Кіріспе

Үндістан ақыны

Манмохан Госэ (19 қаңтар 1869 – 4 қаңтар 1924) – үнді ақыны және ағылшын тілінде өлең жазған Үндістаннан шыққан алғашқылардың бірі. Ол Шри Ауробиндоның бауыры болған.

Өмірбаян

Манмохан Гоузе доктор Кришна Дхан Гоузе мен оның әйелі Сварналата Деви Гоузе (қызметтес аты Басу) ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әулеттік ауылы Бойрағадиде, қазіргі Сираджихан Упазиласында, Дакка Бикрампур, бүгінгі Муншигандж ауданында орналасқан. Оның отбасы бенгалдық және жоғарғы каста индустардан болды, және олар ағылшын білімін алғашқылардың бірі болып қабылдады. Осының нәтижесінде олар байлыққа ие болды және мемлекеттік қызметтегі лауазымдардың беделіне қол жеткізді. Манмоханның әкесі Кришна Дхан Гоузе Бенгалиядағы Рангпурдегі ассистент хирург қызметін атқарған мемлекеттік қызметкер дәрігер болды. Бұрын Брахмо Самадж діни реформа қозғалысының мүшесі болған ол, Ұлыбританияда медициналық білім алған кезде эволюция идеясына қызығушылық танытты. Манмоханның анасы Сварналата Деви, Брахмо Самадждың көрнекті қайраткері Шри Раджнараян Бостың қызы еді. Ол Лоренс Биньонның жақын досы болды. Манмохан бауырластардың екіншісі еді. Ең үлкені – оның ағасы Бенойбхусан Гоузе, одан кейін Манмоханның өзі, содан кейін оның ағасы Шри Ауробиндо (танымал революционер және аскет), одан кейін оның жалғыз қарындасы Сароджини, ал соңғысы – тағы бір ағасы Бариндракумар (көбінесе Барин деп аталады).

Мансап

Ол Манчестер грамматикалық мектебінде (1881–84), Лондондағы Сент-Полс мектебінде (1884–87) білім алды және Оксфордтың Крайст-Черч колледжіне ашық стипендиямен қабылданды. Оның еңбектері Primavera: Төрт автордың өлеңдері (1890) жинағында Лоренс Биньон, Артур С. Криппс және Стивен Филлипспен бірге жарияланды. Кейіннен Гхоз Фицрой көшесіндегі әлеуметтік орталықта Оскар Уайльдпен кездесті, ол «Pall Mall Gazette» газетінде «Primavera» жинағына шолу жазып, Гхозға ерекше назар бөлді. Осы Лондондағы кезеңде Гхоз «Ақындар клубының» көптеген мүшелерімен, мысалы, Лионель Джонсон, Эрнест Даусонмен танысты, олардың екеуі де оны жақсы көретін. 1893 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Гхоз Үндістанға оралып, Патна, Банкипур және Калькутта қалаларында бірнеше оқытушылық қызметтер атқарды. 1897 жылы Дака колледжінің доценті болып тағайындалды. 1918 жылы әйелі Малати Банерджи қайтыс болғаннан кейін денсаулығы нашарлап, қартайды. 30 жыл бойы Гхоз Англияға оралу арманымен өмір сүрді, тіпті 1924 жылдың наурыз айында қызымен бірге саяхатқа билет алды, бірақ 1924 жылдың 4 қаңтарында ауырып, Калькуттада қайтыс болды. Оның қызы Лондонға кетіп, Лоренс Биньонмен кездесіп, оның көмегімен 1926 жылы жарық көрген «Махаббат пен өлім әндері» жинағын редакциялады.