Мәлта классы ұшақ тасушылары: Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық жобалар
Malta-class aircraft carrier
Британдық "Мальта" ұшақ тасушыларының жобасы: Екінші дүниежүзілік соғыстағы тарихы, құрылысы тоқтатылған себептері мен болашақ қажеттіліктерге байланысты өзгерістер.
Мальта класының авианосецтері – Екінші дүниежүзілік соғыстағы Ұлыбританияның ірі авианосецтер жобасы. 1943 жылы Корольдік флот үшін төрт кеме тапсырылды, бірақ Тынық мұхитындағы соғыста американдық тәжірибеге негізделген тактикалық ұғымдардың өзгеруі салдарынан жобаға бірнеше рет өзгерістер енгізілді, және соғыс аяқталғанға дейін аяқталмады. Барлық төрт кеме 1945 жылы құрылысы басталмас бұрын жойылды.
The Malta class aircraft carrier was a British large aircraft carrier design of World War II. Four ships were ordered in 1943 for the Royal Navy, but changing tactical concepts, based on American experience in the Pacific War, caused repeated changes to the design, which was not completed before the end of the war. All four ships were cancelled in 1945 before they were laid down.
Өмірбаян
1942 жылдың шілдесінде Корольдік теңіз күштері соғыстың қалған бөлігіне қарай флоттың қажеттіліктерін зерттеу үшін, Бірінші теңіз лордының орынбасары төрағалық ететін Болашақ құрылыс комитетін құрды. Комитетке 1944 жылдың қаңтарына флоттың дайындығы мен қажеттіліктерін болжау міндеті жүктелді, олар теңіз авиациясын кеңейту қажеттігіне, яғни көбірек әуе кемелеріне мұқтаж екенін түсінді. Бұл жаңа кемелердің өлшемдерін ұлғайтуға бірнеше фактор әсер етті, ең бастысы – ұшақтардың өсіп келе жатқан мөлшері мен жылдамдығы және флоттағы әуе кемелеріндегі ұшақтар санын арттыру ниеті. Тағы бір маңызды фактор – әуе кемелерінің тактикасының өзгеруі болды: бұрынғы, аз ұшақтармен бірнеше шабуылдар жасау доктринасынан, үлкен, бірыңғай әуе шабуылдарын қолдануға көшу. Кеме құрылысының директоры (DNC) Стенли Гудолл әр түрлі жобаларды ұсынды, жабық және ашық ангарлы опцияларды қарастырды. 1943 жылдың 8 қазанында Адмиралтейство кеңесі броньды ұшу палубасы және бес пернелі валдары бар жабық ангарлы жобаны таңдады. Тынық мұхитындағы американдық операциялар туралы хабарламалар кеңеске ангардың жобасын қайта қарастыруға итермеледі; американдық тәжірибе көрсеткендей, бір әуе шабуылы кезінде әуе кемесінің барлық ұшақтарын бірден ұшыру қабілеті маңызды еді. Бұл жақсы желдетілетін ашық ангарды талап етті, ол ұшақтарды ангарда тұрғанда 15 минуттық стандартты қозғалтқышты қыздыру кезеңін бастауға мүмкіндік беріп, ұшыру уақытын қысқартуға көмектесер еді. 1944 жылдың 15 мамырында кеңес өз шешімін кері қайтарып, DNC-ге палуба жиегіндегі лифттері бар ашық ангарлы жобаны жасауды бұйырды. Әскери-теңіз күштерінің бақылаушысы мен Бесінші теңіз лорды маусым айында броньсыз ұшу палубасы туралы келісімге келді. Жаңа жоба, су сызығында 900 фут (274 м) ұзындықта және X жобасы деп аталды, 10 тамызда кеңеске ұсынылды, бірақ мақұлданбады. Қазан айында X жобасының үлкендігіне байланысты алаңдаушылықтар туындады, себебі оның тарық порттарда маневр жасауы қиын болуы мүмкін еді, сондықтан DNC-ден екі кіші жоба сұралды: X1, 50 фут (15 м) қысқа және Y, 150 фут (46 м) қысқа. Y жобасы комитет күткен үлкен ұшақтармен тиімді жұмыс істеу үшін тым қысқа болды, сондықтан Бірінші теңіз лорды X1 жобасын таңдады. Ол 1945 жылдың 12 сәуірінде кеңеске ұсынылды және ешқашан келмеген мақұлдауды күтіп, толықтай аяқталды. 31 тамыздағы кеңес хаттамасында жобаны одан әрі қарау кейінге шегерілгені жазылған.
In July 1942 the Royal Navy formed the Future Building Committee, chaired by the Deputy First Sea Lord, to examine the fleet's requirements for the rest of the war. Tasked with anticipating the Navy's readiness and requirements for January 1944, the committee realised that a major expansion of naval aviation was required, which meant that more aircraft carriers would be needed. Many factors combined to drive up the size of these new carriers, notably the increasing size and speed of aircraft and the desire to increase the numbers of aircraft aboard fleet carriers. Another important consideration was the change in carrier tactics from the earlier doctrine of more attacks with smaller numbers of aircraft to the use of large, single airstrikes. Sir Stanley V. Goodall, Director of Naval Construction (DNC), proposed a variety of designs, both open and closed hangar. On 8 October 1943, the Board of Admiralty selected a closed hangar design with an armoured flight deck and five propeller shafts. Reports of American operations in the Pacific convinced the Board to reconsider hangar design; American experience had shown that the ability to fly off all of a carrier's aircraft in a single airstrike was vital. That required a well ventilated, open hangar design, which would reduce the time required to launch the aircraft by allowing them to begin the typical 15 minute engine warm up while still in the hangar. On 15 May 1944, the Board reversed itself and ordered the DNC to produce an open hangar design with deck edge lifts. An unarmoured flight deck was agreed upon in June by the Controller of the Navy and the Fifth Sea Lord. The new design, 900 feet (274 m) long at the waterline and known as Design X, was submitted to the Board on 10 August, although it was not approved. In October, concerns arose over the size of Design X in that it might have problems manoeuvring in constricted harbours, and the DNC was asked for two smaller designs: X1, 50 feet (15 m) shorter, and Y, 150 feet (46 m) shorter. Design Y was too short for efficient operations with the larger aircraft the committee anticipated, and the First Sea Lord selected X1. It was submitted to the Board on 12 April 1945 and fully worked out in anticipation of approval that never came. The Board minutes for 31 August noted that further consideration of the design had been postponed.
Сипаттама
Егер X1 жобасының соңғы мақұлдауы берілсе, Мальта класы америкалықтармен шамамен бірдей, 273 метр (897 фут) ұзындықта және су сызығы бойынша 259 метр (850 фут) болатын. Су деңгейіндегі ені 35 метр (115 фут), ал толық жүктелгенде су батығы 11 метр (35 фут) болатын. Кемелер стандартты жүкпен және толық жүкпен ауыстырылатын. Олардың метацентрикалық биіктігі стандартты жүктеме кезінде 3 метр (8.42 фут), ал толық жүктеме кезінде 4 метр (12.8 фут) деп есептелді. 3520 адамнан (офицерлер мен қатардағы әскери қызметшілер) тұратын экипаж қажет болатын. 271 метр (888 фут) ұзындықтағы ұшу палубасының максималды ені 37 метр (121 фут) болатын. Қаруланбаған ұшу палубасы кеме ортасында кеңейту буынын қажет еткендіктен, Мальтаның аралы бір құрылым бола алмады және екі бөлікке бөлінді, әр бөлімінің өз түтін шығару құбыры болды. Бұл аралдар маңындағы турбулентті азайтуға және радарлар мен өртке басқару құрылғыларына арналған кеңірек орынға мүмкіндік берді. Кеме тасымалдағыштарға 16 тежегіш кабель орнатылды, олар ғимарат салмағына дейін ұшақтарды тоқтатуға арналған, жылдамдығы сағатына дейін. Ұшу палубасының алдыңғы бөлігінде орналасқан екі жаңа гидравликалық ұшақ катапульттары толық жүктелген ұшақтарды ұшыруға арналған. Британдықтар салған ең жақсы гидропневматикалық катапульт, BH5, сағатына 75 теңіз шақырымына жете алды. Хангарлар мен палубалық тұрақ арасында Мальта класы 80 мен 108 ұшақты қабылдай алатын, әрқайсысы бір валды қозғалтатын және сегіз Admiralty 3 барабанды қазандықтарынан келетін буды пайдаланатын. Қазандықтар төрт қазандық бөліміне орналасқан, бірақ барлық төрт турбина бір бөлімде, кормаға жақын орналасқан. Турбиналар жалпы алғанда қуатты өндіруге арналған, олардың максималды жылдамдығын қамтамасыз ету үшін жеткілікті. Мальта класы жанар май мен дизель отынының (төтенше жағдайларға арналған генераторлар үшін) ең көп дегені 7000 тоннаға дейін тасымалдауға арналған; бұл кемелерге 15 теңіз шақырымы жылдамдықпен немесе 10 теңіз шақырымы жылдамдықпен қашықтыққа шығуға мүмкіндік беруі керек еді. Жеңіл әуе шабуылына қарсы қару-жарақ 55 мм Бофорс зениттік пушкасынан тұратын, сегіз алтылық тұрақтандырылған, қуатпен басқарылатын RP 50 Mk VI және белгісіз типтегі жеті жеке тұрақтан құралды.
Had the X1 design received final approval, the Malta class would have been about the same size as the American s at 897 feet (273 m) in length overall and 850 feet (259 m) at the waterline. The beam would have been 115 feet (35 m) at the waterline and they would have had a draught of 35 feet (11 m) at deep load. The ships would have displaced at standard load and at deep load. Their metacentric heights were estimated to be 8.42 feet (3 m) at standard load and 12.8 feet (4 m) at deep load. A crew of 3,520 (officers and other ranks) would be required. The 888 feet (271 m) flight deck had a maximum width of 121 feet (37 m). Because the unarmoured flight deck required an expansion joint about amidships, the Maltas' island could not be a single structure and was split into two, each section with its own funnel. This allowed turbulence around the islands to be reduced and provided more space for radars and fire control directors. The carriers would have been fitted with 16 arrestor cables that were designed to stop landing aircraft up to in weight, at speeds of up to They would have been backed up by three crash barricades to prevent landing aircraft from crashing into aircraft parked on the ship's bow. Positioned on the forward part of the flight deck, two newly designed hydraulic aircraft catapults were intended to launch fully laden aircraft at refn|The best hydro pneumatic catapult that the British actually built, the BH5, could only reach a speed of 75 knots. Between the hangar spaces and the deck park, the Malta class would have been capable of accommodating between 80 and 108 aircraft. each driving one shaft, using steam supplied by eight Admiralty 3 drum boilers. The boilers were distributed among four boiler compartments, but all four turbines were in a single compartment, well aft. The turbines were designed to produce a total of , enough to give them a maximum speed of The Malta class was designed to carry a maximum of of fuel oil and diesel fuel (for the emergency generators); this was intended to give the ships a range of at or at The light anti aircraft (AA) armament would have consisted of 55 40 mm Bofors AA guns in eight sextuple stabilised, powered RP 50 Mk VI mounts and seven single mounts of an unknown type.
Электроника
1944 жылдың тамызында жасалған зерттеу кемелерде төрт ерте ескерту радарын, оның ішінде биіктік табушыларды, төрт беттік іздеу радарын және сегіз оқ-дәрілік/өртті бақылау радарын орнатуды көздеген. Тарихшы Дэвид Хоббс олардың 960 типті ерте ескерту, 982 типті ұшып келетін нысандарды анықтау, 983 типті биіктік табу және 293M типті нысананы көрсету радарларымен жабдылатынын жазды. Бұған қоса, бірнеше оқ-дәрілік радарлар да қажет болады.
An August 1944 study anticipated that the ships would carry four early warning radars, including height finders, four surface search radars and eight gunnery/fire control radars. Historian David Hobbs wrote that they would mount Type 960 early warning, Type 982 intercept, Type 983 height finding and Type 293M target indication radars. In addition a number of gunnery radars would also be needed.
Қорғау
Х1 конструкциясының ангар палубасының қалың бронясы бастапқы X конфигурациясында қажетті болған деңгейден төмен болды. Су сызығының бронь белдеуі де төрт дюйм қалыңдықпен жасалған, бірақ кеменің орталық бөлігін ғана қамтыды. Броньды қамал құру үшін белдеу алдыңғы және артқы көлденең бөлімдермен жабылды. Бронь белдеуінен алға қарай 12 метрге, артқа қарай 18 метрге дейін созылып, су сызығын сынықтардан қорғады. Су асты қорғаныс жүйесі сұйық және ауа толтырылған қабаттардан тұратын жүйе болды, оның артында төбесі төрт дюйм, ал түбі қалыңдығы азая түсетін көлденең бөлім орналасты. Бұл жүйе жарылғыш зарядқа төтеп бере алады деп есептелді. Дегенмен, бұрынғы нұсқасы үлкенірек зарядқа төтеп бере алады деп бағаланған, бірақ толық масштабтағы сынақта одан әлсіз болды. 4,5 дюймдік зеңбіректердің оқ-дәрі қоймалары мен рульдік механизм броньды қамалдан тыс орналасқан, бірақ олардың жеке бронясы болды. Оқ-дәрі қоймаларының төбесі мен қабырғалары төрт дюйм, ал ұштары үш дюйм қалыңдықпен жасалған, ал рульдік механизмнің төбесі төрт дюйм, ал қабырғалары мен ұштары үш дюйм болды.
The thick hangar deck armour of Design X1 was a reduction from the called for in the original X configuration. The waterline armour belt was also four inches thick, but covered only the central portion of the ship. To form the armoured citadel the belt was closed by transverse bulkheads fore and aft. of armour extended 40 feet (12 m) forward and 60 feet (18 m) aft of the belt to protect the waterline against splinter damage. The underwater defence system was a layered system of liquid and air filled compartments, backed by an inclined holding bulkhead that was four inches thick at the top and tapered to a thickness of at the bottom, and was estimated to resist a explosive charge. An earlier version, however, had been estimated to be able to resist a charge, but failed against a charge in a full scale test. The magazines for the 4.5 inch guns and the steering gear both lay outside the armoured citadel but had their own armour. The magazines had four inch roofs and sides, with three inch ends while the steering gear also had a four inch roof, but only three inch sides and ends.
Тапсырыс беру және оны жою
1943 жылғы шілдеде жоба аяқталуына дейін бұрын-ақ төрт кемеге тапсырыс берілді. Africa бастапқыда аты жоқ Audacious класындағы авиатасымалдағыш ретінде тапсырылған, бірақ 12 шілде 1943 жылы Malta класындағы кемеге өзгертілді. Malta, Жаңа Зеландия және Гибралтар үш күннен кейін тапсырылды. Жаңа Зеландияға бастапқыда Cammell Laird компаниясынан тапсырыс берілген, бірақ 1944 жылғы 22 шілдеде келісімшарт Harland and Wolff компаниясына берілді. Адмиралтейство 1944 жылғы 27 сәуірде Vickers компаниясына материалды қосымша тапсырыс бермеуді бұйырды және құрылысшыларға соңғы суреттер берілмегендіктен, олардың ешқайсысы да дайындық жұмыстарынан артық жұмыс істемегені мүмкін. Кемелердің ешқайсысы да құрылысы басталмады және барлығы 1945 жылдың соңына дейін жойылды.
Well before the design was finalised, four ships were ordered in July 1943. Africa was originally ordered as an unnamed Audacious class carrier, but the order was modified to a Malta class ship on 12 July 1943. Malta, New Zealand and Gibraltar were all ordered three days later. New Zealand was originally ordered from Cammell Laird, but the contract was transferred to Harland and Wolff on 22 July 1944. The Admiralty ordered Vickers not to order any more material on 27 April 1944 and given that final drawings were never issued to the builders, it is unlikely that any of them actually did more than preliminary work. None of the ships were ever laid down and all of them were cancelled before the end of 1945.
Кемелер
Атауы Тағайындалған құрылысшы Жабдық нөмірі Алып тасталды HMS Africa Fairfield Shipbuilding and Engineering Co., Govan, Scotland722 1945 жылдың 15 қазаны HMS Gibraltar Vickers Armstrong, Newcastle upon Tyne82 HMS Malta John Brown & Co., Clydebank624 1945 жылдың 13 желтоқсаны HMS Жаңа Зеландия Cammell Laird, Birkenhead, содан кейін Harland and Wolff, Белфаст, Солтүстік Ирландия1159, содан кейін 1304
Name Assigned builder Yard number Cancelled HMS Africa Fairfield Shipbuilding and Engineering Co., Govan, Scotland722 15 October 1945 HMS Gibraltar Vickers Armstrong, Newcastle upon Tyne82 HMS Malta John Brown & Co., Clydebank624 13 December 1945 HMS New Zealand Cammell Laird, Birkenhead then Harland and Wolff, Belfast, Northern Ireland1159 then 1304