Александр Уильямсон: Химия ғалымы және эфир синтезінің авторы
Alexander William Williamson
Александр Вильямсон (1824-1904) – британдық химик, эфирлер синтезінің авторы. Химиялық қосылыстарды жіктеудегі жаңа тәсілдерімен танымал. Химия ғылымына үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын химигі (1824–1904)
English chemist (1824–1904)
Александр Уильям Уильямсон FRS FRSE PCS MRIA (1 мамыр 1824 – 6 мамыр 1904)
Alexander William Williamson FRS FRSE PCS MRIA (1 May 18246 May 1904)
1849 жылы Томас Грэмнің қолдауымен Уильямсон Лондон университетінің колледжінде аналитикалық және практикалық химия профессоры болып тағайындалды. Грэм 1855 жылы отставкаға кеткеннен бастап, Уильямсон 1887 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін жалпы (теориялық) химия кафедрасын да басқарды. Олардың екі баласы болды: Оливер Кей (1941 жылы қайтыс болды) және Элис Мод.
In 1849, with the support of Thomas Graham, Williamson was appointed professor of analytical and practical chemistry at University College, London. From Graham's resignation in 1855 until Williamson's retirement in 1887, Williamson also held the chair of general (theoretical) chemistry. They had two children: Oliver Key (d. 1941) and Alice Maude.
Эфирлер бойынша зерттеулер
Уильямсон алкоксид пен галоалканның өзара әрекеттесуі арқылы асимметриялық эфирлердің қалыптасуын зерттеуімен танымал, бұл зерттеу Уильямсон эфир синтезі деп аталады. Ол эфирлер мен спирттерді суға ұқсас және судың құралымымен салыстырылатын заттар ретінде қарастырды, сондай-ақ химиялық қосылыстарды жіктеу үшін әмбебап негіз ретінде су түрін енгізді. Ол сумен салыстыру арқылы дененің рационалды құрамын анықтау әдісін кеңейтуге болатынына сенді, және оның пікірінше, барлық бейорганикалық және ең танымал органикалық қосылыстар үшін бір тип жеткілікті, судың формуласы кейбір жағдайларда екі немесе үш еселенуі мүмкін. 1850 жылға дейін ол иондық диссоциацияның қазіргі теориясындағы маңызды рөл атқаратын көзқарас ұсынды. Эфирдің қалыптасу теориясы туралы мақаласында ол кез келген қосылыстың молекулалары жиынтығында құрамындағы элементтердің үнемі алмасу процесі жүреді деп мәлімдеді. Мысалы, тұз қышқылында әрбір сутек атомы алғашқыда біріккен хлор атомымен тыныш күйде болмайды, керісінше, басқа сутек атомдарымен орын ауыстырады. Осыған ұқсас гипотезаны сол кезде Рудольф Клаузиус та ұсынған.
Williamson is credited for his research on the formation of unsymmetrical ethers by the interaction of an alkoxide with a haloalkane, known as the Williamson ether synthesis. He regarded ethers and alcohols as substances analogous to and built up on the same type as water, and he further introduced the water type as a widely applicable basis for the classification of chemical compounds. The method of stating the rational constitution of bodies by comparison with water he believed capable of wide extension, and that one type, he thought, would suffice for all inorganic compounds, as well as for the best known organic ones, the formula of water being taken in certain cases as doubled or tripled. So far back as 1850 he also suggested a view which, in a modified form, is of fundamental importance in the modern theory of ionic dissociation, for, in a paper on the theory of the formation of ether, he urged that in an aggregate of molecules of any compound there is an exchange constantly going on between the elements which are contained in it; for instance, in hydrochloric acid each atom of hydrogen does not remain quietly in juxtaposition with the atom of chlorine with which it first united, but changes places with other atoms of hydrogen. A somewhat similar hypothesis was put forward by Rudolf Clausius about the same time.
Құрметтер мен марапаттар
Этерификация бойынша жұмысы үшін Уильямсон 1862 жылы Корольдік қоғамнан Корольдік медаль алды, ол 1855 жылы оның мүшесі болды және 1873 жылдан 1889 жылға дейін шетелдік хатшы қызметін атқарды. Ол Лондон химиялық қоғамының президенті екі рет болды, 1863 жылдан 1865 жылға және 1869 жылдан 1871 жылға дейін.
For his work on etherification, Williamson received a Royal medal from the Royal Society in 1862, of which he became a fellow in 1855, and which he served as foreign secretary from 1873 to 1889. He was twice president of the London Chemical Society, from 1863 to 1865 and from 1869 to 1871.