Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Джованни Пикчи (1571 немесе 1572 – 17 мамыр 1643) – ерте Барокко дәуірінің итальян композиторы, органшы, лютнист және клавесинист. Ол Венеция мектебінің кеш өкілі болды және соната мен ансамбль канзона сияқты жаңа ғана пайда бола бастаған аспаптық формалардың дамуы мен ерекшеленуіне зор үлес қосты; сонымен қатар, ол өз заманында клавесинге арналған би музыкасын жазған жалғыз венециялық болды.
Giovanni Picchi (1571 or 1572 – 17 May 1643) was an Italian composer, organist, lutenist, and harpsichordist of the early Baroque era. He was a late follower of the Venetian School, and was influential in the development and differentiation of instrumental forms which were just beginning to appear, such as the sonata and the ensemble canzona; in addition he was the only Venetian of his time to write dance music for harpsichord.
Өмір
Пиччидің ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ оның туған жылы (1571 немесе 1572) оның 17 мамыр 1643 жылы 71 жасында қайтыс болғанын көрсететін қайтыс туралы жазбадан анықтауға болады. Оған қатысты ең алғашқы құжаттық дерек, ерекше жағдай бойынша, сурет: ол 1600 жылы Фабрицио Карозоның (Nobilità di dame) би оқулығының мұқабасында лютнист ретінде бейнеленген. 1607 жылдың ақпан айына дейін ол Венециядағы Фрари шіркеуінде органшы болып жұмысқа орналасты, ал 1623 жылдан өмірінің соңына дейін Венециядағы ең беделді және бай бауырластық Scuola di San Rocco-да органшы қызметін атқарды. 1624 жылы ол Санкт-Марк шіркеуінде екінші органшы лауазымына үміттү болды, бірақ оның орнына Джованни Пьетро Берти таңдалды. Ол Монтевердидің замандасы болды, одан төрт жыл кейін дүниеге келіп, алты ай бұрын қайтыс болды.
Little is known about Picchi's early life, but his birthdate (1571 or 1572) can be inferred from his death record which states that he was 71 when he died on 17 May 1643. The earliest documentary evidence pertaining to him, unusually enough, is a picture: he appears as a lutenist on the title page of a 1600 dance manual by Fabritio Caroso (Nobilità di dame). Sometime before February 1607 he was hired as organist at the Venetian church of the Frari, and from 1623 to his death he was also organist at the confraternity Scuola di San Rocco, the most prestigious and wealthy of all the Venetian confraternities. In 1624 he applied for the position of second organist at St. Mark's, but Giovanni Pietro Berti was chosen instead. He was a close contemporary of Monteverdi, being born four years later and dying six months earlier than the more renowned composer.
Музыка және әсер
Пиччидің музыкасынан көбінесе аспаптық музыка сақталған. Бір клавесин токатасы Фицвильямның Виргинал кітабына енген (оған қалай түскені белгісіз – бұл ағылшын жинағында итальян музыкасы сирек кездеседі); үш пассамеццо Туриннен табылған қолжазбада сақталған; ал 1619 жылы ол клавесин билерінің жинағын жариялады, «Intavolatura di balli d'arpicordo». Бұған қоса, 1625 жылы 19 ансамбльдік канзонадан тұратын «Canzoni da sonar» жинағын шығарды. 1625 жылғы «Ghirlanda sacra» жинағында бір ғана мотет сақталған. Оның клавесин билері үш түрге бөлінеді: үш өлшемді билер, үш өлшемді билер мен сальтареллолардың жұптасқан нұсқалары және тұрақты баспен орындалатын шығармалар. Тұрақты баспен жазылған көптеген шығармалар романска үлгісін пайдаланады, ол төртінші интервалмен төмендеуден, бір қадаммен көтерілуден, содан кейін тағы да төртінші немесе бесінші интервалмен төмендеуден, бір қадаммен көтерілуден және т.б. тұрады (Пиччи қайтыс болғаннан кейін бірнеше онжылдықтан соң жазылған Пакхельбель каноны романска бас негізіндегі вариациялардың ең танымал мысалы болар). Пиччи өз ансамбльдік канзоналарында кейінірек концерто сияқты формалар үшін маңызды болған бірнеше аспаптық жазу түрлерін ажыратуға тырысты. Оның ансамбльдік музыкасында жақсы анықталған концертино, риторнелло және каденцияларды қолданды, бұл Джованни Габриели және оның замандастарының музыкасында бастау алған тәжірибені жалғастырып, одан әрі дамытты. Концертинолық топтарға арналған жазбалары оның стилінің ең инновациялық жағы болды және Барокконың орта кезеңіндегі Корелли сияқты композиторлардың шығармаларын болжады. Пиччи ретті вариацияларды және эхо эффекттерін қолданды, сонымен қатар скрипкалар, фаготтар, блокфлейталар және тромбондар сияқты әртүрлі аспаптар үшін шығармалар жазды, көбінесе бір шығарманың ішінде. Пиччи канзона мен соната терминдерін жиі алмастырып қолданған сияқты, кейде бір шығарманы партитурада «канзона», ал аспаптарға бөлінген ноталарда «соната» деп атаған; бұл формалардың айырмашылығы 17 ғасырдың басында ғана қалыптаса бастады.
Of Picchi's music, mostly instrumental music survives. One harpsichord toccata is included in the Fitzwilliam Virginal Book (how it got there is not known – very little Italian music is included in that English collection); three passamezzos survive in a manuscript from Turin; and in 1619 he published a collection of harpsichord dances, Intavolatura di balli d'arpicordo. In addition, he published a collection of 19 ensemble canzonas in 1625, Canzoni da sonar. A sole motet survives in Ghirlanda sacra 1625. His harpsichord dances are of three types: dances in triple meter, dances in triple meter paired with saltarellos, and pieces which use a ground bass. Most of the works with ground bass use some type of romanesca pattern, consisting of a line descending by fourth, rising by step, then descending again by fourth or fifth, rising by step, and so forth (the Pachelbel Canon, probably written several decades after Picchi's death, is probably the most famous example of variations over a romanesca bass). Within his ensemble canzonas, Picchi worked to differentiate several types of instrumental writing which were critically important to later forms such as the concerto. In particular, he used well defined concertino, ritornello, and cadenzas in his ensemble music, following and further developing a practice initiated in the music of Giovanni Gabrieli and the other composers of his generation. His writing for concertino groups was probably the most innovative aspect of his style, and foreshadowed the work of composers in the middle Baroque such as Corelli. Picchi used both sequential variation and echo effects, and scored for a variety of instruments including violins, bassoons, recorders and trombones, often in the same piece. Picchi seems to have used the terms canzona and sonata interchangeably, sometimes calling a piece "canzona" in the score and "sonata" in the part book; the differentiation of these forms was only just beginning in the early 17th century.