Кіріспе

Уильям Тетфорд (25 сәуір 1923 – 4 шілде 1988) – американдық психолог, медициналық психолог және профессор. Ол ең белгілісі Хелен Шукманмен бірлесіп түпнұсқа қолжазбаны теруімен және «Кереметтер курсы» (ACIM) рухани психология бойынша өзін-өзі оқыту бағдарламасының редакциялық тобында болғанымен танымал. Өмірінің басты мақсаты «Кереметтер курсы» материалымен және оны зерттеумен айналысқан ол 1988 жылы 65 жасында Калифорния штатының Тибурон қаласында қайтыс болды.

Ерте балалық шағы

Тетфорд 1923 жылдың 25 сәуірінде Иллинойс штатының Чикаго қаласында Джон мен Мейбл Тетфордтардың үшінші және кенже баласы ретінде дүниеге келді. Ол туған кезде және балалық шағында оның ата-анасы Христиандық ғылым шіркеуінің тұрақты мүшелері болған. Жеті жасында үлкен әпкесінің оқыс өлімінен кейін, ата-анасы Христиандық ғылым шіркеуімен байланысын үзді. Содан кейін, келесі бірнеше жыл бойы Тетфорд түрлі протестанттық дін ағымдарын таныстырып көрді. Тоғыз жасында ол қызыл жегіге шалдығып, одан кейін ревматизм және жүрек ауруына ұшырады. Осы денсаулық проблемалары салдарынан ол келесі үш жылды үйде жатып емделуге мәжбүр болды. Денсаулығын қалпына келтіру кезеңінде ол көптеген бос уақытын кітап оқуға арнап, оқуға деген шексіз құмарлығын қанағаттандырды. Сыныпқа қарамастан, он екі жасында орта мектепке қабылданды.

Жоғары оқу орны

Мектепті бітіргеннен кейін, ол Индиана штатындағы ДеПау университетінен төрт жылдық стипендия алды, онда 1944 жылы психология және медицинаға дайындық мамандықтары бойынша бітірді. Университетте оқып жүрген кезінде Тетфорд психология саласында мамандануды жөн санады, ал 1949 жылы Чикаго университетінен осы салада докторлық диссертациясын қорғады. 1944 жылдың қаңтарында ДеПау университетін бітіргеннен кейін 1945 жылдың жазына дейін Тетфорд Чикаго университетінде әкімшілік қызметкер болып, атомдық зерттеулермен айналысатын ғылыми топпен жұмыс істеді. Оқуын жоғары бітірген кезінде ол әйгілі психолог Карл Роджерстің тұңғыш студенттерінің бірі болу мүмкіндігіне ие болды.

Хелен Шукманның мансабы мен жұмысқа қабылдануы

1949 жылы бітіргеннен кейінгі бес жыл бойы Теттфорд Чикагода да, кейін Вашингтон қаласында да зерттеу психологы болып жұмыс істеді. Ол 1949 жылдан 1951 жылға дейін Чикагодағы Риз ауруханасындағы Психосоматикалық және психиатриялық зерттеулер мен оқыту институтында зерттеу психологы, ал 1951 жылдан 1954 жылға дейін Вашингтон қаласында АҚШ үкіметінің аға психологы болды. 1953 жылы Ливанның Бейрут қаласында Сыртқы істер институтында кеңесші болып жұмыс істеді. 1954 және 1955 жылдары Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы Өмір институтында клиникалық психология директоры қызметін атқарды. 1955 жылдан 1957 жылға дейін Корнелл университетінде психология профессорының көмекшісі болды. 1958 жылы Колумбия университетінің Дәрігерлер мен хирургтар колледжінде ассистент-профессорлық лауазымын қабылдады, ол кейін толық профессорлық лауазымға дейін өсті. Осы кезеңнің бір бөлігінде ол Колумбия Пресвитериан ауруханасының клиникалық психология бөлімінің директоры болып та қызмет етті. Ол келесі 20 жыл бойы осы қызметте болды, және осы жерде ол алғаш рет Хелен Шукманмен кездесіп, оны зерттеуші психолог және көмекші ретінде жұмысқа алды. Оның лауазымдары, байланыстары, гранттары, жарияланымдары және еңбектерін тізімдейтін резюме (CV) Адам экологиясы қорынан алынған қосымша 2 ретінде берілген, бұл қор MKULTRA жобасы үшін ЦРУ-ның қаржыландыру орталығы болып саналды. Адам экологиясы қоры әлеуметтік ғалымдар мен медицина зерттеушілеріне миды жуу (ақылды басқару) бойынша құпия зерттеулерді қолдау үшін гранттар берді. Қаржыландырылған әлеуметтік ғылымдар зерттеулері Векслер интеллектуалды шкалаларын пайдалана отырып, жеке тұлғаның ерекшеліктері мен клиникалық белгілер арасындағы байланысты зерттеген ЦРУ қызметкерлері тарапынан тыныш жиналды. Кейбір дереккөздер Тетфордтың 1971 жылдан 1978 жылға дейін MKUltra жобасына қатысқанын мәлімдейді. Алайда, MKULTRA 1973 жылы тоқтатылды және көптеген құжаттар сол жылы жойылды.

Кереметтер курсына "шақыру"

Тетфорд пен Шукман арасындағы жұмыс қарым-қатынасы көбінесе біршама шиеленіскен, бірақ осы қиындықтар кезінде олар әрқашан белгілі бір деңгейдегі кәсіби сыпайылық пен бір-біріне құрметті сақтады. Осылайша, Тетфорд пен Шукман арасындағы қарым-қатынастағы шиеленіс ортасында ACIM материалы белгілі бір мағынада осы әлемге алғаш рет "шақырылған" делінеді. Бұл "шақыру" Тетфордтың бір күні, олардың кезекті қиындықтарының бірінде: "Басқа жол болуы керек!" деп айқайлаған сөзімен болды. Содан кейін ол Шукманға, олардың әрқашан бір-біріне сыншыл және бәсекеге толы болудың орнына, энергияларын конструктивті және пайдалы мақсаттарға жұмылдыруға тырысу уақыты келді деп түсіндірді. Шукманнан әдеттегідей тіл тиекпез жауап күткен Тетфорд, оның сөйлегенінен кейін болған үнсіздіктен кейін Шукманның жаңа ұсынысты толық қолдауына қатты таң қалды. Бұл сөз 1965 жылдың маусым айында айтылды. Келесі төрт ай Шукман үшін ерекше түстер мен тіпті ояу күйіндегі ерекше тәжірибелерге толы болды. Ол түстерінде Иса ретінде сөйлейтін бір ішкі кейіпкермен таныса бастады. Бірақ ол осы түс кейіпкерінің дауысы көп ұзамай оның өмірін толық бақылауға алатынын білмеді. Осы төрт айда болған оның көптеген ерекше оқиғалары Кеннет Вапниктың "Бақыттан алыстау" атты өмірбаяндық еңбегінде жазылған. Шукман өзінің тәжірибелерін Тетфордқа айтқан көрінеді, ол осы кезеңде Шукман үшін тыныштандыратын, жігерлендіретін және тұрақтандыратын рөл атқарды.

Кереметтер курсы транскрипциясы

Сол жылдың қазан айында қазіргі кезде «Көңілдерден айныған кереметтер» деп белгілі болған кітаптың түпкі нұсқасын көшіру жұмыстары басталды. Тетфорд пен Шукманның айтуынша, Шукманның транскрипция жұмысына қатысты сезімдерінің өте қайшы болғандықтан, Шукман кейде процесті аяқтау үшін Тетфордтан көп көмек сұраған, нәтижесінде ACIM-нің алғашқы машинамен терілген нұсқасы пайда болды, кейін ол Urtext деп аталды. Тетфордтың сөзіне қарағанда, Шукман 1965 жылғы 21 қазан күні түнде үйде отырғанда, ішкі «дауыс» оған: «Бұл кереметтер курсы. Жазбаларды жазып ал»,—деді. Ол бұл ішкі дауысты алғаш естігенде, оны жақындағы түсінде Исаның бейнесін сомдаған кейіпкердің дауысы деп таныды. Шукман содан кейін бір бетке жуық жазба жазып алды, бірақ бұл сұраныстың өте маңызды екенін және бұрынғыдан әлдеқайда көп уақытты қажет ететінін түсінгенге дейін. Ол қорқынышпен Тетфордқа телефон соғып, кеңес сұрады. Тетфорд Шукманды дауыстың айтқанын орындауға және жазбаларды жазуға ынталандырды. Ол ертең жұмысқа барғанша онымен кездесіп, жазбаларын қарап шығып, олар туралы әрі талқылап, содан кейін осы «Дауыс»пен не істеу керектігін анықтауды ұсынды. Келесі күні таңертең Тетфорд жазбаларды қарап шыққаннан кейін, ол оқығаннан қатты әсер алды және Шукманды жазба жазуды жалғастыруға шақырды. Шукман бастапқыда Тетфордтың реакциясына таң қалды, бірақ кейін, бастапқы шаршаңқысынан арылып, жазбаларды өзі мұқият қарап шыққаннан кейін, ол келісті. Біраз уақыттан соң олар бұл жазбалардың, ақырында «Көңілдерден айныған кереметтер» (ACIM студенттері «Курс» деп атайды) деп аталған, олардың жауабы, төрт ай бұрын бірге табуға келіскен «басқа жол» екенін мойындады. Бұл транскрипция процесін Шукманның ерекше ояну тәжірибесінің бірі деп санау – ең кем дегенде. Процесс кезінде Шукман өзінің ойларында таспаға жазу құралының психикалық эквиваленті бар екенін айтты, ол өз қалауынша қосылып, өшірілетінін, осылайша ол ішкі естігенін қысқаша жазбаларға түсіре алатынын сипаттады. Бұл дауыс өзін тарихи Иса екенін мәлімдеді. Бұл процестің басында Тетфордтың біраз уақыт бойы шағымдары: «Басында мен осы жазбаларды бір қолыммен теріп, екінші қолыммен Хеленнің иығына тигізіп отырып көп уақытымды өткіздім». Бірнеше ай бойы осы процесспен күрескеннен кейін, екеуі де сана-сезіміне қарсылықтың азайғанын сезінді және бастапқы транскрипция тегіс жүре бастады. 1965 жылдан 1972 жылға дейін Тетфорд Шукманға жұмыстың алғашқы үш бөлімін көшіруге тікелей көмектесті, бұл материалдың басым бөлігін құрады. Содан кейін 1972 жылы, олардың екеуі де (бірақ бір жағынан олардың қорқуы) жазу толыққандай аяқталды, көбінесе олай болды. 1972 жылы Тетфорд пен Шукманды ортақ достары Бенедикт Грошель арқылы Кеннет Вапникпен таныстырды. Вапник қолжазбаға қызығушылық танытты, бірақ оны жариялауға болатын форматқа келтіру үшін көп редакциялау қажет екенін түсінді. Вапник Хеленді оның көмегімен қолжазбаны қайта қарауға шақырды, олар солай жасады және 1975 жылдың көктемінде соңғы редакциялауды аяқтады. Тетфорд, Вапник және Шукман, ACIM-нің үш негізгі транскриптор-редакторлары, осы қолжазбаның алғашқы жариялануына дейін және одан әрі оның ілімдерінің таралуына куә болу үшін өмірінің соңына дейін дос болып қалды. Бастапқы жазу/көшіру процесінің басым бөлігі аяқталғаннан кейін, 1973, 1975 және 1977 жылдары Психотерапия, Терминдерді нақтылау және Дұға әнінің қысқа транскрипциялары, ACIM стандартты материалдарының қалған бөлігі, ұқсас тәсілмен көшірілді.

Калифорнияға көшу

1978 жылы Тетфорд Колумбия университетіндегі және Колумбия пресвитериан ауруханасындағы лауазымдарынан қанағаттанды. 1980 жылы ол үй-жайын жинап, Джудит Скутч Уитсонның шақыруымен Калифорния штатының Тибурон қаласына көшіп барды, онда Уитсон бұл кезде ACIM-ді жариялау және таратумен толық уақыт айналысып жатқан еді. Тибурон қаласында 57 жасқа келген Тетфорд жартылай зейнеткерлікке шығып, енді өзінің кәсіби өмірінде де, ACIM-нің үнемі өсіп келе жатқан оқырмандарымен байланыста да, ауыр жауапкершілікке ие қызметтерді қабылдамайтын болды. Калифорнияда Тетфорд екі жартылай штаттық қызметке орналасты: бірі Трэвис әуе күштері базасында психологиялық кеңесші, екіншісі – ACIM-ге байланысты Тибурон қаласындағы Мінез-құлықты жазу орталығының директорларының бірі, осы қызметті оған ACIM-нің досы және бірге оқыған Джеральд Джампольски ұсынған. Калифорнияда Тетфорд өмірінің соңғы сегіз жылын ACIM принциптері талқыланатын ACIM студенттерімен жиналыстарға үнемі қатысып өткізді, бірақ бұл талқылауларға өте сирек қатысты. Керісінше, өмірінің соңғы кезеңінде ол ACIM материалдарын жеке зерттеуге және оның мазмұнын түсінуді тереңдетуге көбірек бейім болды. 1988 жылдың 4 шілдесінде, 65 жасында Тетфорд күшті жүрек талмасынан қайтыс болды.