Кіріспе
Милади де Винтер – Александр Дюманың «Үш мушкетер» романындағы ойдан шығарылған кейіпкер. Ол 1625 жылғы Францияда өтеді. Милади кардинал Ришелье үшін шпион болып жұмыс істейді және оқиғаның басты қарсыластарының бірі. Романның бірінші бөлігіндегі оның міндеті – Франция королевасы Аннаның құпия сүйіктісі, Англия премьер-министрі Букингем герцогын баурап алу. Королеваны шантаж етуді көздеген Ришелье Миладиге королеваның Букингемге сыйға берген жұп алмас сырғаларын ұрлап әкелуді бұйырады, бұл алмас сырғалар королеваның күйеуі, XIII Людовик патшадан алған сыйы еді. Д’Артаньян мен басқа мушкетерлердің араласуымен Миладидің Д’Артаньянмен қақтығысы романның екінші жартысын құрайды.
Milady de Winter, often referred to as simply Milady, is a fictional character in the novel The Three Musketeers (1844) by Alexandre Dumas, père, set in 1625 France. She is a spy for Cardinal Richelieu and is one of the dominant antagonists of the story. Her role in the first part of the book is to seduce the English prime minister, the duke of Buckingham, who is also the secret lover of Queen Anne of France. Hoping to blackmail the queen, Richelieu orders Milady to steal two diamonds from a set of matched studs given to Buckingham by the queen, which were a gift to her from her husband, King Louis XIII. Thwarted by d'Artagnan and the other musketeers, Milady's conflict with d'Artagnan carries much of the second half of the novel.
Таңбаның жалпы көрінісі
Ол 22 жастағы, бойы биік, сары шашты, ерекше әдемі, жарқын көк көзді, қара кірпік және қабаулы әйел ретінде сипатталады. Миледидің дауысы адамды баурап, соқыр етуге қабілетті. Шебер және ақылды француз тыңшысы, ол оңайлықпен туған ағылшын қызы болып көріне алады. Миледидің әдемі сыртқы бейнесі зұлымдыққа толы айлакерлік, манипуляциялық, аяусыз және қатыгез жанын жасырады; ол көптеген "қателіктері" үшін өкініш сезінбейді және пікір білдірмейді, ал мақсаттарына қол жеткізе алмағанда, әдетте, құбыжықтай және қорқынышты болып көрінеді. Ол – фаталь әйелдің классикалық мысалы. Кейін Миледидің Атостың әйелі екені белгілі болады, ол романның атауындағы үш мушкетердің бірі – де ла Фер графы.
Өмірбаян
Афон сияқты, мушкетерлерге қосылғанда граф де ла Фэр есімін тастағандай, Милади да көптеген лақап аттармен жүреді, осылайша оның кім екені романның көп бөлігінде жасырылады. Афон оны алғаш рет жасөспірім Анна де Брейль ретінде таниды, бірақ ол бұл кезде ұятты және қылмыстық өткенін жасырып жүргендіктен, бұл оның нағыз аты болмауы мүмкін. 16 жасында Милади монастырьдағы сенімді дін қызметкерін азғындырып, оны шіркеудің қасиетті ыдыстарын ұрлап, елдің басқа бөлігінде жаңа өмір бастау үшін қаржыландыруға көндіреді. Олар бірге қашып кетеді, бірақ көп ұзамай ұсталады. Содан кейін Милади түрме бастығының ұлын азғындырып, қашып құтылады, ал оның бірінші жары ұрлық жасады деген айыппен қалды. Дің қызметкерге таңба салуға міндетті адам оның ағасы болып шығады, және ол Миладиді ағасын адастырғаны үшін кінәлайды, оны іздеп табады және иығына дәл сол флёр-де-лис таңбасын салады, осылайша оны сотталған қылмыскер деп белгілейді. Дің қызметкер де қашып үлгереді, ал ғашықтар шағын қалаға қашып, онда шалғайдағы пастор мен оның қарындасы болып көрінеді. Олар тұратын ауыл Афонның жеріне қарасты болды, және ол оның сұлулығы мен зиялылығына ғашық болады. Ол граф ретінде оны азғындырып немесе күшпен алып кетуге құқылы еді, бірақ отбасының қарсылығына және оның тегінің белгісіздігіне қарамастан, оған үйленеді, оған байлығы мен атағын сыйлайды және оны ақсүйектер қатарына көтереді. Бір күні олар орманға аң аулап бара жатқанда Милади аттан құлап, есінен танып қалды. Оның тыныс алуына кедерлес болып тұрған киімдерін кесіп тастағанда, Афон оның иығындағы сотталғандардың таңбасын көреді. Намыстана Афон, өзінің иелігіндегілерге әділдік орнату құқығына ие болғандықтан, оны дереу ағашқа іліп қояды. Оларға үйленген әйелінің "ағасы" жазадан бұрын қашып кетеді; Афон оның сүйіктісін қауіпсіз жағдайда үйлендіру үшін ғана дін қызметкері болып көрінгенін сендіреді. Романның көп бөлігінде Афон өзінің алдаған әйелінің өлімін өз қолымен келтірді деп санайды, ол асылудан аман қалғанын және Милади мен оның бір адам екенін білмейді. Граф де ла Фэр Афонға айналғаннан кейін тоқтатылғандықтан, Милади да оның бірінші күйеуі қайтыс болды деп ойлауда қателік жасайды.
Романдағы белсенді рөлі
Д'Артаньян Миладиді Парижге алғаш көрісінде, ол бұрын лорд де Винтердің кіші інісі, барон Шеффилдке үйленген еді. Ол күйеуінің мұрагері болғаннан кейін, бірнеше сағаттың ішінде зорлықпен және құпия түрде қайтыс болып, оны жесір қалдырды. Оның жанында лорд де Винтердің жалғыз мұрагері – жас баласы болды. Милади граф де Вардеске ғашық екенін білген д'Артаньян графтың Миладиге жазған махаббат хатына жауап ретінде жалған хат жазып, түнгі кездесу ұйымдастырады, онда ол де Варде рөлін сомдайды. Кездесу кезінде Милади оған де Варде ретінде сапфир мен алмаз сақинасын сыйға береді және дуэльде нағыз де Вардеге жарақат салғаны үшін д'Артаньянды өлтіруге ант етеді. Сондай-ақ, ол д'Артаньянның өзінің еншісінен айырылғанын, себебі ол күйеуінің өмірін сақтап қалған басқа дуэльде, ұлының болашақ мұрасынан түсетін кірістен айырылғанын айтады. Кейін д'Артаньян Миладиге кездесудің де Варде емес, өзімен болғанын ашып айтқанда, Милади оны өлтіруге тырысады. Күрес барысында оның түнгі көйлегі жыртылып, fleur-de-lis белгісі көрінеді. Жауларына өзінің құпиясы ашылғанын білген Милади д'Артаньянның өлуіне шешімді болады. Оның оны өлтіруге жасаған әрекеттері оның құлдырауына себеп болады. Д'Артаньян қашып, Атосқа Миладидің иығындағы белгінің оның әйеліндегі белгіге ұқсас екенін хабарлайды. Атос бұл туралы естіп, Милади д'Артаньянға берген сақинаның өзінің анасына тиесілі екенін анықтағанда, бұрынғы граф де ла Фер әйелінің өлмегенін түсінеді. Атос оны өлтіруден бас тартып, оның орнына оны кардиналдың кешірімісіз Англияға жіберуге мәжбүр етеді. Мушкетерлер лорд де Винтерге оның қарындасы бұрын оның өміріне қол сұққан және оның бірінші күйеуі әлі де тірі екенін, оның қайтыс болған ағасымен жасаған некесінің жарамсыз екенін ескертеді. Олар сондай-ақ Миладидің Букингемге қарсы жасаған жоспарын де Винтердің ескертуі арқылы жоққа шығаруға тырысады. Англияға келгеннен кейін Милади тұтқындалып, кіші інісін улаған деген күдікпен де Винтердің үйіне қамалады. Ол түрмеші ретінде оның сүйкімділігіне төзімді деп санайтын, қатал пуритан Джон Фелтонды таңдайды. Алайда Милади Фелтонды өзі де пуритан екеніне және Букингем оны махаббат білдіргенін қабылдамағандықтан қудалап отырғанына көндіреді. Фелтонның Букингемге қарсы өзінің наразылықтары бар, ол оны әскерде жоғарылаудан айырғандығы үшін кінәлайды және оның манипуляциясына бой алдырады. Ол герцогты өлтіреді (нақты тарихи оқиға), бірақ Миладидің кемесі онысыз кетіп бара жатқанын көріп, қатты қорқады. Кейін ол қылмысы үшін асылып өлтіріледі. Францияға оралған Милади д'Артаньянның сүйіктісін өлтіріп, қашып кетеді. Мушкетерлер мен лорд де Винтер Миладиді қуалайды және оны Лилль қаласына дейін жетеді, онда оны көптеген қылмыстары үшін, соның ішінде де Винтердің бауырын улау үшін соттайды. Атос соңында оны алдап, онымен некеде тұрып, сотталған қылмыскер екенін жасырғанын айыптайды. Милади өзінің қылмысы үшін сотталғандығына дәлел келтіруге ешкімге де тыйым салады. Оның үрейіне Лилльдің атқарушысы өзін оны таңбалаған адам ретінде таныстырады. Оның ағасы Миладидің соңынан еріп түрмеден қашып кеткенде, оның орнына жазасын өтеу үшін атқарушы сотталды. Бұл туралы білген соң, ұятқа қалған діни қызметкер қайта оралып, өзін ұстап берді, бірақ сол түні түрмеде асылып өлді. Атқарушы оның ағасы Атосқа үйленуге кеткенде, оны графқа үйлендірудің орнына, одан айырылып қалғанын айтады. (Бұл Атостың бұрынғы айтқан сөзімен, оның "ағасы" екеуін үйлендіргенімен қайшы келеді).
Оның ұлы жалғастыруда
1845 жылы жарық көрген "Екі жүз жылдан кейін" романында Миладидің 23 жастағы ұлы Мордаунт оның басты қарсыластарының бірі рөлін қосады. Анасы сияқты қияң да, алдағыш та болған ол, оның өлімінен кек алу үшін әрекет етеді, монах кейпінде көрініп, Лильдің палашысын мойындау алу кезінде өлтіреді. Ол сондай-ақ Миладидің жекжаттысы, Лорд де Винтерді де өлтіреді, ол анасы қайтыс болғаннан кейін оны тәрбиелеген еді. Мордаунт кейін Англия азамат соғысына қатысып, корольді өлтіреді – король Шарль I-ді, д’Артаньян мен үш бұрынғы мушкетердің оны тоқтату әрекеттеріне қарамастан. Д’Артаньян мен оның серіктері Мордаунтпен Кромвельдің Лондондағы резиденциясында бетпе-бет келеді, бірақ дуэль кезінде ол құпия жол арқылы қашып құтылады. Мушкетерлер мен олардың қызметшілері кемемен Англиядан кетеді, бірақ Мордаунт жасырын түрде кемеге мініп, оны жарылысқа ұшыратады. Тірі қалғандар қайықпен қашып бара жатқанда, Мордаунт оларды анасын өлтіргендей, өзін де өлтіруге тырысқандықтары үшін айыптап, қайыққа көмектесулерін сұрайды. Атосты қоспағанда, олар оның жалбауларын жеккөрумен қабылдамайды. Атос оны құтқаруға талап етеді, бірақ ол қайыққа көтерілгенде, Мордаунт оны суға кері тартып, күреседі, нәтижесінде Мордаунт қаза табады.
Таңбаның шығу тегі
Милади кейіпкері бұрын Гатьен де Куртильц де Сандрастың тарихи романы «М. д’Артаньянның естеліктері» (1700) -нде пайда болған, оны Дюма Луи XIV тарихын зерттеу кезінде тапты. Куртильцтің романы (Дюманың көбірек танымал романының әдеби көзі) Миладиді ағылшын королевасы Генриетта Марияның күтімші әйелдерінің бірі ретінде көрсетеді. Дюма Миладидің өмірбаянын айтарлықтай өзгертті; Куртильцтің тағы бір романынан («М. ле Конте де Рошфорте, 1687») Дюма белгіленген әйел туралы идеяны ішінара алды және оны Миладидің өзіндік нұсқасына қолданды. Милади кейіпкеріне тарихи негіз болуы мүмкін: Франсуа де Ла Рошфуко мен Губер де Бриенннің, Конфлан графының естеліктері, сондай-ақ Тюшар Лафосстің «Крониктер дель-оль-де-Боф» кітабының 1-томы Миладидің алмаз түймелердің ісіндегі қарсылығын сипаттайды, оны Дюма «Үш мылтықшы» романында қайта жазды. Ла Рошфуконың жинағында Милади Карлайл графинесі, де Бриеннің нұсқасында ол Леди Кларик де Винтер, ал Таушар Лафосстің тарихында ол Леди де Кларик болып келеді. Милади – немесе оның тарихи/әдеби алдын баулары – Куртильцтің романында және басқа естеліктер мен псевдо-мемуарларда салыстырмалы түрде маңызсыз рөл атқарады. «Үш мылтықшы» романының бірінші жартысында алмаз түймелерді ұрлау және басқа да әрекеттері Дюманың бұрынғы еңбектерінде кездессе, кітаптың екінші жартысындағы оның іс-қимылдары көбінесе Дюманың туындысы. Басқалар Милади де Винтер кейіпкері Люси Хейге, Карлайл графинясына (туған аты Перси; 1599 – 5 қараша 1660) негізделген болуы мүмкін деп санайды. Франсуа де Ла Рошфуко өзінің естеліктерінде Мария де Роханнан естіген оқиғаны айтты, онда Люси Хей Франция королі Анна Австрияға сыйлаған бірнеше алмаз түймелерді ұрлаған. Франция королі содан кейін түймелерді көргісі келді және патшайым оларды қайтарып алды. Александр Дюма кейіннен осы оқиғаны толығымен пайдаланды, сондықтан ол 1844 жылғы «Үш мылтықшы» романында Милади де Винтерді Люси Карлайлға негізделген болуы мүмкін.
Бейне ойындар
Милади Persona 5 жапондық бейне ойынында Хару Окумураның персонасы ретінде көрінеді.