Итальяндық композитор: Бенедетто Джакомо Марчелло өмірі мен шығармашылығы
Benedetto Marcello
Бенедетто Марчелло – италия композиторы, заңгер, мемлекеттік қызметкер. Венециялық аристократ, музыка мен құқықты қатар алып жүрген тұлға. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы
Italian composer
Бенедетто Джакомо Марчелло (beneˈdetto marˈtʃɛllo; 31 шілде немесе 1 тамыз 1686 – 24 шілде 1739) – итальяндық композитор, жазушы, адвокат, сот қызметкері және педагог.
Benedetto Giacomo Marcello (beneˈdetto marˈtʃɛllo; 31 July or 1 August 1686 – 24 July 1739) was an Italian composer, writer, advocate, magistrate, and teacher.
Өмір
Венецияда туған Бенедетто Марчелло ақсүйек отбасының мүшесі болды және шығармаларында ол жиі Патрицио Венето (Венециялық аристократ) деп аталады. Ол Антонио Лотти мен Франческо Гаспаринидің шәкірті болғанымен, әкесі Бенедеттоның заңгер болуын қалады. Бенедетто заң және мемлекеттік қызметпен музыканы қатар алып жүрді. 1711 жылы ол Қырық кеңесінің мүшесі болып тағайындалды (Венецияның орталық үкіметінде), ал 1730 жылы Полаға Проведиторе (аудан басшысы) болып жіберілді. Истрия климатының салдарынан денсаулығы нашарлағандықтан, Марчелло сегіз жыл қызмет еткен соң Камерленго (камерлен) лауазымынан зейнетке шығып, Брешияға көшті, ол 1739 жылы туберкулезден қайтыс болды. Бенедетто Марчеллоның інісі Алессандро Марчелло да белгілі композитор болған. 1728 жылдың 20 мамырында Бенедетто Марчелло ән сабағынан өткен шәкірті Розанна Скальфиге құпия түрде үйленді. Алайда, ақсүйек ретінде қара халықтан біреумен некелесуі заңсыз болды; ол қайтыс болғаннан кейін мемлекет бұл некені жарамсыз деп жариялады. Розанна оның мүлкін мұраға алмады және 1742 жылы Бенедеттоның інісі Алессандроға қарсы қаржылай көмек талабымен сотқа жүгінді.
Born in Venice, Benedetto Marcello was a member of a noble family and in his compositions, he is frequently referred to anonymously as Patrizio Veneto (Venetian patrician, i. e. aristocrat). Although he was a music student of Antonio Lotti and Francesco Gasparini, his father wanted Benedetto to devote himself to law. Benedetto managed to combine a life in law and public service with one in music. In 1711 he was appointed a member of the Council of Forty (in Venice's central government), and in 1730 he went to Pola as Provveditore (district governor). Due to his health having been "impaired by the climate" of Istria, Marcello retired after eight years in the capacity of Camerlengo (chamberlain) to Brescia where he died of tuberculosis in 1739. Benedetto Marcello was the brother of Alessandro Marcello, also a notable composer. On 20 May 1728 Benedetto Marcello married his singing student Rosanna Scalfi in a secret ceremony. However, as a nobleman, his marriage to a commoner was unlawful; after his death, the marriage was declared null by the state. Rosanna was unable to inherit his estate, and filed suit in 1742 against Benedetto's brother Alessandro, seeking financial support.
Музыка
Марчелло әр түрлі музыка жазды, соның ішінде көптеген шіркеу музыкасы, ораториялар, жүздеген соло кантаталар, дуэттер, сонаталар, концерттер және симфониялар. Марчелло Венецияда Антонио Вивальдидің жас замандасы болды және оның аспаптық музыкасы Вивальди стилінде жазылған. Композитор ретінде Марчелло өмірінде танымал болды және қазір де ең әйгілі туындысы – «Estro poetico armonico» (Венеция, 1724–27) болып табылады. Бұл – дауыстарға, фигуралы басқа (континуо нотациясы) және кейде жекелеген аспаптарға арналған музыкалық қойылым, оның досы Г. Джустиниани итальян тілінде қайта жазған алғашқы елу Забурдың мәтініне жазылған. Оны Чарльз Ависон жоғары бағалады, ол Джон Гартпен бірге ағылшын тіліндегі мәтіні бар басылым шығарды (Лондон, 1757). «Estro poetico armonico» еврей діни музыкасы тарихына маңызды үлес қосты. Забурлардың он бірі Марчеллоның Венециядағы бірнеше синагогдағы қызметтерге қатысқанда жазған әуендеріне негізделген. Ондағы он бір әуен – алтауы Ашкеназ дәстүрінен, бесеуі Сефард дәстүрінен алынған. Бұл еврей діни әндерінің ең ерте жазбаларының бірі, одан бұрын тек Саломон Россидің «Хаширим Ашер Л’Шломо» шығармасы ғана жарық көрген. Осы әуендердің ең танымалдарының бірі – Ашкеназ дәстүріндегі Маоз Цур әуені. Брюссель консерваториясының кітапханасында Марчеллоның сүйікті әйеліне арнап жазған камералық кантаталардың қызықты жинағы сақталуда. Бенедетто Марчелло 1702 жылы «La Fede riconosciuta» атты опера жазды және оны Виченцада қойды, бірақ оның жазбаларынан көрініп тұрғандай, оған бұл композиция түрі ұнамады (төменде қараңыз). Бенедетто Марчеллоның музыкасы «қиялымен және шебер техникасымен ерекшеленеді, сонымен қатар контрапункт пен прогрессивті, галантты ерекшеліктерді қамтиды».
Marcello composed a variety of music including considerable church music, oratorios, hundreds of solo cantatas, duets, sonatas, concertos and sinfonias. Marcello was a younger contemporary of Antonio Vivaldi in Venice and his instrumental music enjoys a Vivaldian flavour. As a composer, Marcello was best known in his lifetime and is now still best remembered for his Estro poetico armonico (Venice, 1724–27), a musical setting for voices, figured bass (a continuo notation), and occasional solo instruments, of the first fifty Psalms, as paraphrased in Italian by his friend G. Giustiniani. They were much admired by Charles Avison, who with John Garth brought out an edition with English words (London, 1757). Estro poetico armonico also represents an important contribution to the history of Jewish liturgical music. Eleven of the Psalms are set to melodies that Marcello apparently transcribed while attending services at several Venetian synagogues. The eleven melodies – six from the Ashkenazic tradition, and five from the Sephardic tradition – are among the earliest notated sources of Jewish liturgy, preceded only by Salamone Rossi's Hashirim Asher L’Shlomo. Perhaps the best known of these melodies is an Ashkenazic melody for Ma'oz Tzur. The library of the Brussels Conservatoire possesses some interesting volumes of chamber cantatas composed by Marcello for his mistress. Although Benedetto Marcello wrote an opera called La Fede riconosciuta and produced it in Vicenza in 1702, he had little sympathy with this form of composition, as evidenced in his writings (see below). Benedetto Marcello's music is "characterized by imagination and a fine technique and includes both counterpoint and progressive, galant features"
Поэт Антонио Скинелла Контимен бірге ол бірқатар тәжірибелік, ұзақ кантаталар жазды – дуэт «Il Timoteo», содан кейін бес монолог: «Cantone», «Lucrezia», «Andromaca», «Arianna abandonnata» және, соңында, «Cassandra».
With the poet Antonio Schinella Conti he wrote a series of experimental long cantatas – a duet, Il Timoteo, then five monologues, Cantone, Lucrezia, Andromaca, Arianna abandonnata, and finally Cassandra.
Жазу
Марчелло 1720 жылы Венецияда анонимді түрде жарияланған «Il teatro alla moda» атты сатирикалық памфлетінде сол кездегі музыкалық драманың жай-күйі туралы пікірлерін білдірді. Бұл кішкентай еңбек жиі қайта басылып, ғана емес, сонымен қатар опера тарихына қосқан құнды үлес ретінде маңызды. Ол сатирасын операның өзіне емес, опера қойылымдарындағы бейберекке және жемқорлыққа бағыттады. Ол ешкімді аямай, композиторларға, әншілерге, режиссерлерге, тіпті сахнадағы жұмысшыларға дейін шабуыл жасады. Оның салған суретінің көп бөлігі қазіргі опералық «дәстүрге» де қатысты, ал Густав Малердің айтуынша, ол «Schlamperei» (жалаңдық, салғырттық) дегенмен тең. Марчелло өзінің өткір сын-ескертпелерін сырттай ресми тонмен жеткізді және операның музыкалық және әлеуметтік жақтары туралы басқа авторлардың фактілермен баяндауынан гөрі көбірек ашты. Ең қатал сын-ескертпелер операның ең жаман жағын бейнелейтін кастратилерге бағытталды. Олардың ән салуы «қасқырдың күлкісі» деп қысыммен айтылды. Италиядан тыс жерлерде оларды көшеде ұрып-сапалаған, ән салғандары үшін емес, экономикалық қызғаныш пен әлеуметтік теңсіздіктерге байланысты.
Marcello vented his opinions on the state of musical drama at the time in the satirical pamphlet Il teatro alla moda, published anonymously in Venice in 1720. This little work, which was frequently reprinted, is not only extremely amusing, but is most valuable as a contribution to the history of opera. he directed his satire not against the opera as such but only against the slovenly routine and the abuse that had crept into opera production. He spared nobody and attacked composers, singers, directors alike, down to the last stage hand. The vivid picture he draws would in many ways apply also to the modern operatic "tradition" which according to Gustav Mahler is identical with "Schlamperei" (sloppiness). Marcello presented his vitriolic suggestions in an ostensibly serious tone and revealed by implication more about the musical and social aspects of opera than other authors did by factual reports. The bitterest attacks were leveled against the castrati who visibly embodied the most abusive side of opera. Their singing was derisively called "capon's laughter". Outside of Italy they were sometimes beaten up in the streets, not because of their singing but because of economic jealousy and the social injustices for which they stood.
Мұра
Композитор Жоахим Рафф Марчелло мен Скальфидің өміріне шала-шала негізделген "Бенедетто Марчелло" атты опера жазды. Венециядағы Бенедетто Марчелло атындағы музыка консерваториясы оның құрметіне аталған. Римдегі Ла́рго Бенедетто Марчелло көшесі де оның есімімен аталады.
The composer Joachim Raff wrote an opera entitled Benedetto Marcello, based loosely on the life of Marcello and Scalfi. The Conservatorio di Musica Benedetto Marcello di Venezia was named after him. A street in Rome, Largo Benedetto Marcello, is named after him.