Президент колледжіне (қазіргі Президент университеті, Калькутта) бенгал әдебиеті мамандығы бойынша оқуға түсті, бірақ емтиханға қатыспады. Шакти Чаттопадхяй 1970 жылдан 1994 жылға дейін «Ананда Базар Патрика» газетінде жұмыс істеді, зейнетке шыққаннан кейін Вишва-Бхарати университетінде қонақ лекторы болып жұмыс істеді.

Әдебиет мансабы

Ол әдебиетпен күнкөріс үшін роман жазуға кірісті. "Куйотала" оның алғашқы романы болды. Оның алғашқы өлеңдер жинағы "Эй прем, эй наишабда" ("Ой махаббат, ой тыныштық") 1956 жылы жарық көрді. "Абани бари аххо" - Шакти Чаттопадхяйдың өлеңі. Ол 1965 жылы жарық көрген "Dhôrmeo achho jirafeo achho" жинағына енген. Ол сонымен қатар 10 роман, бірнеше саяхат жазбалары жинағы, эсселер жинағы және бенгал тілінен аудармалар жариялады.