Филадельфиялық локомотивтер зауыты: Американың теміржол тарихындағы маңызды кезең
Norris Locomotive Works
Филадельфияда 1832-1866ж. жұмыс істеген Norris Locomotive Works локомотивтерді жасаған. АҚШ-тағы алғашқы экспорттаушы, Еуропа мен Оңтүстік Америкаға сатқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норрис локомотивтер зауыты – Филадельфияда орналасқан бу локомотивтерін өндіретін компания, ол 1832 және 1866 жылдар аралығында шамамен мың теміржол локомотивін жасады. Бұл кезеңнің көп бөлігінде ол американдық локомотив өндірушілердің арасында басымдыққа ие болды және американдық локомотивтерді ең көп экспорттаған алғашқы ірі компания атанды, өзінің танымал 4-2-0 локомотивтерін Еуропа теміржолдарына сатты және Оңтүстік Америкада қолданылған алғашқы локомотивті құрастырды.
The Norris Locomotive Works was a steam locomotive manufacturing company based in Philadelphia, that produced nearly one thousand railroad engines between 1832 and 1866. It was the dominant American locomotive producer during most of that period and the first major exporter of American locomotives, selling its popular 4 2 0 engines to railways in Europe and building the first locomotive used in South America.
Шығу тегі
Компания 1832 жылы Уильям Норрис (1802–1867) және әскери топографиялық инженер және зерттеуші майор Стивен Х. Лонг (1784–1864) тарапынан Америкалық Бу тасымалдау компаниясы ретінде құрылды. Екеуі де жылдар бойы бу қозғалтқыштарын жасаумен айналысып, 1829 жылға дейін антрацит көмірін жағуға арналған локомотивті жобалады. Норрис пен Лонг сондай-ақ Black Hawk деп аталған қозғалтқышты жасады, ол 1830-шы жылдардың басында Бостон және Провиденс теміржолында және Филадельфия мен Колумбия теміржолында белгілі бір деңгейде сәтті жұмыс істеді. Кейін Лонг фирмадан кетіп, Уильям Норриске оның ағасы Септимус қосылды, ол локомотивтерге қатысты бірнеше өнертабысқа патент алды. Екі бауырлас кәсіпорынды Норрис локомотивтер зауытына қайта құрды.
The company was started in 1832 as the American Steam Carriage Company by William Norris (1802–1867) and Major Stephen H. Long (1784–1864), a military topographical engineer and explorer. The two men had experimented with steam engine building for years and, as early as 1829, designed a locomotive to burn anthracite coal. Norris and Long also built an engine called the Black Hawk, which performed with partial success on the Boston and Providence Railroad and the Philadelphia and Columbia Railroad in the early 1830s. Long later left the firm and William Norris was joined by his brother Septimus, who patented several locomotive related inventions. The two brothers reformed the enterprise into the Norris Locomotive Works.
Өсу және табыстылық
Темір жол тарихындағы маңызды оқиғалардың бірі 1836 жылдың 10 шілдесінде болды, осы күні Норрис ағайындары Филадельфия және Колумбия темір жолының Белмонт еңістігінде 4-2-0 локомотивін сынақтан өткізді. Екі рельстік еңіс Скуилкилл өзенінен қазіргі Бельмонт даңғылына қарай 2805 футқа созылып, 15 футқа бір фут көтеріліп, жалпы биіктігі 187 фут болды. "Джордж Вашингтон" деп аталған, 14 400 фунт салмақты локомотив 19 200 фунт жүк тартты, оның ішінде тендерде 24 адам және бір жүк вагоны сағатына 15 миль жылдамдықпен жоғары көтерілді. Бұл локомотив әлемдегі алғашқы болып өз күшімен төбеге шықты, соның арқасында бу локомотиві жүк тасып, еңістікке көтеріле алатынын дәлелдеді. Бұл жетістік соншалықты керемет болды, инженерлік журналдарда жарияланған хабарламалар оның болуын күмәндандырды. 1836 жылдың 19 шілдесінде ауыр жүкпен тағы бір ресми сынақ жүргізіліп, локомотивтің қабілеті расталды. 1842 жылы Норрис 4-2-0 локомотивтері Англияға, Лики еңістігі үшін экспортталды, ал ағылшын өндірушілер жеткізуден бас тартты. Норрис келесі жылы Балтимор және Огайо темір жолы үшін "Джордж Вашингтонның" жоспарлары негізінде "Лафайетті" салды. Америка революциялық соғысының батыры Маркиз де Лафайеттің құрметіне аталған бұл жаңа 4-2-0 локомотиві B&O-ның алдыңғы жүк көлігімен жабдықталған алғашқы локомотиві болды және, мүмкін, бүкіл әлемдегі алғашқы стандартталған өндіріс үлгісі болды. Жаңалықтар цилиндрлерді түтін камерасының сыртында және жанында орналастыруды, поршеньдердің дөңгелектерге тікелей қосылуын (кривошипті біліксіз), төрт дөңгелекті бұрылатын пилоттық шассиді, ішкі рамалық тіреуді және екі жетекші дөңгелекті оттық алдында орналастыруды қамтыды (мұның арқасында локомотивтің салмағының көп бөлігі жетекші дөңгелектерге түсіп, сүйреу күші артады). "Лафайетт" американдық бу локомотивтерінің бу дәуірінің соңына дейін сақталған конфигурациясын белгіледі. 1847 жылы Норрис заводы Америкадағы алғашқы он дөңгелекті локомотивті – "Чесапик" локомотивін құрды. Филадельфия және Рединг темір жолында жұмыс істеген бұл локомотив әлемдегі алғашқы 4-6-0 локомотиві болды. Оның салмағы 22 тонна, цилиндрлері 14½ x 22 дюйм, ал жетекші дөңгелектерінің диаметрі 46 дюйм болды. Бастапқыда ағашпен жұмыс істейтін локомотив, 1862 жылы антрацит көміріне ауыстырылды және тағы он бес жыл бойы жұмыс істеді. Кейбір мамандар Септимус Норрис бұл жобаны ойлап тапқан деседі, ал басқалары оны Эри темір жолының бас құрылысшысы Джон Брандтке жатқызады. Барлығы тоғыз Норрис ағайыны болды, олардың алтауы бір кезде локомотив құрылысымен айналысқан. Уильям Норристің кәсіпорны 1844 жылы Ричард және Октавиус ағайындары қосылғанда, қаржылық қиындықтар мен қайта ұйымдастыру кезеңінде "Норрис ағайындары" деп қайта аталды, соның ішінде Уильямның бизнестен біртіндеп кетуі де болды. Кейін фирма "Ричард Норрис және ұлы" деп аталды. Норрис ағайындарының басқа локомотив зауыттары да тәуелсіз түрде (және сәтсіз) Ланкастерде (Пенсильвания) және Шенектадиде (Нью-Йорк) ашылды. Норрис локомотив зауыты көптеген локомотивтерді шетелге сатты. Бұл компания локомотивтерді және жалпы алғанда үлкен механикалық құрылғыларды экспорттаған алғашқы американдық компания болды. 1840 жылға қарай фирманың өндірісінің отыз пайызы шетел нарығына жіберілді. Норрис машиналары Англияда, Францияда, Германия конфедерациясының мемлекеттерінде (Пруссия, Австрия және Саксонияны қоса алғанда), Бельгияда, Италияда, Канадада, Кубада және Оңтүстік Америкада жұмыс істеді ("Копиапо", 1850 жылы Чили темір жолы үшін салынған, Оңтүстік Америкадағы алғашқы локомотив болды). Бұл локомотивтер осы елдердің көпшілігіндегі қазіргі және келешек локомотивтердің дизайнына әсер етті. Уильям Норрис бірнеше елдердің басшыларына сыйлық ретінде беру үшін бірнеше ірі жұмыс үлгілерін жасатты. Мұндай басшылардың арасында Ресей императоры Николай және Франция королі Людовик Филипп I де болды, ол үлгісіне осылай риза болғандықтан Норриске алтын медаль және әдемі алтын қорап сыйлады. Коммодор Мэтью К. Перриге 1854 жылы Жапонияға екінші экспедициясы кезінде сыйлық ретінде жеткізу үшін 4-4-0 локомотиві мен тендері жасалды. Йокогама маңында шағын дөңгелек темір жол құрылды, оның ішінде басқа өндіруші жасаған шағын жолаушылар вагоны және бір мильдік жолдар болды. Жапондықтар алыс Шығыста алғашқы пойызбен саяхат жасау мүмкіндігіне ие болды.
One of the most historic events in railroading history occurred on July 10, 1836, when the Norris Brothers ran a test of a 4 2 0 locomotive on the Belmont Inclined Plane of the Philadelphia and Columbia Railroad The two track incline ran from the Schuylkill River for 2,805 feet towards present day Belmont Avenue, rising one foot in 15 for a total of 187 feet. Named George Washington, the 14,400 pound engine hauled a load of 19,200 pounds, including 24 people riding on the tender and a freight car up the grade at 15 miles per hour. This engine, the first in the world to ascend a hill by its own power, proved that a steam locomotive could climb a grade while pulling a load. So remarkable was this accomplishment that reports published in engineering journals emphatically doubted its occurrence. A second, more formal trial with an even greater load proved the engine's capabilities on July 19, 1836. Norris 4 2 0s were exported to England for the Lickey Incline about 1842, English manufacturers having declined to supply. Norris built the Lafayette for the Baltimore and Ohio Railroad the following year based on plans of the George Washington. Named after the American Revolutionary War hero Marquis de Lafayette, this new 4 2 0 engine was the B&O's first locomotive to feature a leading truck and may have been the first standardized production model locomotive in the entire world. Innovations included positioning of cylinders outside and adjacent to the smokebox with pistons connecting to the face of the drive wheels instead of a crank axle, the four wheel swiveling pilot truck, inside bar frame support, and placement of the two drivers ahead of the firebox (this supposedly offered greater power output as more of the locomotive's weight rested on the drivers and therefore increased tractive effort). The Lafayette established the configuration that American steam locomotives would follow until the end of the steam era. In 1847, the Norris Works built the first ten wheel locomotive in America: the Chesapeake. Operated by the Philadelphia and Reading Railroad, this was also the world's first 4 6 0 locomotive. It weighed 22 tons and had 14½ by 22 inch cylinders and driving wheels 46 inches in diameter. Initially a wood burning locomotive, the Chesapeake was converted to burn anthracite coal in 1862, and ran for about another fifteen years. Some authorities claim that Septimus Norris came up with the design, but other sources attribute it to master builder John Brandt of the Erie Railway. There were nine Norris brothers altogether, six of them had been involved in locomotive building at some point. William Norris' enterprise was renamed Norris Brothers when brothers Richard and Octavius joined it in 1844 during a period of financial distress and reorganization that included William's gradual departure from the business. The firm later became Richard Norris and Son. Other locomotive factories, operated independently (and unsuccessfully) by various Norris brothers later opened in Lancaster, Pennsylvania, and Schenectady, New York. The Norris Locomotive Works sold many locomotives overseas, as noted above. This company was the first American exporter of locomotives—and perhaps of large mechanical devices generally. As early as 1840, thirty percent of the firm's production until then had been for foreign markets. Norris machines operated in England, France, the states of the German Confederation (including Prussia, Austria and Saxony), Belgium, Italy, Canada, Cuba and South America (The Copiapó, built in 1850 for Chilean Railroad, was the first locomotive in all of South America). These engines influenced contemporary and subsequent locomotive design in many of these countries. William Norris had several large scale operating models constructed as presentation pieces to rulers of several nations. Such sovereigns included Tsar Nicholas of Russia and King Louis Philippe I of France, who was so pleased with his model that he gave Norris a gold medal and a handsome gold box. A quarter sized 4 4 0 locomotive and tender were built for Commodore Matthew C. Perry to deliver as a gift on his second expedition to Japan in 1854. A small circular railway—which also included a miniature passenger car made by another manufacturer and a mile of track—was set up near Yokohama. The Japanese soon could take the first train ride available in the Far East.
Өлім
Ричард Норрис және ұлы 1850 жылдары АҚШ-та, мүмкін, әлемдегі ең ірі локомотив жасаушы болды. Жүздеген адамдар жұмыс істеген зауыт, қазіргі Филадельфия қауымдық колледжінің кампусында орналасқан, бірнеше қалалық кварталға жайылған онға жуық ғимараттан тұрды. Фирма 1857–58 жылдары өркендеген шағына келді, содан кейін Норрис отбасының бизнеске деген қызығушылығы төмендеген сияқты. Азамат соғысы кезінде өндіріс сапасы және көлемі азайды, ал 1866 жылы зауыт жабылды, бірақ тасымалдау бір-екі жыл бойы жалғасты. Фирманың зауыт кешені Пенсильвания штатының Аллентаун қаласында, 17-ші және Гамильтон көшелерінің маңында, бір кезде Эндрю Гамильтонның әйгілі Буш-Хилл иелігі болған, ал 1793 жылғы Филадельфиядағы сары қызылша эпидемиясы кезінде аурухана ретінде пайдаланылған бірнеше акр жерде орналасқан. Бұл орын Филадельфия және Колумбия теміржолының бойында, Каллоухилл көшесінің солтүстігінен өтетін жерге жақын болды. Бұл маршрут кейін Рединг теміржолына тиесілі болды. Жер 1873 жылға дейін бос тұрды, сол кезде АҚШ-тағы ең ірі локомотив құрастырушы Норристі басып өткен, жанындағы Болдуин локомотивтер зауыты оны сатып алды. Норрис ғимараттары 1896 жылға дейін сақталды, содан кейін мүліктің бір бөлігі Филадельфиядағы үшінші АҚШ монета астығын салу үшін тазаланды. Бұл ғимарат әлі де тұр және Филадельфия қауымдық колледжінің бір бөлігі ретінде пайдаланылуда. Филадельфияның бұл бөлігінде Норрис немесе Болдуин зауыттарының ешқандай іздері қалмаған.
Richard Norris and Son was the largest locomotive maker in the United States, if not the world, during the 1850s. Employing many hundreds of men, the factory consisted of some ten buildings spread over several city blocks at what is now the campus of the Community College of Philadelphia. The firm reached its peak in 1857–58, after which time, the Norris family seems to have lost interest in the business. Manufacturing quality and output fell during the Civil War and the plant closed in 1866, although deliveries continued for a year or two. The firm's factory complex was located in the area around 17th and Hamilton Streets in Allentown, Pennsylvania, on several acres of what had once been the famous Bush Hill estate of Andrew Hamilton, used as a hospital during the 1793 Philadelphia yellow fever epidemic. The site was near the right of way of the Philadelphia and Columbia Railroad, which crossed through Philadelphia just north of Callowhill Street. This route was later owned by the Reading Railroad. The property lay idle until the adjacent Baldwin Locomotive Works, which had surpassed Norris as the largest locomotive builder in the U. S., acquired the site in 1873. The Norris buildings stood until 1896, when part of the property was cleared for construction of the third United States Mint in Philadelphia. Still standing, that building has been adapted as part of the Community College of Philadelphia. No trace of either the Norris or Baldwin factories remains in that part of Philadelphia.