Кіріспе

1676 жылы Колотлан аймағының испандық әскери әкімшісі Торибио Гонсалес де Эскаланте аңғарда тұздық өндіруді бастады. Осыдан кейін бұл жер "Эль Салитр" деп аталды. Көп ұзамай, тұздық өндірудің қымбатқа түсуі және әкімшінің жеткілікті еңбек күшін сақтап қалудағы қиындықтарға байланысты тоқтатылды. 1702 жылы жақын маңдағы таулар мен каньондардан келген тепехуан және виксарика халықтары көтеріліске бірікті. Нәтижесінде испан коронасы Хуан Диас де Инфантенің жесірі, ірі испан жер иесі Ана де Сантьягоны платодағы егістік жерлерін каньондағы жерлерге айырбастауға мәжбүр етті. Осылайша тепехуандар Патауа деген жердегі тарихи жерлерінің бір бөлігін қайтарып алды. 1733 жылы тепехуан қауымына жер ресми түрде берілді. 1779 жылы Хуанакатик эстафетасын Педро де Льянос и Вальдес сатып алды, сол кезде аймаққа еуропалықтардың көптеп қоныс аударуы басталды. Ауыл шаруашылығы және мал шаруашылығы 1730 жылдары ірі өндіріс бастаған жақын маңдағы Боланос кенін өндіруден пайда тапты. Эль Салитр кенді тасымалдаған керуендердің тоқтау орны болды. 1810 жылы тәуелсіздік үшін болған соғыста аймақта бірнеше шайқастар өтті. Виксариканы қоса алғанда, жергілікті халықтың көп бөлігі испан коронасының жағында күресті. 1821 жылы жаңадан құрылған үкімет жүзеге асырған Игуала жоспары сияқты саяси реформалар, жергілікті қауымдарға ерекше қарауды жойды және тепехуандардың жалпы жерлері жеке адамдарға бөлінді. 1838 жылы бұл аймақ Мексика Республикасының құрамындағы Халиско штатының 8-ші кантонының бөлігі болды және сол кантон ішінде Тотатиче муниципалитетіне қарады. 1905 жылы Эль Салитр қаласындағы саз үй шіркеудің орнына тас шіркеу құрылысы басталды. Жұмыс Мексика революциясынан кейін, шамамен екі онжылдықтан соң аяқталды. Содан кейін, 1921 жылы муниципалитет Тотатиче муниципалитетінен бөлініп, штат заңнамасымен тәуелсіз муниципалитет деп жарияланды және Висенте Геррероның құрметіне Вилла Герреро деп аталды.

География

Муниципалитет солтүстігінде Закатекас штатымен және Мескитик муниципалитетімен, оңтүстігінде Боланос муниципалитетімен және Чимальтитан муниципалитетімен шекаралас. Шығысында Тотатиче муниципалитетімен, батысында Мескитик муниципалитетімен шекаралас.

Орграфиялық

Муниципалитет аумағындағы ең көп кездесетін жер бедері – таулы (46%), одан кейін жазықтар (34%) және төбелі жерлер (20%) келеді. Муниципалитеттегі биіктіктер мүлдем әртүрлі, теңіз деңгейінен 900 метрден 2100 метрге дейін жетеді. Ең биік нүктелері: солтүстікте – Крест тауы (Cerro de la Cruz), батыста – Ақ бұғы тауы (Cerro del Venado Blanco), Торил Месасы және Чихуахуа Месасы; оңтүстік және оңтүстік-шығыста – Сосна тауы (Cerro del Pino) және Кардос тауы (Cerro de los Cardos).

Гидрографиялық

Муниципалитеттің гидрологиялық ресурстарын негізінен Боланос өзені қамтамасыз етеді. Тұрақты ағысы бар басқа да ірі арналар: Сатарая өзені, Көк шұңқыр (Charco Azul) өзені және Ла Вилла өзені. Маусымдық ағысы бар арналар да бар, олардың ішінде: Чихуахуа, Ногалес, Закатекиллас, Жаңа су (Агуа Нуэва), Ринконда, Ла Лабор, Лас Планиллас және Хуанакатик арналары.

Климат

Муниципалитет климаты жартылай құрғақ, құрғақ қыстар мен көктемдері бар, және орташа температуралы, құрғақ қысы, бірақ анық көктем маусымы жоқ. Жылдық орташа температурасы , ең жоғарысы және ең төменісі . Жаңбырлы маусым маусым, шілде және тамыз айларында болады, орташа жауын-шашын мөлшері құрайды. Жыл бойына орташа есеппен 11 күн аяз болады. Басым желдер оңтүстік-шығыс бағытында соғады.

Флора мен фауна

Ең биік аймақтарда қарағайдан тұратын табиғи ормандар кездеседі. Төменгі биіктіктерде емен мен мәңгі жасыл емен ағаштары басым. Жойылған жерлерде және төменгі биіктіктерде кактустар, акация, Аризона бүйрегі және басқа да өсімдік түрлері өседі. Ал тау етегі мен жазықтар табиғи шөптермен жабылып жатыр. Аймақта Stenocereus queretaroensis және Opuntia сияқты жабайы кактустар да еркін өседі. Бұл өңірде қоян, жаралы қоян, бұғы, койот, жорғалаушылар, тау арыстандары және басқа да ұсақ жануарлар қоныстанады.

Жерді пайдалану

Муниципалитет топырағының құрамына Haplic Feozem, Regosol және Chromic Luvisol кіреді. Муниципалитеттің жалпы аумағы , оның ішінде ауыл шаруашылығына , мал шаруашылығына , орман шаруашылығына пайдаланылады. Қалалық аймақтарды қамтиды және 75,73 км² басқа да мақсаттарда қолданылады. Жердің бөлігі жеке меншікте, ал қалғаны коммуналдық меншікте.