Бернхард Эрнст фон Бюлов: Дания және Германия саяхатшысы

Кіріспе

Бернхард Эрнст фон Бюлов (2 тамыз 1815 – 20 қазан 1879) – даниялық және неміс саяхатшысы және мемлекет қайраткері. Ол Германия канцлері Бернхард фон Бюловтың әкесі болды.

Ерте өмір

Ол Голштейндегі Цисмарда, Дания және Германияның шенеунігі Адольф Генрих Хартвиг фон Бюловтың (1787-1816) және оның әйелі, графиня Сюзанна Аугуста Адельхайд Клара фон Бодиссиннің (1790 ж. т.) ұлы ретінде дүниеге келді.

Өмірбаян

Ол Берлин, Геттинген және Киль университеттерінде заң оқыды, саяси мансабын Дания қызметінде, Копенгагендегі Шлезвиг-Гольштейн-Лауенбург кеңсесінде, кейіннен Сыртқы істер министрлігінде бастады. 1842 жылы ол легация кеңесшісі, ал 1847 жылы Ханза қалаларындағы Данияның уәкілі болды, онда оның саудагер князьдермен араласуы 1848 жылы бай мұрагер Луиза Викторина Рюкерге үйленуіне әкелді. Олардың балалары Бернхард, Адольф, Альфред және Вальдемар (2 жасында қайтыс болды) болды. Эльба герцогтықтарында көтеріліс болғанда (1848) ол Дания қызметін тастап, Кильдің уақытша үкіметіне қызмет етуді ұсынды, бірақ ұсынысы қабылданбады. 1849 жылы ол Дания қызметіне қайта оралып, корольдік камерагер болып тағайындалды және 1850 жылы Франкфурттағы жаңадан құрылған Федералдық диетада Шлезвиг пен Гольштейн герцогтықтарының өкілі болды. Бұл жерде ол Шлезвиг-Гольштейн мәселесінің күрделенуін шешудегі саяси білігіне таң қалған Бисмаркпен жақын қарым-қатынасқа түсті. Ол радикалды Эйдер-Дане партиясымен келіспеді; және 1862 жылы бұл партия билікке келгенде, оны Франкфурттан шақырып алды. Ол енді Мекленбург-Стрелиц герцогінің қызметіне кіріп, 1867 жылға дейін герцогтық үкіметінің басшысы болды, содан кейін ол Германия Конфедерациясы Кеңесінде (Бундесрат) екі Мекленбург герцогтығының толық өкілі болды, онда ол герцогтықтардың ортағасырлық конституциясын либералдық шабуылдардан сәтті қорғады. 1873 жылы оның көзқарастарымен толық келісетін Бисмарк оны Пруссияның Сыртқы істер министрі қызметіне көндірді. Осы уақыттан бастап өмірінің соңына дейін ол канцлердің ең адал серігі болды. 1875 жылы ол Бундесраттағы Пруссияның толық өкілі болып тағайындалды; 1877 жылы ол Империя Сыртқы істер министрлігінде Бисмарктің оң жақ қолы болды; ал 1878 жылы ол Бисмарк пен Хоэнлогемен бірге Берлин конгресінде Пруссияны өкілдік етті. Ол 1879 жылғы 20 қазанда Франкфуртта қайтыс болды, сол жылғы саяси дағдарысқа байланысты оның тырыстықтары оның өлімін жеделдетті. Оның алты ұлының үлкені Бернхард Генрих Карл Империяның канцлері болды.

He studied law at the universities of Berlin, Göttingen and Kiel, and began his political career in the service of Denmark, in the chancery of Schleswig Holstein Lauenburg at Copenhagen, and afterwards in the foreign office. In 1842 he became councillor of legation, and in 1847 Danish charge d'affaires in the Hanse towns, where his intercourse with the merchant princes led to his marriage in 1848 with a wealthy heiress, Louise Victorine Rücker. Their children included Bernhard, Adolf, Alfred and Waldemar (died age 2). When the insurrection broke out in the Elbe duchies (1848) he left the Danish service, and offered his services to the provisional government of Kiel, an offer that was not accepted. In 1849, accordingly, he re entered the service of Denmark, was appointed a royal chamberlain and in 1850 sent to represent the duchies of Schleswig and Holstein at the restored federal diet of Frankfurt. Here he came into intimate touch with Bismarck, who admired his statesmanlike handling of the growing complications of the Schleswig Holstein Question. With the radical Eider Dane party he was utterly out of sympathy; and when, in 1862, this party gained the upper hand, he was recalled from Frankfurt. He now entered the service of the Grand duke of Mecklenburg Strelitz, and remained at the head of the grand ducal government until 1867, when he became plenipotentiary for the two Mecklenburg duchies in the council of the German Confederation (Bundesrat), where he distinguished himself by his successful defence of the medieval constitution of the duchies against Liberal attacks. In 1873 Bismarck, who was in thorough sympathy with his views, persuaded him to enter the service of Prussia as secretary of state for foreign affairs, and from this time until his death he was the chancellor's most faithful henchman. In 1875, he was appointed Prussian plenipotentiary in the Bundesrat; in 1877 he became Bismarck's lieutenant in the secretaryship for foreign affairs of the Empire; and in 1878 he was, with Bismarck and Hohenlohe, Prussian plenipotentiary at the congress of Berlin. He died at Frankfurt on 20 October 1879, his end being hastened by his exertions in connection with the political crisis of that year. Of his six sons the eldest, Bernhard Heinrich Karl, became chancellor of the Empire.