Лоренцо Бартолини: Итальяндық мүсінші және оның шығармалары

Кіріспе

Италиялық мүсінші (1777–1850)

Лоренцо Бартолини (Прато, 7 қаңтар 1777, Флоренция, 20 қаңтар 1850) – итальяндық мүсінші. Ол неоклассицизмін сезімталдық пен діни ізгілік және нақты егжей-тегжейлілікпен үйлестірді. Флоренциялық өнердегі әріптестерінің көпшілігіне үлкен әсер еткен Антонио Кановадан гөрі, Флоренциялық Ренессанс мүсінінен шабыттанды.

Өмірбаян

Бартолини Тосканадағы Пратоға жақын Савиньяно ди Прато қаласында дүниеге келген. Флоренция көркемсурет академиясында білім алып, алабастрдан модельер ретінде өз қабілеттерін жетілдіргеннен кейін, ол 1797 жылы Парижге барды, онда Жан Батист Фредерик Десмарайдан сурет салуды, содан кейін Франсуа Фредерик Лемодан мүсін жасауды оқыды. 1803 жылы Академияның екінші сыйлығын алған «Клеобис пен Битон» барельефі оның бірден мүсінші ретінде танымалдығын нығайтты және оған бірқатар ықпалды меценаттар әкелді. Аустерлиц шайқасының рельефі Вендом алаңында орнатылған бағанаға орнатылған туындылардың бірі болды. Ол сондай-ақ Виван Денон үшін көптеген кішігірім туындыларды жасады, сонымен қатар опера композиторлары Мехул мен Керубинидің портреттік бюстерін жасады. Алайда, оның үлкен қолдаушысы Наполеон болды, ол үшін ол алып бюст жасады және оны 1807 жылы өз қарындасы Элиза Бачоччидің ұсынысы бойынша Бергамодағы Карра академиясына, жергілікті қарсылыққа қарамастан, мүсін өнерінен сабақ беру үшін жіберді. Мұнда ол Наполеон құлағанға дейін Бонапарттардың ресми портрет мүсіншісі болып қалды. 1833 жылы Бартолини Ұлттық дизайн академиясының құрметті мүшесі болып сайланды. Содан кейін ол Флоренцияда тұрып, өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Оның мүмкіндіктерін шектеген. Оның натуралистік және біршама сезімтал мармурдан жасалған «L'Ammostatore» («Құс ұясын ұрлаушы», 1820) Андреа дель Верроккьо сияқты төртінші ғасыр Флоренция мүсіншілерінен шабыттанды. Оның кедейлікке ұшыраған он жылдығында шетелдіктерден қолдау комиссиялары түсті; Флоренцияның Вестминстер аббаттығы саналатын Санта-Крочедегі ханшайым Зофия Чарторисканың жерлеу монументі натурализмге қарсы классикалық мәлімдеме болып табылады. Санта-Крочедегі Бартолинидің басқа екі монументін онымен салыстыруға болады; Капелла Джуньиде Шарлотта Бонапартқа арналған монументі бар, бірақ Леоне Баттиста Альбертиге арналған монументтегідей, ресми тәсіл қажет болған кезде, нәтиже салқын болуы мүмкін. 1830 жылы Флоренцияға зейнеткерлікке шыққан орыс эмигрант князь Никола Демидовтың ұлдары үлкен тапсырма берді. Ұлдары әкелерінің құрметіне Никола Демидовқа арналған монументті жасауды тапсырды, ол Флоренциядағы Демидов алаңына орнатылды. Комиссияның көптеген фигуралары Бартолинидің өмірінің соңғы онжылдықтарында қалыптасты; оны Бартолинидің көмекшісі Паскуале Романелли аяқтады. Оның туындылары алуан түрлі, соның ішінде көптеген портреттік бюстер бар. Ең жақсылары, мүмкін, «Қайырымдылық» тобы (1824), «Геркулес және Лихас» және бай жер иесі Джузеппе Полди Пеццолидің жесірі тапсырған «Құдайға сенім». Оның Макиавеллидің портреттік мүсіні Уффицидің бос сыртқы нишаларына орнатылған тарихи Флоренциялық еркектердің ұзақ тізіміндегі оның жалғыз тапсырысы болды. Ол бұрынғы герцогиня Мария Луиза ди Борбонға арналған монументті жасады, ол Лукканың герцогтік сарайының алдындағы алаңға орнатылды.

Bartolini was born in Savignano di Prato, near Prato, Tuscany. After studying at the Florentine Academy of Fine Arts, honing his skills and reputation as a modeller in alabaster, he went in 1797 to Paris, where he studied painting under Jean Baptiste Frédéric Desmarais, and afterwards sculpture under François Frédéric Lemot. The bas relief Cleobis and Biton, with which he gained the second prize of the Academy in 1803, at once established his fame as a sculptor and gained for him a number of influential patrons. His bas relief of the Battle of Austerlitz was among those executed for the column erected in Place Vendôme. He also executed many minor pieces for Vivant Denon, besides portrait busts of the opera composers Méhul and Cherubini. His great patron, however, was Napoleon, for whom he executed a colossal bust, and who sent him, on the recommendations of his sister Elisa Baciocchi, to the Accademia Carrara in Bergamo in 1807, to teach sculpture, in spite of local opposition. Here he remained as the quasi official portrait sculptor to the Bonapartes till after the fall of Napoleon. In 1833, Bartolini was elected to the National Academy of Design as an Honorary member. He then took up residence in Florence, where he lived until his death." limited his opportunities. His naturalistic and somewhat sentimental marble L'Ammostatore ("The Bird's nest Stealer", 1820) took its inspiration from under appreciated Quattrocento Florentine sculptors like Andrea del Verrocchio. In his decade of impoverishment, supportive commissions came from foreigners; the funeral monument to Princess Zofia Czartoryska in the Santa Croce, Florence's Westminster Abbey, is an anti classical statement for naturalism. Two other Bartolini monuments in Santa Croce can be compared with it; in the Capella Giugni is his monument to Charlotte Bonaparte, but when the occasion required a more formal approach, as in the monument to Leone Battista Alberti, the result could be chilly. A major commission came in 1830 from the sons of the Russian emigree prince Nicola Demidoff, who had retired to Florence. The sons commissioned the Monument to Nicola Demidoff to honor their father, which was placed in Piazza Demidoff, Florence. The commission's multiple figures took shape during Bartolini's last decades; it was completed by Bartolini's assistant Pasquale Romanelli. His works are varied and include an immense number of portrait busts. The best are, perhaps, the group of Charity (1824), the Hercules and Lichas and Faith in God, commissioned by the widow of Giuseppe Poldi Pezzoli (1768 1833), a wealthy landowner. His portrait statue of Machiavelli took its place as his only commission among the long series of historical Florentine males provided for the empty exterior niches of the Uffizi. He sculpted the Monument to Maria Luisa di Borbone depicting the former Duchess and located in the piazza in front of the Ducal Palaceof Lucca.