Жан Батист Нотомб: Бельгия саяхатшысы және дипломаты
Jean-Baptiste Nothomb
Жан Батист Нотхомб – Бельгия саяхатшысы, дипломаты және 1841-1845 жж. премьер-министрі. Конституцияны жасауға қатысты, Бельгия тәуелсіздігі үшін күресті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық саясаткер (1805–1881)
Belgian politician (1805–1881)
Жан Батист, Барон Нотомб (ʒɑ̃ batist baʁɔ̃ nɔtɔ̃; 3 шілде 1805 – 16 қыркүйек 1881) – бельгиялық мемлекет қайраткері және дипломат, 1841 жылдан 1845 жылға дейін Бельгияның премьер-министрі қызметін атқарды.
Jean Baptiste, Baron Nothomb (ʒɑ̃ batist baʁɔ̃ nɔtɔ̃; 3 July 1805 – 16 September 1881) was a Belgian statesman and diplomat, who served as the prime minister of Belgium from 1841 to 1845.
Революция
1805 жылы 3 шілдеде Люксембургтегі Мессансиде дүниеге келген ол Люксембургтегі Афинейде және Лиеж университетінде білім алған. Тамыз революциясы басталғанда Люксембургте болған, бірақ Конституцияны әзірлеуге тағайындалған комиссия мүшесі болып сайланды. Нотомб ұлттық конгресс мүшесі болды және Эразм Луи Сурле де Чокиер басшылығымен Сыртқы істер министрлігінің бас хатшысы қызметін атқарды. Ол Орлеандық Луи, Немур герцогының кандидатурасын қолдады және корольдікті Саксен-Кобург принці Леопольдке ұсыну туралы ұсынысқа қосылып, Лондонға жіберілген делегаттардың бірі болды. Лондон шартының он сегіз бабы Бельгия үшін тиімсіз жиырма төрт бапқа ауыстырылғанда, ол орындалу қажеттігін қатыстыра айтты және 1839 жылы Лимбург пен Люксембург аймақтарын беруді қолдауға қарсы күшті оппозицияға тап болды, бұл мәселе Нидерланды жиырма төрт бапты мойындағанға дейін шешілмей қалды.
Born at Messancy in Luxembourg on 3 July 1805, he was educated at the Athénée de Luxembourg and the University of Liège, and was in Luxemburg when the Revolution of August broke out, but was nominated a member of the commission appointed to draw up the Constitution. Nothomb became a member of the national congress, and became secretary general of the ministry of foreign affairs under Érasme Louis Surlet de Chokier. He supported the candidature of the Orléanist Louis, Duke of Nemours, and joined in the proposal to offer the crown to Prince Leopold of Saxe Coburg, being one of the delegates sent to London. When the Eighteen Articles of the Treaty of London were replaced by the Twenty four less favorable to Belgium, he insisted on the need for compliance, and in 1839 he faced violent opposition to support the territorial cessions in Limburg and Luxemburg, which had remained an open question so long as the Netherlands refused to acknowledge the Twenty four Articles.
Кейінгі өмірі
Оның "Бельгия революциясы туралы тарихи және саяси эссесі" (1838) Палмерстонның мақтауын және француз королі Луи Филипптің Құрмет легионының орденін жеңіп алды. 1837 жылы ол қоғамдық жұмыстар министрі болды. Бельгия темір жол жүйесінің қарқынды дамуы және тау-кен өнеркәсібінің өсуі көбінесе оның еңбегінің нәтижесі болды. 1840 жылы ол Бельгияның Германия конфедерациясына елшісі ретінде жіберілді, ал 1841 жылы Лебо үкіметінің құлауынан кейін, ішкі істер министрі лауазымын өзіне қалдыра отырып, жаңа үкімет құрды. 1845 жылы ол сайлауда жеңіліске ұшырап, Бельгия парламентінен зейнетке шықты, бірақ Берлинде қайтыс болғанға дейін бірнеше дипломатиялық қызметтерде болды.
His Essai historique et politique sur la révolution belge (1838) won for him the praise of Palmerston and the cross of the Legion of Honor from French king Louis Philippe. In 1837 he became minister of public works. The rapid development of the Belgian railway system, and the increase in the mining industry, were largely due to him. In 1840 he was sent as Belgian envoy to the German Confederation, and in 1841, on the fall of the Lebeau ministry, he organized the new cabinet, reserving for himself the portfolio of minister of the interior. In 1845 he was defeated, and retired from the Belgian Parliament, but he held a number of diplomatic appointments before his death in Berlin.