Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Леонардо Дрюдің мүсіні «139 нөмір» – 2010 жылы афроамерикалық заманауи суретші Леонардо Дрю жасаған ірі мүсін.
Sculpture by Leonardo Drew
Number 139 is a large sculpture created in 2010 by African American contemporary artist Leonardo Drew.
Сипаттама
139-шы сан жүздеген ағаш тақташалардан, кесектерден, қиықтардан, блоктардан және бұтақтардан тұрады. Ағаш элементтерінің кейбіреуі, мүмкін тіпті барлығы, бұрандалармен бір-біріне бекітілген. Кесектер мен бұтақтар құрылыстың жоғарғы және бүйір жағында ең анық көрінеді. Көптеген қабатталған тақташалар көз деңгейінде және төмен қарай орналасқан, бұл негіздің құлауға жақын екенін білдіреді. Ағаш бөліктері мен бұрандалардың табиғи беті қара бояумен өзгертілген. Жақыннан қарағанда, ағаш элементтерінің кейбіреуі бастапқы карамель түсін сақтап қалған. Әрбір компоненттің орналасуы өте ойластырылған. Бұл туындының композициясы табиғи қираудан гөрі тепе-теңдік пен үйлесімділікке ұқсайды. Туындының ішінде тісті тақташалар сияқты күтпеген элементтер табылады. Бұл жұқа бөліктер бірқалыпты, бірақ ретсіз бөлініп, тістер, фортепиано пернелері немесе қала көкжиегінің бейнесін көрсетеді. Материалдарды орналастыруда қайталау жиі қолданылады, бірақ екі ерекше жағдай бар. Суреттің төменгі сол жағында дөңгелек қиылып алынған, пішіні бұзылған тақташа бар. Жақын зерттеу көрсеткендей, бұл теріс кеңістіктегі дөңгелек толық емес, мүмкін органикалық шығу тегін көрсетеді. Бұл дөңгелек бөлшек туындыға тән ерекшелік. Басқа бір ерекшелік – жұмыстың жоғарғы оң жағындағы ұзын таяқ. Ол басқа элементтерге қарағанда әлдеқайда ұзынға созылып, өте асыра көрсетілгендігімен алаңдатады. Бұл формада көптеген қарама-қарсылықтар бар, ең айқынсы – машинамен кесілген ағаш тақташаларға қарсы әдістемелік түрде орналастырылған бұтақтар мен кесектер.
Number 139 is constructed of hundreds of wooden slabs, chunks, wedges, blocks and twigs. Some of the wooden elements, if not all, are attached to one another with screws. The chunks and twigs are most evident at the top and sides of the structure. The majority of stacked slabs sit at eye level and downward, implying an impending collapse of the foundation. The natural surface of the wooden pieces and screws have been altered with black paint. Upon closer look, some of the wooden elements reveal their original caramel toned pigment. The placement of each component is very deliberate. The composition of the work reads balanced and harmonious than that of natural destruction. Deep inside of the work, surprising elements appear such as toothy slabs. These thin pieces have split in some sort of methodical yet haphazard manner, revealing potential visual representations of teeth, piano keys, or city skylines. Repetition is routinely employed in the placement of materials except for two notable instances. Close to the bottom left of the artwork there is a misshapen slab with a nearly perfect circle shaped cutaway. Upon close investigation, this negative circle space appears imperfect, implying possible organic origins. The circle detail is unique to the piece. The other notable eccentricity is a long stick at the top right portion of the work. It protrudes far more than any other element, almost disquietingly so in its exaggerated gesture. Many juxtapositions exist within this form, perhaps most prominently the twigs and stumps placed methodically against stacked machine cut wooden slabs.