Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XIX ғасырдағы француз суретшісі және модель (1844–1927)
19th century French painter and model (1844–1927)
Викторина Луиза Мюрент (сондай-ақ Мюрант; 18 ақпан 1844 – 17 наурыз 1927) – француз суретшісі және суретшілер үшін модель. Ол Эдуард Манедің ең сүйікті моделі ретінде танымал болғанымен, өзі де суретші болды және беделді Париж салонында үздіксіз көрмелерге қатысты. 1876 жылы оның картиналары Салон төрешілерінің көрмесіне іріктелді, ал Манедің еңбектері іріктелмеді.
Victorine Louise Meurent (also Meurant; February 18, 1844 – March 17, 1927) was a French painter and a model for painters. Although she is best known as the favorite model of Édouard Manet, she was an artist in her own right who regularly exhibited at the prestigious Paris Salon. In 1876, her paintings were selected for inclusion at the Salon's juried exhibition, when Manet's work was not.
Өмірбаян
Викторина Луиза Мюрен 1844 жылғы 18 ақпанда Парижде қолөнершілер отбасында дүниеге келді. Оның анасы шляпник, әкесі – қола өңдеуші. 1860 жылы он алты жасында Мюрен Томас Кутюр студиясында модель болып жұмыс істеуге кірісті, сонымен қатар ол оның әйелдерге арналған ательесінде сурет өнерін оқыған болуы мүмкін. Мюрен алғаш рет 1862 жылы Мане үшін «Көше әншісі» картинасына модель болды. Ол ерекше кішкентай бойымен және «Креветка» (La Crevette) деген лақап атын алған қызыл шашымен көзге түсті, бұл шашы Мане жасаған «Олимпия» акварель көшірмесінде өте жарқын түспен бейнеленген. Мюрен скрипка мен гитарада ойнай білді. Ол екі аспапта да сабақ берді. Сондай-ақ, ол әнші болған, Франциядағы Белль Эпок эпохасымен байланысты кафе-концерттерінде өнер көрсеткен, бастапқыда олар ашық ауада өткізілген. Мюреннің есімі 1863 жылғы Мане шедеврлерімен – «Шаңырақ үстіндегі түскі ас» (Le Déjeuner sur l'herbe) және «Олимпия» картиналарымен мәңгілікке байланысты, оларда оның жалаңаш суреттері бейнеленген. Сол кезде ол Манедің жақын достары болған Эдгар Дега мен бельгиялық суретші Альфред Стивенс үшін де модель болды. Стивенспен арадағы қарым-қатынасы ерекше жақын болған. Мюрен кәсіби канкан бишісі болды және 1868 жылдың қыркүйегінде Жакус Оффенбахтың оперетталарын, соның ішінде Пятая авенюдегі француз театрында «Женевье де Брабант» спектаклін көрсету үшін қырық сегіз артисттен тұратын труппа құрамында Парижден Нью-Йоркке сапар шекті. Ол труппаның «ең батыл канкан бишілерінің бірі» деп есептелді. Мане 1870-ші жылдардың басына дейін Мюренды модель ретінде пайдалана берді, содан кейін ол сурет сабақтарын бастады. Мане қарсы болған академиялық сурет салу стиліне қызығғандықтан, Мюрен мен Мане арасы суық болды. Мюрен бейнеленген Манедің соңғы картинасы – «Темір жол» (1873). Бұл картина Манедің заманауи сюжеттерді пайдалануының мысалы. 1875 жылы Мюрен портретшімен бірге оқыды, ал Манедің өзі ұсынған туындылары сол жылы қазылар алқасы тарапынан қабылданбады. Мюреннің 1879 жылы Көркем өнер академиясына ұсынған «XVI ғасырдагы Нюрнберг буржуазиясы» (Bourgeoise de Nuremberg au XVIe siècle) картинасы Мане картинасымен бірге бір бөлмеде ілінді. Мюреннің туындылары 1885 және 1904 жылдардағы көрмелерге де қосылды. Ол гравюра өнерімен және Тулуза Лотрекпен танымал суретші. Мюрен 1903 жылы Шарль Герман Леон мен Тони Роберт Флюридің қолдауымен Француз суретшілер қоғамына қабылданды. 1906 жылы 62 жасында Мюрен Парижді қалдырып, Париждің солтүстік-батысындағы Коломбс коммунасына көшіп барды. Қала орталығынан 10,6 км (6,6 миль) қашықтықта орналасқан. Ол өмірінің соңына дейін Мари Дюфурмен бірлесіп иеленген үйде тұрды. Мюрен 1927 жылғы 17 наурызда 83 жасында қайтыс болды. Дюфур 1930 жылы қайтыс болғаннан кейін үйдің мүлігі сатылды. ХХ ғасырдың соңында Коломбс коммунасындағы егде жастағы көршілер үйдің соңғы заттары, соның ішінде скрипка мен оның қорабы отқа жақылғанын еске алды.
Victorine Louise Meurent was born in Paris on Sunday, February 18, 1844, to a family of artisans. Her mother was a milliner and her father was a patinator of bronzes. In 1860, at the age of sixteen, Meurent began modeling in the studio of Thomas Couture and she may have studied art at his atelier for women. Meurent first modeled for Manet in 1862, for his painting The Street Singer. She was particularly noticeable for her petite stature that earned her the nickname La Crevette (The Shrimp), and for her red hair, which is depicted as very bright in Manet's watercolor copy of Olympia. Meurent played the violin and the guitar. She gave lessons in the two instruments. She also sang, reportedly performing at café concerts, a type of musical establishment associated with the Belle Époque in France, which initially were held outdoors. Meurent's name remains forever associated with Manet's masterpieces of 1863, Le Déjeuner sur l'herbe (The Luncheon on the Grass) and Olympia, which feature nude portrayals of her. At that time, she also modeled for Edgar Degas and the Belgian painter Alfred Stevens, both of whom were close friends of Manet's. Her relationship with Stevens is said to have been particularly close. Meurent was a professional cancan dancer, and traveled to New York from Paris in September 1868 as part of a troupe of forty eight artistes to perform in Jacques Offenbach operettas, including Geneviève de Brabant at the French Theater on Fifth Avenue, in which she was considered “one of the most audacious can can dancers of the troupe." Manet continued to use Meurent as a model until the early 1870s, when she began taking art classes. Because she was drawn to the more academic style of painting that Manet opposed, Meurent and Manet became estranged. The last Manet painting in which Meurent appears is The Railway (1873). The painting is an example of Manet's use of contemporary subject matter. In 1875, Meurent began studying with the portraitist fr. Manet's own submissions were rejected by the jury that year. Meurent's entry at the Académie des Beaux Arts in 1879, Bourgeoise de Nuremberg au XVIe siècle, was hung in the same room as the entry by Manet. Work by Meurent was included in the 1885 and 1904 exhibitions as well. an artist best known for his etchings, and for Toulouse Lautrec. Meurent was inducted into the Société des Artistes Français in 1903, with the support of Charles Hermann Leon and Tony Robert Fleury, the founder of the Société. By 1906, at the age of 62, Meurent had left Paris for the suburb of Colombes, which is a commune to the northwest of Paris. It is located 10.6 km (6.6 mi) from the center of the city. She lived there for the remainder of her life in a house that she owned jointly with Marie Dufour. At the age of 83, Meurent died on March 17, 1927. The contents of the house were liquidated after the death of Dufour in 1930. Reportedly, in the late twentieth century elderly neighbors from that commune in Colombes recalled the last contents of the house, including a violin and its case, being burnt on a bonfire.
Көркем шығармаларда
Мюренттің өмірі екі тарихи романға шабыт берді және ол бірнеше романда кейіпкер ретінде пайда болады. Ирландиялық жазушы Джордж Мур Мюрентті өзінің жартылай фантастикалық автобиографиясы "Менің өлі өмірімнің естеліктері" (1906) кітабына енгізді. Кітапта Мюрент орта жастағы әйел ретінде бейнеленеді, ол әйгілі куртизанкамен лесбияндық қарым-қатынаста өмір сүреді. Мюрент екі романның басты кейіпкері. Ол Дебра Финерманның "Mademoiselle Victorine: a Novel" (2007) және V R Main-нің "Киімі жоқ әйел" (2008) романдарында осылай көрінеді. Ол Кристофер Мурдың "Sacré Bleu" (2012) атты романында да кейіпкер болады. Тағы бір романы – Морин Гиббонның "Париж қызыл" кітабы. Онда Мюрент пен Мане арасындағы қарым-қатынас суреттеледі. Бұл роман 2015 жылы жарық көрді. "Викторина" романы Мюренттің суретші болу жолы туралы айтады. Оны 2020 жылы Drema Drudge баспасы шығарды. Ол Каролина М. Йоахимнің Хьюго сыйлығына ие болған "Өлмеске палитраның түстері" повесінде қайта-қайта пайда болатын кейіпкер. Кинода Мюрент "Интимді өмірлер: Мане әйелдері" фильміндегі кейіпкер ретінде бейнеленеді. Бұл фильм "Мане ғашықтығы" (1998) деген атпен де белгілі. Оның рөлін Шелли Филлипс ойнайды.
Meurent's life inspired two historical novels and she appears as a character in several others. The Irish writer George Moore included Meurent as a character in his semi fictional autobiography, Memoirs of My Dead Life (1906). Meurent appears in the book as a middle aged woman, living in a lesbian relationship with a famous courtesan. Meurent is the protagonist in two novels. She appears as such in both Mademoiselle Victorine: a Novel (2007) by Debra Finerman and A Woman With No Clothes On (2008) by V R Main. She appears as a character in a novel by Christopher Moore that is titled Sacré Bleu (2012). Another novel that features her is Paris Red by Maureen Gibbon. It depicts Meurent and her relationship with Manet. It was published in 2015. The novel Victorine is about Meurent and her journey to become a painter. It was published by Drema Drudge in 2020. She is a recurring character in the Hugo Award nominated novelette “Colors of the Immortal Palette” by Caroline M. Yoachim. In film, Meurent is featured as a character in Intimate Lives: The Women of Manet. The film also is known as Manet in Love (1998). Her character is played by Shelley Phillips.