Beretta M38: Екінші дүниежүзілік соғыстың итальяндық автоматтары

Кіріспе

Мылтық түрі - автоматтарың

Тарих

Бастапқыда Beretta бас инженері Tullio Marengoni 1935 жылы Moschetto Automatico Beretta (Beretta Automatic Musket) 38 немесе MAB 38-ді Beretta Modello 18 және 18/30 үлгілерінен жасады, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Villar Perosa жеңіл пулеметінен туындаған. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстың ең табысты және тиімді итальяндық шағын қаруы ретінде мойндалды және бірнеше нұсқада көптеп өндірілді. Көптеген неміс сарбаздары, соның ішінде Waffen SS және Fallschirmjäger сияқты элиталық күштер, Beretta 38-ді артық көреді. Германия 1944 және 1945 жылдары 231 193 дана Beretta M38 өндірді. 9×19 мм Parabellum патронының, Cartuccia 9 mm M38 итальяндық, күшті нұсқасын қолданатын Beretta, көптеген басқа автоматтарынан ұзақ қашықтықта дәлірек атып, тиімді болды. 1938 жылдан 1950 жылға дейін өндірілген, ол 9×19 мм Parabellum оқ-дәрісімен минутына 600 оқ атып шықты. Ол 10, 20, 30 немесе 40 оқтың жинағыштарын пайдаланды; бекітілген штыкпен қолданылғандағы қысқа 10 оқты жинағыш, тұтқындарды күзетуге немесе ішкі қауіпсіздікті сақтауға одақтас және Орталық державалар күштері үшін танымал болды. Жарыс кезінде 30 оқты жинағыш ең көп қолданылды. 1939 жылы итальян полициясына алғаш рет берілген MAB 38 бастапқы үлгісінде Carcano M91/38 бүгілетін штығына арналған штык ұстағышы және тірегі болды. Италия армиясының талаптарына сәйкес, штык ұстағышы мен тірегі алынып тасталды, кері соққыны теңестіргіш қайта жасалды, екі көлденең муздағы ойығы 4 көлденең кесікпен ауыстырылды, олар тиімдірек деп есептелді. Бұл стандартты армиялық нұсқасы MAB 38A деп аталды және 1941 жылы өндірілді. Өте тиімді болғанына қарамастан, Beretta Model 38 соғыс кезінде өндіруге тым көп уақыт пен шығын кетіретін болды. Маренгони болат парақтан жасалған, салқындатқыш жақтауы мен штык ұстағышы алынып тасталған, ал бөлек оқ ату механизмі бұранда бетіне орнатылған тұрақты оқ ату механизмімен ауыстырылған қарапайым модельді жасады. Салмақ пен шығынды үнемдеу үшін ствол мен ағаш бөліктері де қысқартылды. Бұл жаңа модель, Model 38/42, салқындатуға көмектесетін және салмақты азайтатын тік жолақты стволға ие болды. Оның ату жылдамдығы да төмендеді (550 оқ/мин). Model 38/43, 42 және 44 үлгілері арасындағы аралық өндіріс кезеңі болды. Model 38/44, 38/43 үлгісінің шағын өзгертілген нұсқасы болды, онда бұранда жеңілдетілді және жұмыс істейтін серіппе жетекшісінің орнына үлкен диаметрлі кері соққы серіппесі қолданылды. Model 38/44 нұсқасының бірі MP40 стиліндегі төмен бүгілетін жинағышпен жабдықталды, ол Model 1 деп аталды. Model 5 итальяндық армия, полиция және бірнеше елдердің қарулы күштері үшін 1961 жылға дейін өндірілді, содан кейін өндіріс тоқтатылды, себебі ықшам, заманауи Beretta M12 пайда болды.

Originally designed by Beretta's chief engineer Tullio Marengoni in 1935, the Moschetto Automatico Beretta (Beretta Automatic Musket) 38, or MAB 38, was developed from the Beretta Modello 18 and 18/30, derived from the Villar Perosa light machine gun of World War I. It is widely acknowledged as the most successful and effective Italian small arm of World War II and was produced in large numbers in several variants. Many German soldiers, including elite forces such as the Waffen SS and Fallschirmjäger forces, preferred the Beretta 38. Germany manufactured 231,193 Beretta M38s in 1944 and 1945. Firing a more powerful Italian version of the widely distributed 9×19mm Parabellum cartridge, the Cartuccia 9 mm M38, the Beretta was accurate at longer ranges than most other submachine guns. It was produced from 1938 to 1950 and fired 9×19mm Parabellum ammunition at 600 rounds per minute. It used 10, 20, 30, or 40 round magazines; the short 10 round magazine, when used in conjunction with the fixed bayonet, was popular with Allied and Axis forces for guarding prisoners or internal security. In combat, the 30 round magazine was the most common. The original MAB 38, first issued to Italian police in 1939, had a bayonet mount and stock rest for the Carcano M91/38 folding bayonet. In compliance with Italian army requirements, the bayonet mount and rest were eliminated and the recoil compensator was redesigned, the two horizontal muzzle slots substituted by 4 transversal cuttings, judged more effective. This standard army variant was renamed MAB 38A and issued in 1941. Despite its undeniable effectiveness, the Beretta Model 38 proved too time consuming and expensive to produce during wartime. Marengoni designed a simplified model made from sheet steel, in which the cooling jacket and bayonet mount were eliminated and the separate firing pin mechanism replaced by a fixed firing pin machined on the face of the bolt. The barrel and wooden stock were also shortened to save weight and cost. This new model, the Model 38/42, had a fluted barrel to aid cooling and save weight. It also had a slower rate of fire (550 rpm). The Model 38/43, was an intermediate production stage between the 42 and 44 patterns. The Model 38/44 was a minor revision of the 38/43, in which the bolt was simplified and a large diameter recoil spring was used in place of the operating spring guide. A variant of the Model 38/44 was fitted with an MP40 style under folding stock as the Model 1. The Model 5 was produced for the Italian Army, police and the armed forces of several other nations until 1961 when production ceased in favor of the compact, modern Beretta M12.