Австралия Түркилік Автокөлік Чемпионатының Тарихы

Кіріспе

V8 Supercar Championship Series-ның алдыңғысы – Австралияның туристік автомобильдер чемпионаты (ATCC). 1960 жылдан бері Австралияда өткізіліп келе жатқан туристік автомобильдер жарысының жүлдесі. Бұл серия енді өткізілмейді, бірақ атағы сақталды, Repco Supercars Чемпионатының жеңімпазы Австралияның туристік автомобильдер чемпионы атағы мен кубогын иеленеді.

Тарих

Бірінші Австралияның Туристік автомобильдер чемпионаты 1960 жылы қосымша J Туристік автомобильдер үшін бір жарыс ретінде өткізілді. Бұл жолаушылар седандары үшін өткізілетін жарыстардың танымалдылығының артуын көрсетеді, бұл арнайы жасалған ашық дөңгелекті жарыс машиналары немесе спорттық машиналардан өзгеше болды. Жарыс Сиднейдің батысындағы Жаңа Оңтүстік Уэльстің ауылдық аймағындағы Оранж қаласындағы Гну Блас автожарысы трассасында өтті. Жеңімпаз журналист Дэвид МакКей болды, ол өзінің жарыс командасы дайындаған 3.4 литрлік Jaguar машинасын жүргізді. Осы уақытқа дейін бұл команда ашық дөңгелекті және спорттық жарыс машиналарын дайындаумен танымал болған. ATCC-нің алғашқы жылдары жыл сайынғы жарыс көбінесе ауылдық трассаларда өткізілді, ал 1964 жылы Брисбеннің шетіндегі Лейксайд жарыс жолындағы ірі қалалық трассаға келді. Бұл жарыста Ягуар жеңіске жетпеді, ал Иан Геогеган Ford Cortina GT машинасымен өзінің алғашқы бес титулының бірін жеңіп алды. 1965 жылдан бастап титул көбінесе американдық V8 қозғалтқышы бар «мысық» машиналарға бұйырды, ең танымал Ford Mustang 1965-1969 жылдары (Норм Бичи) және Геогеганмен бес рет жеңіске жетті. Австралиялық автокөлік жүргізушісінің бірінші чемпионаттағы жеңісі 1970 жылы Бичидің Holden HT Monaro GTS350 машинасымен жүргізуімен болды. 2011 жылдың 4 желтоқсанына қарай Бичи мен Джейми Уинкап Форд және Холденде чемпиондық жеңіп алған жалғыз екі адам болды. 1971 және 1972 жылғы чемпионаттарды 1962 және 1963 жылғы чемпион Боб Джейн жеңіп алды, ол 1971 жылы 7.0 литрлік Chevrolet Camaro ZL 1 машинасымен жүргізді, ал CAMS ережесінің өзгеруі Джейнды 1972 жылы Камарода кішігірім 5.7 литрлік 350 Chevrolet машинасымен жүргізуге мәжбүр етті. 1973 жылы маңызды өзгеріс болды. Чемпионат 1969 жылы бір жарыстан бірнеше жарысқа айналды, бірақ бәсеке айтарлықтай өзгерген жоқ. 1972 жылғы Батерст 500-ға дейін болған «Суперкар қорқынышы» туристік автомобильдер ережелерінде кең ауқымды өзгерістер жасауға мәжбүр етті. ATCC-ді басқарған, сол кезде C тобы деп аталған, жақсартылған туристік автомобильдер ережелері Батерст туристік автомобильдер төзімділік жарысын басқарған, E тобының негізгі өндіріс туристік автомобильдер ережелерімен біріктірілді. Бұл екі топтың арасындағы келісімде 1985 жылы A тобы енгізілгенге дейін Австралия туристік автомобильдер жарысын басқарған туристік автомобильдер үшін бір сынып құрылды. Бұл кезеңде Холден мен Форд арасындағы тайпалық стильдегі қақтығыстар көбейді, әсіресе екі брендтің жетекші жүргізушілері, тиісінше Питер Брок және Аллан Моффат, олар арасында 12 жылдың жеті чемпионаты (және Батерстпен байланысты тоғыз жеңіс) болды. 1980 жылдардың ортасына қарай C тобы бәсекелес маркалар арасындағы ішкі жанжалдар мен кездейсоқ теңдікті түзетулермен қақтығысты. Холден мен Фордқа ғана назар аударылған назар еуропалық және жапондық өндірушілер екі ірі американдық компанияның австралиялық агенттеріне қосылғанда, 1981 жылы BMW, Mazda және Nissan-пен басталған үрдіске қосылды. Еуропалық және жапондық турнирлік автомобильдер серияларында қолданылған халықаралық А тобының ережелері Австралияда 1985 жылдан бастап толық күшіне енді және халықаралық өндірушілерге тең жағдайда бәсекелесуге мүмкіндік берді. Холден қысқа уақытқа ұстап тұру кезеңіне мәжбүр болды және 1992 жылы спорттан кері қайтты, өйткені А тобында турбоқондырғысы бар Ford Sierra RS500 және әртүрлі Nissan Skylines, сондай-ақ BMW M3 сияқты жарысқа бағытталған өндіріс машиналары басым болды. 1980 жылдардың ортасында бірқатар жетекші командалар, соның ішінде Холден Дилер командасы, Дик Джонсон Ресинг, JPS Team BMW және Питер Джексон Nissan командасы, атақ іздеуде ел аралап жүруге тырысқандары үшін ұсынылатын ақшалай сыйлықтың өте аз мөлшері туралы көп шу шығара бастады. 1984 жылы, C тобының соңғы жылы, Брисбендегі Джонсон командасы чемпионаттық кездесулерге бару және қайту үшін шамамен 20,000 км жолды басып өткен, көбінесе жеңіс үшін 1500 австралиялық доллар алды. CAMS 1986 жылы атақты 10 раундқа дейін ұлғайтқанда, жүлде ақшасына аз өзгеріс енгізілгенде, командалар, егер CAMS серияның демеушісін таппаса, ATCC кішірек және кішірек торларды көретін болады деп қорқытты. Бұл байқаудың ұзақ мерзімді болашағын қамтамасыз еткен мұнай гиганты Shell болды, ол 1987 жылғы ATCC-ден 275 000 доллар сомасында сыйлық ақшасын ұсынды. 1992 жылы А тобының өкінішті жойылуы және халықаралық туристік автомобильдер сахнасының бірнеше бағытта бөлінуімен (DTM, Super Touring және Super GT-ге қарай жылжып) Австралия өзінің жеке жолын қалыптастырды, A тобының спецификациясын сақтайтын Holden Commodores-ті дамытып, жаңа 3A тобының ережелеріне Ford Falcon-ды қайта енгізді, ол кейінірек V8 Supercar деп аталды. ATCC 1998 жылдың соңына дейін қолданылды, содан кейін V8 Supercar ұйымдастырушылары серияның атын өзгертті, соңында қазіргі атауын, Supercars Championship-ті қабылдады.

The first Australian Touring Car Championship was held in 1960 as a single race for Appendix J Touring Cars. This was reflected the rising popularity of races held for passenger sedans; as opposed to those for purpose built open wheel racing cars, or sports cars. The race was held at the Gnoo Blas Motor Racing Circuit in Orange in rural New South Wales, west of Sydney. It was won by journalist racer, David McKay driving a Jaguar 3.4 Litre prepared by his own racing team, which to this point had been better known for preparing open wheel and sports racing cars. The early years of the ATCC saw the annual event held mostly at rural circuits, before finally visiting a major city circuit, Lakeside Raceway on the outskirts of Brisbane in 1964. This race was also the first not won by a Jaguar with Ian Geoghegan driving a Ford Cortina GT to win the first of his five titles. From 1965 the title would largely be won by an American V8 powered muscle car, most notably the Ford Mustang which would be used to win five consecutive titles in 1965 to 1969 with (Norm Beechey) and Geoghegan. The first championship victory by the driver of an Australian car was that of Beechey in 1970 driving a Holden HT Monaro GTS350. As of 4 December 2011 Beechey and Jamie Whincup are the only two people to have won the championship in both a Ford and a Holden. The 1971 and 1972 championships were won by 1962 and 1963 champion Bob Jane who drove a 7.0 litre Chevrolet Camaro ZL 1 in 1971 before CAMS rule changes forced Jane to use the smaller 5.7 litres 350 Chevrolet in the Camaro in 1972. A major shift occurred in 1973. The championship had grown from a single race into a multi event series in 1969, but the competition had not changed markedly. The 'Supercar scare' that had rocked the buildup to 1972 Bathurst 500 forced sweeping changes through touring car regulations. The Improved Touring Car regulations which governed the ATCC, known at the time as Group C were amalgamated with the more basic Group E Series Production Touring Cars regulations which governed the Bathurst touring car endurance race in a compromise between the two, creating a single class for touring car racing that would hold sway of Australian Touring Car racing until the introduction of Group A in 1985. This period saw a rise in the tribal style conflicts between Holden and Ford and in particular the two marques leading drivers, respectively Peter Brock and Allan Moffat who between them would claim seven of the eras 12 championships (and nine of the associated Bathurst victories). By the mid 1980s Group C had become wracked with infighting and almost random parity adjustments between competing marques. Attention focussed purely on Holden and Ford had blurred as European and Japanese manufacturers joined the Australian agents of the two big American companies, the trend starting in 1981 with BMW, Mazda and Nissan. The international Group A regulations that already utilised by European and Japanese touring car series came into full effect in Australia from 1985 and allowed the international manufacturers to compete on equal terms. Holden was forced briefly into catchup phase and all but backed out of the sport in 1992 after Group A had been dominated by more track focused production cars such as the turbocharged Ford Sierra RS500 and various Nissan Skylines, as well as the BMW M3. By the mid 1980s, a number of the leading teams including the Holden Dealer Team, Dick Johnson Racing, JPS Team BMW and the Peter Jackson Nissan team had begun to make a lot of noise about the very little amount of prize money on offer for their efforts in crisscrossing the country in pursuit of the title. In 1984, the final year of the Group C rules, it was estimated that the Brisbane based Johnson team had covered some 20,000 km in travelling to and from championship meetings, often for as little as AU$1,500 for a win. When CAMS increased the title to 10 rounds in 1986, with little change to the prize money, the teams were threatening that the ATCC would see smaller and smaller grids unless CAMS found a series sponsor. The sponsor that was found was oil giant Shell who put up some $275,000 worth of prize money from the 1987 ATCC, ensuring the long term future of the series. 1992 saw the unhappy demise of Group A and with the international touring car scene fragmenting in several directions (moving towards DTM, Super Touring and Super GT) Australia forged its own path evolving the Group A specification Holden Commodores and re introducing the Ford Falcon into the new Group 3A regulations that would later be renamed as V8 Supercar. The ATCC continued to be used until the end of the 1998 season, after which V8 Supercar organisers altered the name of the series, eventually adopting its present identity, the Supercars Championship.

ATCC чемпиондары мен рекордтары

2015 жылғы "Коутс Хайр Сидней 500" жарысы бойынша жағдай. Қазіргі толық уақытты жүргізушілер қалың шрифтпен белгіленген.