Шеффилд-Ротерхэм темір жолы: 1838 ж. ашылған, қалаларды байланыстырған. Солтүстік Мидленд темір жолына қосылған, Wicker және Westgate стансалары салынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шеффилд және Ротерхам темір жолы – Англиядағы темір жол желісі, аталған екі қала арасында салынған. Солтүстік Мидленд темір жолын салу жоспарлануда еді, бірақ оның бағыты Ротерхам арқылы өтуі және Шеффилдті айналып өтуі тиіс болғандықтан, S&RR қосымша желі ретінде салынды. Ол 1838 жылы ашылды. Шеффилдте Уикерде, ал Ротерхамда Вестгейтте терминалдық стансалар ашылды. 1840 жылы NMR ашылғанда екі бағыт арасында байланыс жасалды. S&RR-дің ашылуы Шеффилдте оның бойында ауыр өнеркәсіп орналасуына ықпал етті. 1845 жылы S&RR әлдеқайда ірі Мидленд темір жолына қосылды. Уикердегі жолаушылар терминалы тар және ыңғайсыз болғандықтан, 1870 жылы Мидленд темір жолы Брэдвей туннелі арқылы Шеффилдке оңтүстіктен жаңа бағыт ашып, Шеффилдте жаңа бас станса салды. Жаңа станциядан солтүстікке қарай жүретін пойыздар S&RR бағытына қосылды, ол пайдалануда қалды. Арада жылдар өткен соң S&RR желісінен бірнеше тармақ желілер салынды, ал 1987 жылы Ротерхамда басқа желіге қосылып, ондағы орталық жолаушылар стансасына қол жеткізуге мүмкіндік берді. 2023 жылы бастапқы S&RR желісінің көбісі негізгі бағыттарда пайдаланылуда.
The Sheffield and Rotherham Railway was a railway line in England, between the named places. The North Midland Railway was being promoted but its route was planned to go through Rotherham and by pass Sheffield, so the S&RR was built as a connecting line. It opened in 1838. In Sheffield it opened a terminal station at Wicker, and in Rotherham at Westgate. When the NMR opened in 1840 a connecting curve was made between the two routes. The opening of the S&RR encouraged heavy industry to be located along its route in Sheffield. The S&RR was absorbed by the much larger Midland Railway in 1845. The Wicker passenger terminal was cramped and restrictive and in 1870 the Midland Railway opened a new access route to Sheffield from the south, via Bradway Tunnel, and a new main station in Sheffield. Trains proceeding north from the new station joined the S&RR route, which continued in use. Over the years a number of branch lines were constructed diverging from the S&RR line, and in 1987 a connection was made into another line at Rotherham, giving access to a more central passenger station there. Nearly the whole extent of the original S&RR line continues in main line use in 2023.
Өмірбаян
Болат өндірісі XVIII ғасырдың соңына дейін Шеффилдте маңызды өнеркәсіп ретінде дамыды. 1729 жылға дейін ағаштан жасалған вагондық жол қалаға көмір тасыған, бірақ 1770 жылдары ол пайдаланылмай қалды. 1774 жылы жаңа вагондық жол ашылып, көмірді қала орталығына жеткізіп, көмір бағасын едәуір төмендетті. Дегенмен, көмір иесі Норфолк герцогы осы негізде бизнесін жалғастыруға құлшынбаған сияқты, жеткізілімді тоқтатып, Шеффилдте үлкен тәртіпсіздік тудырды. Бұл мәселенің шешімі – темір жол салу еді, бірақ қиын жер бедері бұл идеяны күрделі етіп жіберді. 1830 жылы Джордж Стивенсон жобалаған Шеффилд және Манчестер темір жолы ұсынылды; төрт қарсы салмақталған көлбеу учаскелер қажет болды. Жолаушылар пойыздары ауыр әктас вагондарының төмен түсуімен жоғары көтерілетін еді; туннель ішінде өткізу тізбегі болжаныпты. Алайда, бұл жоспар одан әрі ілгерілемеді. 1834 және 1835 жылдары Ротерхам мен Шеффилд арасындағы темір жолға қатысты парламенттік заң жобалары табыссыз аяқталды, бірақ 1836 жылғы сессияда Дербиден Лидске дейінгі Солтүстік Мидленд темір жолының жобасы Парламентке ұсынылды. Шеффилд ерекше топографиялық ойысқа орналасқан, ал Солтүстік Мидленд темір жолының инженеры Джордж Стивенсон заманауи локомотивтердің тартымды күшінің жеткіліксіздігіне байланысты тік темір жол еңістеріне қарсы болды. Сондықтан оның жоспарланған желісі Шеффилдтің ішінде емес, Ротерхамдағы Масбро арқылы өтті. Бұл Шеффилдте кең қолдау таппады және Стивенсонға наразылық білдірілді, бірақ жергілікті мүдделер оның ұсынған негізгі желісіне келісіп, Шеффилд пен Ротерхам жобасын жаңартудың орынды екенін мойындады. Шеффилд және Ротерхам темір жолы 1836 жылдың 4 шілдесінде тіркелді. Сол күні Солтүстік Мидленд темір жолы да рұқсат алды, ал Фредерик Суонвик S&RR инженеры болды. Желі стандартты өлшемде салынды, көбінесе тас блоктарда орнатылған «балық қабырғалы» шойын рельстер, сондай-ақ кейбір өңделмеген ларек ағашынан жасалған тіреулер қолданылды. Станциялар Шеффилд, Гримсторп көпірі, Брайтсайд, Блэкберн Фордж, Холмс және Ротерхамда орналасқан, бірақ алғашқы күндері тек екі соңғы терминал ғана ашылды.
Steel making had developed as a prime industry in Sheffield well before the end of the eighteenth century. A wooden wagonway was in existence before 1729, bringing coal into the town, but it was out of use by the 1770s. In 1774 a new wagonway was opened bringing coal into the centre, and bringing about a remarkable reduction in the cost of coal. However the coal owner, the Duke of Norfolk, seems to have been reluctant to continue his business on that basis, and he stopped the supply, provoking a considerable riot in Sheffield. A proper railway was the answer, but the difficult topography made the idea challenging. A Sheffield and Manchester Railway was proposed in 1830, engineered by George Stephenson; Four counterbalanced inclined planes would be needed. The scheme involved passenger trains being hauled up by heavier limestone wagons descending; there would be a passing loop inside a tunnel. The scheme was not taken further. Parliamentary bills for a railway between Rotherham and Sheffield were submitted in 1834 and 1835 without success, but a project for the North Midland Railway from Derby to Leeds was submitted to Parliament for the 1836 session. Sheffield is located in a marked topographical depression, and the engineer for the North Midland Railway, George Stephenson, was against steep railway gradients because of the low tractive power of contemporary locomotives. Accordingly his planned line by passed Sheffield, passing instead through Masbrough, in Rotherham. This was not a popular arrangement in Sheffield, and opposition was expressed to Stephenson, but in the event local interests acquiesced in his recommended main line, and that a revived Sheffield and Rotherham scheme was appropriate. The Sheffield & Rotherham Railway was incorporated on 4 July 1836. The North Midland Railway received its authorisation on the same day, Frederick Swanwick was the engineer of the S&RR. The line was of standard gauge, using fish bellied cast iron rails mostly on stone blocks, with some untreated larch sleepers. Stations were at Sheffield, Grimesthorpe Bridge, Brightside, Blackburn Forge, Holmes, and Rotherham, but only the two end termini were open on the first days.
Ашу және ерте пайдалану
1838 жылғы 31 қазанда S&RR-дің бір жолды негізгі желісінің салтанатты ашылуы өтті, бірақ топырақ жұмыстары аяқталмаған және екінші жол төселмеген еді. Сол күні алғашқы пойыз граф Фицвильям мен басқа қонақтарды Ротерхамға жеткізді; Сот үйінде таңғы ас өткізіліп, одан кейін мерекелік сөздер айтылды. Қонақтар кейін пойызбен Шеффилдке қайтарылды. Бастапқы сапар «Wicker» станциясының «әдемі және кең сарайынан» шыққан сары вагондардан тұратын пойыз деп сипатталды. Желі 1838 жылғы 1 қарашада жалпы жұртшылыққа ашылды. Сол күні алғашқы пойызды «Жеңіс» локомотиві тартты, ол 300 жолаушыға арналған алты сары және қара вагондардан тұрды. Желі бойындағы ағаштар мен көпірлер оқиғаға келген көпшілікпен толы болды. «Жеңіс» 17 минут ішінде Ротерхамға жетті. Екінші пойыз екі минуттан кейін «Лондон» локомотивімен жолға шықты. Шеффилдтегі өнеркәсіптік өндіріс көмір мен басқа да минералдарға үлкен сұраныс тудырды, сол себепті 1839 жылғы 7 тамызда жергілікті шахталарға қызмет ететін Грейсбро каналынан Холмсқа дейінгі тармақ желісі ашылды. Оны Солтүстік Мидленд темір жолы (ол аймаққа әлі келмеген) салған және S&RR-ге жалға берген. Бұл желі граф Фицвильямның жеке теміржолдарымен байланысты. Филиалдың соңғы станциясы Парк Гейт болды, және ол орнында кем дегенде 1960 жылдарға дейін жалғасқан кокс және химия зауыты құрылды. Грейсбро каналы желісі енді S&RR және NMR арасындағы батыстан солтүстікке қарайғы қосымша байланыс ретінде жұмыс істеді, себебі Грейсбро желісі жоспарланған NMR бағытымен қатар жүру үшін салынған. NMR 1840 жылғы 1 шілдеде солтүстікке қарай Лидс қаласына қарайғы жалғасын ашты. Масбородан Дербиге дейінгі бөлік Шеффилд және Ротерхам компаниясының жүйесімен қосылу үшін жеделдетілді, бұл Шеффилдке тікелей теміржол байланысын қамтамасыз етті. 1840 жылғы сәуірде Шеффилд және Ротерхам кеңесі Солтүстік Мидленд желісінен Шеффилдке пойыздың өтуіне рұқсат беру туралы шешім қабылдады, ал S&RR кестесі осыны жеңілдету үшін түзетілді. Дербиден келген пойыздар Масборо станциясында кері бұрылды. Туризмді насихаттауға алғашқы әрекет жасалды: «Шеффилд станциясынан әрбір пойыз келген кезде (бағасы 4d) қаланың ортасынан әдемі Ботаникалық бақтарға дейін автобус жүреді». Ашылу арқасында Лондонға тікелей сапар жасау мүмкін болды, сондай-ақ таңғажайып жарнамалық акция ұйымдастырылды. S&RR төрағасы У. Викерс белдікпен жұмыс істейтін «Шеффилд» локомотивін және бір вагонды Шеффилдтен Лондонға дейінгі сапарға жіберді. Сапар 11 мамыр, дүйсенбі күні басталды және 13 мамырда жетеді деп күтілді. Викерс жұбайымен бірге Дербиге дейін жалғыз жолаушы болды, онда оларға Джордж Стивенсон және темір темір өндіруші Майкл Лонгридж қосылды. Сапар сәтті өтті, бірақ Лондон және Бирмингем темір жолы қажетті 14 күн бұрын хабарлама бермегені үшін 10 фунт айыппұл талап етті. Уишо 1842 жылы жазған хатында жолаушылар пойызы қызметінің дүйсенбіден сенбіге дейін күніне әр бағытта он төрт пойызды құрастыны, оның бесеуі NMR Масборо станциясына бағытталғанын айтты. Жексенбі күндері әр бағытта тоғыз пойыз жүрді. Ол 1840 жылдың алғашқы алты айында желі 1,560 фунт стерлинг айналымнан 290 фунт стерлинг (19%) шығынмен жұмыс істегенін хабарлады. Шындығында SA&MR өзінің желісін Шеффилдте 1845 жылғы 14 шілдеде ашты; Шеффилд станциясы Бриджхаус болды, ол кейінірек (1851) Шеффилд Виктория станциясынан батысқа қарай орналасқан. S&RR Wicker станциясын пайдаланудан бас тартса да, байланыс құрылысы мағыналы болды және ол 1847 жылғы 1 қаңтарда Бриджхаустан Уикерге дейін ашылды. Ол 1:36 қалыптағы тік еңіске ие болды және Спитал-Хилл туннелінен өтті; ол тек шектеулі тауар тасымалы үшін ғана пайдаланылды. Аймақтағы бәсекелес теміржолдар дамыған кезде, Midland Railway S&RR бәсекелес компанияға сатылса, Шеффилдке кіру мүмкіндігін жоғалтады деп алаңдады. Сондықтан S&RR Midland компаниясына берілуі керек деп шешілді. MR S&RR акционерлік капиталының 6% -ын құрайтын 150 000 фунт стерлингтік Шеффилд және Ротерхам артықшылық акцияларын шығарды. Желіні Midland компаниясына беру туралы акт 1845 жылғы 21 шілдеде қабылданды, сол күні S&RR өмірден кетуі тоқтатылды. Артықшылық акциялар 1897 жылғы акті бойынша өзгертілді.
A ceremonial opening of the single track main line of the S&RR took place on 31 October 1838, although earthworks were unfinished and the second track had not been laid. The first train on that day conveyed Earl Fitzwilliam and other guests to Rotherham; a breakfast followed by celebratory speeches took place at the Court House. The guests were later returned by train to Sheffield. The initial journey was described as a 'very elegant' train of yellow painted carriages leaving the 'handsome and spacious shed' at Wicker. The line opened to the general public on the following day, 1 November 1838. The first train that day was pulled by the locomotive Victory, and consisted of six yellow and black carriages, holding 300 passengers. The line's trackside, trees and bridges were filled with crowds who had attended for the event. Victory travelled to Rotherham in 17 minutes. The second outward train left two minutes later, hauled by the locomotive London. Industrial activity in Sheffield created a considerable demand for coal and other minerals, and a branch line from the Greasbrough Canal to Holmes, serving local collieries, was opened on 7 August 1839. It was built by the North Midland Railway (which had not yet reached the area) and leased to the S&RR. It made an end on connection with the Earl of Fitzwilliam's private railways. The end of the branch was at Park Gate, and the site developed as a coking works and chemical plant, lasting at least into the 1960s. The Greasbrough Canal line now served additionally as a west to north connection between the S&RR and the NMR, as the Greasbrough line had been laid out to run alongside the planned NMR alignment. The NMR opened its continuation northwards to Leeds on 1 July 1840. The portion from Masborough to Derby had been specially expedited in order to form a junction with the Sheffield and Rotherham Company's system, giving Sheffield a direct railway connection. The decision had been taken in April 1840 by the Sheffield and Rotherham board to allow through working of trains off the North Midland line into Sheffield, and the S&RR timetable was adjusted to facilitate that. Trains from Derby reversed at the Masborough station. An early attempt at marketing tourism was made: "An omnibus would run from Sheffield Station on the arrival of each train (fare 4d) through the heart of the town to within a few minutes' walk of the beautiful Botanic Gardens." The opening meant that through journeys to London were now possible, and a remarkable publicity stunt was undertaken. Mr W Vickers, the S&RR Chairman, sent the belt driven locomotive Sheffield and a single coach on the entire journey from Sheffield to London. The excursion started on Monday 11 May and arrival was expected on Wednesday 13. Mr and Mrs Vickers were the only passengers as far as Derby, where they were joined by George Stephenson and Michael Longridge, a producer of wrought iron rails. The journey was apparently successful, but the London and Birmingham Railway demanded the sum of £10 as a penalty for running over their line without giving the necessary 14 days' notice. Whishaw, writing in 1842, said that the passenger train service consisted of fourteen trains each way daily, Monday to Saturday, of which five ran to the NMR Masborough station. There were nine trains each way on Sundays. He reported that in the first six months of 1840, the line ran at a loss of £290 on turnover of £1,560 (19%). In fact the SA&MR opened its line in Sheffield on 14 July 1845; the Sheffield station was Bridgehouses, a short distance west of the later (1851) Sheffield Victoria station. Although use of the S&RR Wicker station had been turned down, the construction of a connection was sensible enough, and this opened on 1 January 1847 from Bridgehouses to Wicker. It was steeply graded at 1 in 36 and ran through Spital Hill Tunnel; it was only ever used for limited exchange of goods traffic. As competing railways developed in the general area, the Midland Railway became concerned that it might lose access to Sheffield if the S&RR was acquired by a competitor. It therefore decided that the S&RR should be vested in the Midland. The MR issued Sheffield and Rotherham preference shares paying 6% on the S&RR share capital of £150,000 in perpetuity. The Act for vesting the line in the Midland was passed on 21 July 1845, at which date the S&RR ceased to exist. The preference shares were converted under an Act of 1897.
Темір жол байланыстары
Жергілікті жердегі тұңғыш темір жол болған Шеффилд және Ротерхам темір жолының басты магистралі Шеффилд қаласындағы өнеркәсіптік дамудың маңызды орталығына айналды, сонымен қатар көптеген қосымша байланыс желілерінің негізгі арнасы болды.
As the first railway in the locality, the Sheffield and Rotherham Railway main line became an important centre of industrial growth in Sheffield, and also the trunk of a number of additional connecting lines.
Оңтүстік Йоркшир темір жолы
Оңтүстік Йоркшир темір жолы аймақта күрделі желілерді баяу құрып жатты. 1849 жылдың 10 қарашасында ол Донкастерден Суинтонға дейінгі учаскені ашты, сол жерде Мидленд темір жолымен қосылды және бұрынғы S&RR желісі арқылы Шеффилдке (Викер) дейін пойыз қатынасы болды. Күн сайын әр бағытта төрт жолаушы пойзы жүрді. 1854 жылдың 9 қыркүйегінде SYR S&RR желісімен тікелей байланыс орнатты; ол Барнслиден Вомбвеллде қайырып, Чапелтаун тармағы немесе Блэкберн аңғары желісі деп аталды. Ол Брайтсайд пен Винкобанк арасындағы Блэкберн Вэлли түйіскен жерінде S&RR желісіне қосылды. Шеффилдке (S&RR) жолаушылар тасымалы 1854 жылдың қараша айына дейін басталмады. Бұл келісімге келуде кейбір кешігулер болды, себебі Викер станциясының өткізу қабілеті шектеулі болды және ол қазірдің өзінде өте қаужұрымпаз болып кеткен.
The South Yorkshire Railway was slowly building a complex network in the area, and on 10 November 1849, it opened a section from Doncaster to Swinton, joining the Midland Railway there. It had running powers from there into Sheffield (Wicker) over the Midland and the former S&RR line. There were four passenger trains each way daily. On 9 September 1854 the SYR opened a more direct connection with the S&RR; it ran from Barnsley by reversal at Wombwell, and was referred to as the Chapeltown branch, or more colourfully the Blackburn Valley Line. It joined the S&RR at Blackburn Valley Junction, between Brightside and Wincobank. The passenger service to Sheffield (S&RR) did not open until November 1854. There had been some delay in agreeing this arrangement, because of the limited capacity at Wicker station, which was now becoming extremely congested.
Мидленд темір жолының Шеффилдке оңтүстік кіру жолы
Шеффилдке алғашқы кіру, болашақта Мидленд темір жолы деп аталған жол үшін, Ротерхамға барып, содан бұрынғы S&RR арқылы шығыстан Шеффилдке кіруді қамтыды. Бұл қиын жол және Уикер станциясын Шеффилдтің соңғы аялдамасы ретінде пайдалану наразылықтың себебіне айналды, және Мидленд осы мәселені шешуге бел буды. Бұл Честерфилдтің солтүстігіндегі Таптон-жанкшнынан жаңа Шеффилд станциясына дейінгі жаңа желі ретінде іске асты, және одан Гримсторп-жанкшнындағы S&RR желісіне қосылды. Джордж Стивенсонның осындай маршрутқа қарсылығы заманауи локомотивтердің мүмкіндіктеріне негізделген, бірақ сол кезде технология жетілді. Жаңа желі 1870 жылдың 1 ақпанында ашылды. Үлкен жаңа станция 1876 жылға дейін Шеффилд Жаңа Мидленд станциясы деп аталды. Сол күні Викер станциясы жолаушылар үшін жабылды.
The original access to Sheffield, for what became the Midland Railway, involved going to Rotherham and then into Sheffield from the east over the former S&RR. This roundabout route, and the use of Wicker station as the Sheffield terminus, increasingly became a cause of dissatisfaction, and the Midland determined to do something about it. This materialised as a new line from Tapton Junction, north of Chesterfield, to a new Sheffield station, and a connection from there to the S&RR line at Grimesthorpe Junction. George Stephenson's objection to such a route had been based on the available power of contemporary locomotives, and by this time the technology had progressed. The new line opened on 1 February 1870. The large, new station was known as Sheffield New Midland station until 1876. The Wicker station closed to passengers on the same day.
Масбороның оңтүстік қисығы
Масбородағы S&RR және бұрынғы Солтүстік Мидленд темір жолы арасындағы байланыс солтүстікке қарай бағытталған, ал Шеффилдтің батысы мен оңтүстігі арасындағы пойыздар Ротерхамда кері жүруге немесе 1870 жылдан кейін жаңа Шеффилд станциясы арқылы өтуге мәжбүр болды. 1881 жылдың 28 қарашасында Холмс тоғысынан Масбороу Оңтүстік тоғысына дейін оңтүстікке қарай қисық салынды, бастапқыда тек жүк пойыздары үшін; жолаушылар пойыздары 1890 жылдың 1 қаңтарынан бастап бұл қисықтан жүре бастады. Кейіннен ол 1954 жылдың 5 шілдесінде қалыпты жолаушылар тасымалы үшін жабылды, ал 1978 жылы толығымен тоқтатылды.
The connection at Masborough between the S&RR and the former North Midland Railway was north facing, and trains between points west of Sheffield and the south had to reverse at Rotherham, or after 1870 travel via the new Sheffield station. On 28 November 1881 a south curve, from Holmes Junction to Masborough South Junction, was provided, at first to goods traffic only; passenger trains started to use the curve from 1 January 1890. It was later closed to ordinary passenger traffic on 5 July 1954, and completely in 1978.
Шеффилд аудандық темір жолы
Шеффилд аудандық темір жолы – Ланкашир, Дербишир және Шығыс жағалау темір жолы мен Ұлы Шығыс темір жолының орталық Шеффилдке қолжетімділік беруге арналған қысқа байланыс желісі болды. Ол 1900 жылғы 21 мамырда Треттон торабынан (бұрынғы Солтүстік Мидленд темір жолы бағытында) бұрынғы S&RR-дегі Бригсайд торабына дейін ашылды. Сонымен қатар, S&RR бағытынан шығатын Аттерклифте кең жүк депосы салынды. Midland Railway осы жаңа байланыстармен ынтымақтастық етті. 1960 жылдары аудандық темір жолының қысқа магистральдық бөлігі жаңа Тинсли Маршаллинг Ярдының ядросын құрады. Бұл локомотивтің оның өзі салғаны ма, әлде темір жолының өзі салғаны ма, белгісіз, бірақ Доддс 1842 жылы жеке кәсіп ашу үшін кетіп қалды. Әрине, сол кезде сұраныс ұсыныстан басып озған болуы мүмкін. Бір локомотив, 2-2-2 Agilis, 1839 жылы Фентон, Мюррей және Джексон компаниясымен жеткізілді, олар тағы бір Ротерхэмді де жеткізді, ол Лидс қаласындағы Бингли және компаниясымен субконтракт бойынша салынды. 1840 жылы Дэви бауырлары "Шеффилд" локомотивін ұсынды, ол сол қалада салынған алғашқы локомотив болды делінеді. Бұл Уильям Виккерс мырзаның жобасымен жасалған алты дөңгелекті локомотив еді. 5 фут 6 дюймдік жетек дөңгелектері төрт дюймдік белдіктермен байланыстырылған, бұл барлық дөңгелектерге тарту күшін қамтамасыз етті. Кейіннен ол, деп есептеледі, стандартты үлгіге айналдырылды. 1840 жылға қарай желіде алты локомотив болды, барлығы алты дөңгелекті, олардың бірін немесе бірнешеуін Роберт Стивенсон және компаниясы жеткізді. Қызметтер үш класс вагонмен басталды, бірақ екінші класс тез арада жойылды. Бірінші класс әдеттегідей үш бөліктен тұрды, әр бөлігінде алты адамға арналған орындар болды және Лош патенттелген дөңгелектерімен жабдықталған. Үшінші класс вагондарының екеуінен басқасы жабық болды және шамамен 40 жолаушыны, мүмкін тұрып, тасымалдады және әдеттегі құйма темір дөңгелектеріне ие болды. Бір қой вагонынан басқа барлық жүк вагондары көмір иесі, граф Фитцуильямға тиесілі болды.
The Sheffield District Railway was a short connecting line, designed to give access to central Sheffield to the Lancashire, Derbyshire and East Coast Railway and the Great Eastern Railway. It opened from Treeton Junction (on the former North Midland Railway route) to Brightside Junction on the former S&RR on 21 May 1900. In addition an extensive goods depot was built at Attercliffe, also accessed off the S&RR route. The Midland Railway co operated with these new connections. In the 1960s the short main line of the District Railway formed the core of the new Tinsley Marshalling Yard. Whether this locomotive was built by him, or whether the railway itself built any, is unclear, though Dodds left in 1842 to set up in business on his own. Certainly, at that time, demand may have been outstripping supply. One engine, the 2 2 2 Agilis was supplied in 1839 by Fenton, Murray and Jackson, who provided another Rotherham, built under subcontract by Bingley and Company of Leeds. Another, the Sheffield, said to be the first to have been built in that city, was provided in 1840 by Davy Brothers. This was a six wheeled locomotive to design of a Mr. William Vickers. The 5 ft 6 inch driving wheels were connected by four inch belts which provided traction on all wheels. It was later, it is believed, converted to a conventional pattern. By 1840 the line owned six locomotives, all six wheeled, with one or more supplied by Robert Stephenson and Company. Although services began with three classes of carriage, the second class was soon discarded. The first class consisted of the usual three compartments each holding six people and had Losh's patent wheels. The third class coaches apart from two were enclosed and held about 40 passengers, probably standing, and had the usual cast iron wheels. Apart from one sheep truck, all the goods wagons belonged to Earl Fitzwilliam, the coal owner.
Қазіргі тарих
Уикер станциясы 1870 жылдың 1 ақпанында жаңа Шеффилд станциясы ашылғанда және оңтүстіктен келген жаңа магистральдық желі іске қосылғанда жолаушылар тасымалына жабылды. Уикер 1965 жылдың 12 шілдесіне дейін жүк станциясы ретінде жұмыс істеді. Ротерхэмдегі Вестгейт станциясы 1952 жылдың 6 қазанында барлық қозғалысқа жабылды. Алғашқы S&RR желісінің қалған бөлігі Шеффилд пен солтүстік арасындағы маңызды магистральдың бір бөлігі ретінде пайдаланылуда.
The Wicker station had closed to passengers on 1 February 1870 when the new Sheffield station opened, together with the new main line approaching from the south. Wicker continued as a goods station until 12 July 1965. Westgate station at Rotherham closed to all traffic on 6 October 1952. The remainder of the original S&RR line continues in use as a key part of the main line between Sheffield and the north.