Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дженкинс құлағының соғысы кезіндегі шайқас. Қанды батпақ шайқасы 1742 жылдың 7 шілдесінде Грузия провинциясының бір бөлігі болған Сент-Симонс аралында испан және британ әскерлері арасында болды, нәтижесінде британдықтар жеңіске жетті. Дженкинс құлағының соғысының бөлігі болған бұл шайқас британдық Форт-Фредерика және Форт-Сент-Симонс бекіністері үшін өтті, стратегиялық мақсаты – олар бақылаған теңіз жолдары мен ішкі сулар. Жеңістің арқасында Грузия провинциясы аралға құқығын толыққанды орнатып, даусыз иеленді. Британдықтар сол күні аралда өткен Гулли Хоул Крик шайқасында да жеңіске жетті.
Battle during the War of Jenkins' Ear
The Battle of Bloody Marsh took place on 7 July 1742 between Spanish and British forces on St. Simons Island, part of the Province of Georgia, resulting in a victory for the British. Part of the War of Jenkins' Ear, the battle was for the British fortifications of Fort Frederica and Fort St. Simons, with the strategic goal the sea routes and inland waters they controlled. With the victory, the Province of Georgia established undisputed claim to the island. The British also won the Battle of Gully Hole Creek, which took place on the island the same day.
Өмірбаян
Джеймс Оглторп Ұлыбритания үшін Грузияның отарлануына жетекшілік етті және жаңа колонияның басты порты ретінде Саваннаны таңдады. 1730 жылдары Испания мен Ұлыбритания Грузия мен Флорида арасындағы шекараны бақылау мәселесінде дауласып, испандықтардың бірнеше елді мекендері мен бекіністері орналасқан еді. Испания шапқышылығының қаупі күшейгендіктен, Оглторп оңтүстік шекарасын нығайтуға тырысты. Оглторп рейнджерлермен және екі үндіс жетекшісімен бірге Сент-Симонс аралын жаңа қала мен бекініс салуға лайықты орын деп таңдады. 1734 жылы Оглторп Парламентті және колониялық сенімділерді бекіністегі әскери гарнизонды қаржыландыруға көндірді. Сондай-ақ, ол Сент-Симонс аралына қоныс аудару үшін көптеген колонистерді тартты. 1736 жылдың басында қоныс аударушылар мен жабдықтары бар кемелер Тиби аралына жетті. Олардың кейбіреулері материкке, ал қалғандары жеңіл қайықтар (пирогалар деп те аталады) арқылы Сент-Симонс аралына барып, Фредериканы құрды. Қала мен бекініс Фредерика өзенінің иілісіне екі бағыттан да кіруді бақылау үшін салынды. 1737 жылы Оглторп Англияға қайтып, әскери полк құру үшін қосымша қаржы мен рұқсат алу үшін келді; ол екеуіне де Парламенттің мақұлдауын алды. Ол Оңтүстік Каролина және Грузия колонияларындағы барлық британдық күштердің (олардың саны шектеулі болғандықтан) бас қолбасшысы болып тағайындалды. Оглторп кейіннен Инвернесс қаласынан шотландтықтардың тобын шақырып, олар отбасыларымен бірге Алтамаха өзенінің сағасындағы материкке, Дариенге (бір қысқа уақытқа "Жаңа Инвернесс" деп аталған) қоныстанды. Олар жергілікті тұрғындар "Гайленд тәуелсіз ротасы" деп атаған әскери бөлім құрды. Британдық ресми құжаттарда ол Оглторптың жаяу әскері полкі деп тіркелген. 1747 жылы ол 42-ші жаяу әскер полкі (ескі) деп саналды және 1749 жылдың 29 мамырында таратылды. Сент-Симонс аралында шамамен бес миль қашықтықта екі бекініс салынды. Екі бекініс арасында бір арбаның еніне тең жол салынды, ол Әскери жол деп аталды. Бұл жол Фредерика бекінісіндегі гарнизонды және Сент-Симонс бекінісінің жанындағы ауылдағы қоныс аударушыларды жабдықтауға қызмет етті. Шайқастар аралға испандықтар шабуыл жасағаннан кейін болды. Олар 1739-1748 жылдар аралығындағы "Дженкинс құлағының соғысы" деп аталатын үлкен қақтығыстың бір бөлігі болды. Бұл соғыс 1731 жылы болған оқиғадан атын алған. Испандық теңізшілер Флорида жағалауындағы британдық бриг "Ребекка" кемесіне шабуыл жасап, капитан Роберт Дженкинстің контрабандамен айналысқанын анықтады. Испан офицері Дженкинстің бір құлағын пираттық жасағаны үшін кесіп тастады. Парламент 1739 жылы көпшілік пікірін өз жағына тарту үшін ұмытылған оқиғаны пайдаланды, бірақ соғыстың себебі Ұлыбритания мен Испания арасындағы сауда және аумақтық бәсеке болды. 1739 жылдың 30 қазанында Ұлыбритания Испанияға соғыс жариялады.
James Oglethorpe led the colonization of Georgia for Great Britain and had chosen Savannah as the principal port for the new colony. In the 1730s, Spain and Great Britain were disputing control of the border between Georgia and La Florida, where the Spanish had several settlements and forts. Given a heightened threat of Spanish invasion, Oglethorpe sought to increase his southern defenses. Accompanied by rangers and two Native American guides, Oglethorpe picked St. Simons Island as the site for a new town and fort. In 1734, Oglethorpe convinced the Parliament and the colonial trustees to pay for a military garrison at the fort. The trustees also recruited a large group of colonists to settle St. Simons Island. The ships bearing the settlers and supplies arrived at Tybee Island early in 1736. From there, some went to the mainland while others traveled via periaguas (also known as pirogues) to St. Simons Island to found Frederica. The town and its fort were built on the elbow of the Frederica River to control approaches from both directions. In 1737, Oglethorpe returned to England to acquire more funding and permission to raise a regiment of soldiers; he gained Parliamentary approval for both. He was appointed commander in chief of all British forces (limited as they were) in the colonies of South Carolina and Georgia. Oglethorpe subsequently recruited a company of Scots from Inverness, to migrate with their families to settle at Darien (briefly named "New Inverness") on the mainland, at the mouth of the Altamaha River. The men formed a military unit known locally as the Highland Independent Company. Official British records list it as Oglethorpe's Regiment of Foot. It was ranked as 42nd Regiment of Foot (old) in 1747 and disbanded 29 May 1749. Two forts had been constructed about five miles apart on St. Simons Island. Between the two ran a road the width of one wagon, named Military Road. This served to supply the garrison at Fort Frederica and settlers in the nearby village from Fort St. Simons. The battles took place after a Spanish invasion of the island. They were part of the larger conflict known as the War of Jenkins' Ear (1739 to 1748). It derived its name from an incident in 1731. A Spanish boarding party had gone aboard a British brig Rebecca, off the Florida coast, and found that its captain Robert Jenkins was smuggling. The Spanish officer cut off one of Jenkins' ears for piracy. Parliament used the nearly forgotten incident to rally public opinion to their side in 1739, but the war was over trade and territorial competition between Britain and Spain. On October 30, 1739, Great Britain declared war on Spain.
Шабуыл, шайқас және соңынан
Испаниялық губернатор Дон Мануэль де Монтиано басқарған шабуылдаушы күштің саны шамамен 4500-5000 адамды құрады. Олардың шамамен 1900-2000-ы жердегі шабуыл тобы болды. Оглеторптың күштері, қатардағы әскерлерден, ополчениеден және жергілікті үндістерден тұратын, 1000 адамнан аз болды. Сент-Саймонс фортындағы гарнизон артиллериямен қарсылық көрсетті, бірақ жаудың қонуын тоқтатуға мүмкін болмады. 1742 жылдың 5 шілдесінде Монтиано 36 кемеден 1900-ға жуық әскерді Фредерика өзеніне жақын, Гаскойн Блафф маңына түсірді. Өзінен артық күштермен бетпе-бет келген Оглеторп, испандықтар шабуылға шығар алмай тұрып, Сент-Саймонс фортынан шегінуге шешім қабылдады. Ол кішкентай гарнизонға қаруларды істен шығарып, фортты мүмкіндігінше қиратуға бұйрық берді, осылайша испандықтарға әскери бекіністі толыққанды пайдалануға жол бермеу үшін. Испандықтар келесі күні форттың қирандыларын басып алып, оны аралдағы өзінің базасы ретінде орнатты.
Spanish governor Don Manuel de Montiano commanded the invasion force, which by some estimates totaled between 4,500 and 5,000 men. Of that number, roughly 1,900 to 2,000 were ground assault troops. Oglethorpe's forces, consisting of regulars, militia, and native Indians, numbered fewer than 1,000. The garrison at Fort St. Simons resisted the invasion with cannonade but could not prevent the landing. On the 5 July 1742, Montiano landed nearly 1,900 men from 36 ships near Gascoigne Bluff, close to the Frederica River. Faced with a superior force, Oglethorpe decided to withdraw from Fort St. Simons before the Spanish could mount an assault. He ordered the small garrison to spike the guns and slight the fort (doing what damage they could), to deny the Spanish full use of the military asset. The Spanish took over the remains of the fort the following day, establishing it as their base on the island.
Гулли-Холл өзенінің шайқасы
Әскерлер мен жабдықтарды түсіріп, Сент-Симонс фортындағы өз позицияларын бекіткеннен кейін, испандықтар өз шекараларынан тыс жерді барлауға кірісті. Олар Сент-Симонс және Фредерика форттары арасындағы жолды тапты, бірақ тар жолды қарапайым шаруа жолы деп ойлады. 7 шілдеде испандықтар капитан Себастьян Санчестің басқаруымен шамамен 115 адамнан тұратын күшпен жол бойында барлау операциясын жүргізді. Фредерика фортының жанында Санчестің колоннасы Нобл Джонстың басқаруымен Оглторптың әскерімен кездесті. Британдықтар испандықтарды жеңіске ұшыратып, олардың үштен біріндейін өлтірді немесе тұтқынға алды. Оглторптың әскері шегініп келе жатқан испандықтарды қуып, әскери жолмен Сент-Симонс фортына қарай жылжыды. Испан тұтқындары қарсы бағыттан Фредерикаға қарай үлкен испан әскерінің келе жатқанын хабарлағанда, Оглторп күш жинау үшін кетті.
After landing troops and supplies, and consolidating their position at Fort St. Simons, the Spanish began to reconnoiter beyond their perimeter. They found the road between Fort St. Simons and Fort Frederica but assumed the narrow track was just a farm road. On 7 July the Spanish undertook a reconnaissance in force along the road with approximately 115 men under the command of Captain Sebastian Sanchez. Near Fort Frederica, Sanchez' column made contact with Oglethorpe's soldiers, under command of Noble Jones. The British routed the Spanish, killing or capturing nearly a third of their soldiers. Oglethorpe's forces advanced along Military Road toward Fort St. Simons in pursuit of the retreating Spanish. When Spanish prisoners revealed that a larger Spanish force was advancing from the opposite direction toward Frederica, Oglethorpe left to gather reinforcements.
Қанды батпақ шайқасы
Британдық алғы шеп жасағы жеңілген испан әскерін қуа жүріп, шайқасқа қатысты, сосын испандық күштердің шабуылына қарсы шегінді. Британдықтар жолдың қиысына жеткенде, лейтенанттар Саузерленд пен Макой колоннаны тоқтатуға бұйрық берді. Олар ағаштар мен пальмалардың арасындағы кеңістіктің жартылай шеңбер пішіндегі аймағына тығылып, тығыз орманнан шығатын испандықтарды күтті. Испандықтар батпақты жерден көріне бастағанын байқады. Олар жеткен соң, британдықтар тығыз орманның қорғанысынан бірнеше рет оқ атты. Екі тарап үшін де сәттілікке қарай, сол кезде күн батқанда жаңбыр жауа бастады, мұшкеттерден шыққан түтін ауада тұрақтап қалды. Британдықтардың жартысы испандық мылтықтардың қайдан атылып жатқанын білмей, қатардан шығып кетті. Генерал Оглторп өз әскерін басшысыз қалдырып, қосымша күш алу үшін шайқас алаңынан кетіп қалды. Испандықтар сандық артықшылықтарын пайдаланбады және бір сағаттан кейін оқ-дәрілері бітіп қалғанша атыс жылдамдығын сақтады. Оқ-дәрілері таусылған соң, олар Сент-Саймонс бекінісіне қайта шегінді. Шабуылда жеті испандық және бірнеше британдық сарбаз қаза тапты. Қанды батпақтағы шайқас екі тараптың да басында дүрбелең тудырды. Екі тараптың ешқайсысы да қарсыласының күшін немесе орналасқан жерін анық білмеді. Испандықтар британдықтардан бұрын шайқас алаңынан кеткендіктен, Оглторп пен оның әскерінің жеңісі деп жарияланды. Бұл шайқас британдық дәстүр бойынша, қаза тапқан испандық сарбаздардың қанынан батпақтың қызыл түске енгенінен аталды. Алайда, испандықтардың мәліметтерінде бір сағаттық шайқаста тек жеті адам ғана қаза тапқандығы айтылады. Бұл шайқас испандықтардың шабуылын тоқтатты және соңында шешуші болды. Оглторп жеңіске жетті, бірақ ол шайқас аяқталғаннан кейін ғана оқиға орнына келді. Оглторп испандықтарды аралдан ығыстыруға тырысты. Бірнеше күннен кейін оңтүстік жақтағы испандық елді мекенге жақындағанда, ол британдықтардан қашып, испандықтарға өткен француз туралы естіді. Оглторп британдық күштің қаншалықты аз екенін хабарлауы мүмкін деп уайымдап, барабаншыларын кеңінен таратып, үлкен күштің ілесіп келе жатқандай әсер тудырды. Ол дезертирге британдық шпион ретінде хат жазып, Британия оған көбірек адам жібергенше, оның әңгімесін жалғастыруын өтінді. Хатты алып жүрген тұтқын оны Оглторп күткендей испандық офицерлерге жеткізді, испандықтар французды дереу өлім жазасына кесті. Британдық кемелердің уақтылы келуі испандықтардың арасында британдық күштердің келіп жатқандығы туралы жаңылыс пікірді күшейтті. Испандықтар 25 шілдеде Сент-Симонстан шығып, отарлық Грузияға жасаған соңғы шабуылдарын аяқтады.
The British advance party, in pursuit of the defeated Spanish force, engaged in a skirmish, then fell back in face of advancing Spanish reinforcements. When the British reached a bend in the road, Lieutenants Southerland and Macoy ordered the column to stop. They took cover in a semi circle shaped area around a clearing behind trees and palmettos, waiting for the advancing Spanish having to take cover in the dense forest. They watched as the Spanish came into view through the Marshy area. Once the they were within range, the British fired multiple volleys from behind the protection of the dense forest. Fortunately for both sides at this point it was later in the afternoon and it started to rain causing the smoke from the muskets to hang in the air. Half of the British broke rank and from not knowing where the Spanish muskets were firing from. General Oglethorpe left the battlefield to get more reinforcements, leaving his men without their commander. The Spanish did not take advantage of their numerical advantage and kept of their rate of fire until they ran out of ammunition after an hour. Once out of ammo, they retreaded back towards Fort St. Simons. The attack killed seven Spaniards and a few British soldiers. The fighting at Bloody Marsh was filled with confusion on both sides. Neither side had a clear view of the strength or position of the other side. Since the Spanish left the field of battle before the British, it was declared a victory for Oglethorpe and his men. The battle took its name from the British tradition that the marsh ran red with the blood of dead Spanish soldiers. However, the Spanish reports write they only lost seven men during the hour long engagement. The battle blunted the Spanish advance and ultimately proved decisive. Oglethorpe was credited with the victory, though he arrived at the scene after the fighting had ceased. Oglethorpe continued to press the Spanish, trying to dislodge them from the island. A few days later, approaching a Spanish settlement on the south side, he learned of a French man who had deserted the British and gone to the Spanish. Worried that the deserter might report how small the British force was, Oglethorpe spread out his drummers, to make them sound as if they were accompanying a larger force. He wrote to the deserter, addressing him as if he were a spy for the British, saying that the man just needed to continue his stories until Britain could send more men. The prisoner who was carrying the letter took it to the Spanish officers, as Oglethorpe had hoped, and the Spanish promptly executed the Frenchman. The timely arrival of British ships reinforced a misconception among the Spanish that British reinforcements were arriving. The Spanish left St. Simons on 25 July, ending their last invasion of colonial Georgia.
Салдары
Одан кейінгі айларда Оглторп Флоридаға қарсы шабуылдар жасауды қарастырды, бірақ жағдайлар оған қолайлы болған жоқ. Соғыстың ошағы Америкадан Еуропаға ауысты; қару-жарақ, жабдықтар және әскерлер жеңіл қол жетімді болмады. Аймақ алаңдатарлық бейбітшілікке енді, оны кейде ұсақ қақтығыстар бұзып тұрды. Оглторп кейіннен бригадир-генерал болып тағайындалды. Шамамен 1744 жылы ол Грузияны қысып, Ұлыбританияға кетіп, онда мұрагер қызға үйленді; ол өмірінің соңына дейін Ұлыбританияда тұрды. Экс-ла-Шапель шарты 1748 жылы соғысты аяқтады және Грузияның британдық колония мәртебесін мойындады, бұл мәртебе Испания келесі Мадрид шартында ресми ратификацияланды. Оның орны 1763 жылы одан да нығайтылды, Испания Флориданы Ұлыбританияға жеті жылдық соғысты аяқтаған Париж шартына сәйкес аумақтармен алмастыру арқылы берді. Саваннадағы Вормсло плантациясы жыл сайын Дженкинс құлағының соғысын еске түсіреді.
In the ensuing months, Oglethorpe considered counter attacks against Florida, but circumstances were not favourable. The focus of the war had shifted from the Americas to Europe; arms, supplies and troops were not readily available. The region settled into an uneasy peace, occasionally punctuated by minor skirmishes. Oglethorpe was later appointed brigadier general. About 1744 he left Georgia for Britain, where he married an heiress; he lived in Britain the rest of his life. The Treaty of Aix la Chapelle ended the war in 1748 and recognised the status of Georgia as a British colony, formally ratified by Spain in the subsequent Treaty of Madrid. Its position was further secured in 1763 when Spain ceded Florida to Britain in an exchange of territory under the Treaty of Paris ending the Seven Years' War. Wormsloe Plantation in Savannah annually commemorates the War of Jenkins' Ear.