Эренштейн иллюзиясы: Көру қабылдауының ерекшеліктері
Ehrenstein illusion
Еренштейн иллюзиясы: қабылдаудағы жарқындық немесе түс иллюзиясы. Неміс психологі Walter Ehrenstein зерттеген, сызықтардың тоқталуында жарқын орта пайда болады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оптикалық иллюзия
Optical illusion
Еренштейн иллюзиясы – жарықтық немесе түс қабылдауының оптикалық иллюзиясы. Бұл көру құбылысын неміс психологы Уолтер Х. Эрнштейн (1899–1961) зерттеді, ол бастапқыда Герман тор иллюзиясының теориясын өзгертуді көздеген. Оптикалық иллюзияны ашқанда Эрнштейн, белгілі бір нүктеде тоқтаған түзу сызықтардың торлы үлгілері, фонға қарағанда жарқыраңқы орталыққа ие болып көрінетінін анықтады. Эрнштейн Германның теориясын жоққа шығару мақсатымен Л. Германның жарықтық құбылысының модификациялары атты кітабын жариялады. Ол бұл иллюзиялар контраст әсерінен емес, жарықтық әсерден туындайды және оны одан әрі зерттеу қажет деп мәлімдеді.
The Ehrenstein illusion is an optical illusion of brightness or colour perception. The visual phenomena was studied by the German psychologist Walter H. Ehrenstein (1899–1961) who originally wanted to modify the theory behind the Hermann grid illusion. In the discovery of the optical illusion, Ehrenstein found that grating patterns of straight lines that stop at a certain point appear to have a brighter centre, compared to the background. Ehrenstein published his book Modifications of the Brightness Phenomenon of L. Hermann to disprove Hermann's theory. He argued that these illusions were not caused by a contrast effect, but rather a brightness effect that needed to be further explored.
Тиімділігі
Эрштейн иллюзиясын жарық иллюзиясы ретінде жіктеуге болады. Пішіннің шегаралары бейне бетінің көрінетін жарықтығына әсер етеді. Конфигурацияның ортасындағы көрінетін дөңгелек пішіндер фонмен бірдей түсті, бірақ жарықтап көрінеді. Сызық сегменттері дөңгелек дискімен біріктірілгенде жарықтық эффекті жоғалады. Бұл оптикалық иллюзияның қасиеттеріне сай келеді, себебі біз қабылдайтын асимметриялық сезімдердің физикалық себептері жоқ.
The Ehrenstein illusion can be classified as a brightness illusion. The borders of a shape affects the observed brightness of an image surface. The apparent circular figures at the centre of the configuration are the same colour as the background, but appear brighter. The brightness effect disappears when the line segments are joint with a circular disk. This fits under the characteristics of an optical illusion, as there are no physical origins to the asymmetrical perceptual sensations we perceive.
Вариациялар
Эренштейн қабылдаудың күшін қалай өзгеретінін сынап көру үшін бастапқы иллюзияның әртүрлі нұсқаларын жасады. Бір нұсқасында ол сызықтардың қалыңдығын өзгертті. Ол сызықтарды өте жіңішке етіп жасауға болатынын және иллюзия бұрынғысынша сақталады екенін анықтады. Ортаның жарықтығы сызықтардың қалыңдығы артуымен бірге артады. Дегенмен, сызықтар сонша кеңейгенде, ортадағы ақ сызық жабылып қалса, иллюзия жарқыраған түсін жоғалтады және көрінбей қалады.
Ehrenstein carried out variations of the original illusion to test out how the strength of perception can change. In one variation, he changed the thickness of the lines. He found that the lines could be made very thin, and the illusion would still remain. The brightness of the centre increases with the thickness of the lines. However, when the lines become so broad that the central white line was enclosed, the illusion loses its bright appearance and is no longer visible.
Пішін қабылдау парадоксы
1954 жылы бастапқы Эрнштейн иллюзиясының одан әрі өзгерістері, шардың қабырғалары концентрлі шеңберлердің үлгісіне орналастырылғанда, көзге икемді пішінде көрінетіні анықталды. Бұл оптикалық иллюзия пішіннің иллюзорлы контурын жасау үшін геометриялық факторларды пайдаланады, бұл иллюзорлы жарықтықты қолданатын басқа конфигурациялардан өзгеше. Эрнштейн сондай-ақ, фигураның жалпы мөлшерін кішіреytкенде, парадокс күшейетінін және контурдың қалыңдай көрінетінін байқады. Суреттегі пішіндер конфигурацияның жалпы ерекшеліктерінің шағын өзгерістеріне қарамастан өзгермейді. Суреттердің монохромды түстері шаршының икемді көрінуін күшейтеді.
In 1954, further variations of the original Ehrenstein illusion found that the sides of a square take on an apparent curved shaped when placed inside a pattern of concentric circles. This optical illusion uses geometric factors to create an illusory contour of the shape, unlike the other configurations which use illusory brightness. Ehrenstein also found when he reduced the size of the overall figure, it enhanced the paradox and made the contour appear thicker. The shapes in the image remain constant despite small changes in the overall characteristics of the configuration. The monochrome colours of the images further enhances the illusion of the square becoming curved.
Теориялар мен түсіндірмелер
Гештальт психологиясы иллюзорлы контурлар теориясын түсіндіру үшін қолданылуы мүмкін. Иллюзияны қабылдау кезінде, бейне немесе пішін туралы алдын ала күтулер мен сенімдер иллюзияның белгісіздігін түсіндіру үшін пайдаланылады. Физикалық стимулдың танымдық интерпретациялары біз көретін нәрседен гөрі, біздің біліміміз бен күтулерімізден құралады. Яғни, оптикалық иллюзияны немесе конфигурацияны қарағанда, біз суретті барлық қолжетімді когнитивтік немесе символдық белгілерді пайдаланып, қайтадан толықтырамыз. Бұл теория танымдық диссонанс тұжырымынан туындайды. Ми бір уақытта екі қайшы сенімді ұстағанда, оларды бір-бірімен үйлесімді ету үшін барлық мүмкіндікті пайдаланады. Мұны біз өз нормаларымыз бен күтулеріміз бұзылғанда сезілетін ыңғайсыздықтан тудырамыз. Бұл Эренштейн иллюзияларында көрінеді. Толық емес торлар сияқты физикалық стимулдардың болмауы миды ыңғайсыз жағдайға түсіреді. Бұл мәселені шешу үшін ми дөңгелектер мен шаршылардың бейнелерін жасап, тәртіп пен үйлесімділікке қол жеткізеді. Сондықтан, толық емес немесе шатастыратын стимулдарды визуалды түрде өңдеу ақпаратты қалпына келтіру үшін ішкі проблеманы шешу процестеріне сүйенеді.
Gestalt psychology can be used to explain theories of illusory contours. When processing an illusion, preconceived expectations and beliefs about an image or shape is then applied to explain the unknown of an illusion. Cognitive interpretations of a physical stimulus are constructed from the expectations of what we know, rather than what we visually see. This means when viewing an optical illusion or configuration, we intrinsically construct the image as whole again using any cognitive or symbolic cues available. This theory stems from the concept of cognitive dissonance. When the brain holds two conflicting beliefs at the same time, it will do anything to change them so they are consistent with one another. We do this because we feel a sense of discomfort when our norms and expectations are violated. This is seen in the Ehrenstein illusions. The absence of physical stimuli, such as incomplete grids, makes the mind uncomfortable. In order to resolve this issue, the brain produces images of circles and squares to create order and consistency. Visual processing of incomplete or confusing stimuli therefore relies on intrinsic problem solving processes to restore information.
Сындар
Гештальт психологиясы және иллюзиялардың жарық әсерін қанағаттандырмайтын түсіндіргендігі үшін когнитивтік диссонанс теориялары сынға ұшырады. Олар иллюзорлық жарық немесе контурдың қалай және қашан өзгеретінін зерттесе де, иллюзорлық пішіннің қалай пайда болатыны туралы түсініктер шектеулі. Сондықтан, Эрнштейн иллюзиясының қазіргі сипаттамалары жеткіліксіз, себебі олар құбылыстың көру және қабылдау механизмдерін көрсетпейді. Неміс неврологы Лотар Шпилманның пікірінше, иллюзорлық стимулдың ерекшеліктерін және жеке тұлғаның қабылдау процесін ескеретін жаңа теорияны жасау үшін қосымша зерттеулер қажет. Сондай-ақ, қазіргі қабылдау түсіндірмелеріне қарсы келетін дәлелдер де бар. Гештальт психологиясы мидың стимулды саналы түрде түсіндіру алдында иллюзияның негізін құрайтын белгілі бір күтуге ие болуы керек деп есептейді. Дегенмен, соңғы есептеу зерттеулері стимулдардың бейнесі көру нейрондарының бәсекелестігі мен ынтымақтастығы арқылы мида қалыптасатынын көрсетеді. Қайтадан, қазіргі теориялар Эрнштейн иллюзиясының нақты моделі болып табылатынын бағалау үшін қосымша нейрофизиологиялық және психологиялық зерттеулер қажет.
Gestalt psychology and cognitive dissonance theories of illusions have been criticised for their unsatisfactory explanations of brightness effects. Although they explore how and when the illusory brightness or contour can vary, there is limited explanation on how the illusory form emerges. Therefore, current descriptions of the Ehrenstein illusion are not sufficient as they do not report the visual and perceptual mechanisms of the phenomena. According to the German neurologist Lothar Spillman, further research is required to create a new theory which accounts for both the characteristics of the illusory stimulus and the perceptual processing of the individual. There is also conflicting evidence against the current explanations of perception. Gestalt psychology assumes that the brain must have some kind of previous expectation which forms the basis of the illusion, before a conscious interpretation of the stimulus takes place. However, recent computational studies seem to suggest that the representation of the stimuli is built up from the brain through the competition and cooperation of visual neurons. Once again, further neurophysiological and psychological research is required to assess whether the current theories are an accurate model of the Ehrenstein illusion.