Кіріспе
Уолтер Гропиус жобалаған модернисттік үй, АҚШ-тың Массачусетс штаты, Линкольн қаласындағы Бейкер Бридж-роудтың 68-үйінде орналасқан және «Тарихи Жаңа Англия» қоғамына тиесілі. Бұл үй модернист архитектор Уолтер Гропиус, оның әйелі Изе Гропиус (туған аты Франк) және қызы Ати Гропиус отбасының жеке үйі болған. 2000 жылы үй Уолтер Гропиус есімімен байланыстырылып, модернист архитектураның ықпалды ұстазы және жетекшісі болғандығы үшін Ұлттық тарихи ескерткіш мәртебесіне ие болды. Үйде Германиядан тыс жерде Баухаус мектебімен байланысты материалдардың бесiз теңдесi жоқ жинағы сақталған.
The Gropius House is a historic house museum owned by Historic New England at 68 Baker Bridge Road in Lincoln, Massachusetts, United States. It was the family residence of Modernist architect Walter Gropius, his wife Ise Gropius (née Frank), and their daughter Ati Gropius. The house was designated a National Historic Landmark in 2000 for its association with Walter Gropius, as he was an influential teacher and leader of Modernist architecture. The house includes a collection of Bauhaus related materials unparalleled outside Germany.
Тарих
Баухаустың алғашқы директоры ретінде Гропиус заманауи технологияларды тұтынушылардың қажеттіліктерімен үйлестіруге, сонымен бірге архитектуралық тұтастық пен декоративтік өнерге тең мән беруге ұмтылды. Гропиус отбасымен бірге үш жыл Лондон қаласында тұрғаннан кейін, нацистік режимнен қашу үшін АҚШ-қа келді. Гропиус Массачусетс штатына Гарвард университетінің Дизайн мектебінде оқытушылық қызметке қабылдану үшін келді. Оның әріптесі, белгілі бостондық Генри Шепли, қайырымдастық қордың өкілі Хелен Сторроуды Гропиус үшін жер дайындауға және үйдің жобалануы мен құрылысын қаржыландыруға көндірді. Гропиус үйді 1937 жылы жобалады, ал жергілікті шебер-құрылысшы Каспер Дж. Дженни оны 1938 жылы салды. Гропиус жаңа үйін Гарвард студенттеріне көрсету үшін, сондай-ақ Америкадағы модернистік ландшафт архитектурасының үлгісі ретінде пайдаланды. Ол бұл аймақты қызы Атидің оқуға түсуі жоспарланған Конкорд академиясына жақындығы үшін таңдады. 1938 жылдан бастап 1969 жылы қайтыс болғанға дейін Гропиус осы үйде тұрды. Гропиус отбасының досы және әріптесі Марсель Брюер де Гропиустен кейін көп ұзамай АҚШ-қа келді, Гарвардтың дизайн факультетіне қосылды. Хелен Сторроу Брюерге үй салу үшін көршілес жер учаскесін сыйлады, онда ол өзінің дизайн философиясын көрсете алды. Гропиус пен Брюер үйлерін салу кезінде бір-біріне көмектесіп, 1938 және 1939 жылдары құрылысын аяқтады. 1931 жылы Гропиустың «Архитектуралық форум» журналы үшін тұрғын үйге қолайлы шағын үйді сипаттайтын мақала жазуын сұрады. Гропиус үйдің дизайнының ең маңызды аспектілерін атап өтті, бұл Линкольн үйінің нақты сипаттамасына ұқсас болды: «Тұрғын үй енді қамалға ұқсамауы керек, ортағасырлық қабырғаларымен ескерткіш сияқты және әсемдік үшін арналған қымбат фасадымен. Оның орнына, ол жеңіл конструкциялы, жарық күндізгі жарық пен күн сәулесіне толы, өзгертілгіш, уақытты үнемдейтін, экономикалық және тұрғындарының өмірлік функцияларын орындауға арналған ең пайдалы болуы керек». Гропиус мұндай үйдің идеалды жоспарын сипаттап, Гропиус үйінің композициясын дерлік сөзбе-сөз баяндады: «Жоспар – бұл үй ішінде қозғалудың ұйымдастырылған жоспарына сәйкес келетін кеңістіктік идеяның геометриялық проекциясы. Фасад жоспардың нәтижесі, ал бастапқы нүктесі емес. Сондықтан, жасанды симметрия жоқ, бірақ бөлмелердің функционалдық орналасуы, қысқа, уақытты үнемдейтін дәліздер, балаларға арналған кеңістік, тұру, ұйықтау және шаруашылық бөлімдерінің айқын бөлінуі және, соңында, жердің тиімді пайдаланылуы, әсіресе күнге қарайтын жағы. Жатын бөлмелерде таңғы күн болуы керек (шығысқа қарап), ал қонақ бөлмелерінде оңтүстік және батыс жарығы болуы керек, ал солтүстік жағы қоймаларға, асханаларға, баспалдақтар мен ванна бөлмелеріне арналған».
Үй
Далалардың, орманның және шаруа үйлерінің арасында орналасқан Гропиус үйі, Жаңа Англия архитектурасының дәстүрлі материалдарын (ағаш, кірпіш және дала тасы) шыны блоктары, акустикалық гипс, дәнекерленген болат және хромды қоршаулар сияқты өнеркәсіптік материалдармен үйлестіреді. Құрылысы Жаңа Англияның дәстүрлі тіреу-қабырғалы ағаш қаңқасынан тұрады, сырты ақ боялған тілшелі тік қаптамамен жабылған. Ішкі дәліздерде дәстүрлі жапсырма тақталар қолданылған, бірақ биіктік сезімін тудыру үшін тік орналастырылған. Бұл тақталар галерея ретінде де қызмет еткен. Гропиус үйіндегі көрмелер жиі ауысып тұрғандықтан, ағашқа шеге қағу, жамау, қайта бояу және жаңадан бастау оңай болды. Үйде біріктірілген қонақ және ас бөлмесі, ас үй, кабинет, тігін бөлмесі, үш жатын бөлмесі және төрт жуынатын бөлмесі бар. Барлық жуынатын бөлмелер үйдің солтүстік-батыс бұрышында орналасқан және максималды тиімділік үшін бір ғана су құбыры жүйесі қолданылған. Үйдің өзі шұңғыл жерде, сулы-батпақты жерлер мен 90 ағаштан тұратын алма бағының арасында тас қоршау қабырғалармен қоршалған, ал бақтың өсу маусымында кейбір қырқудан басқа, Гропиустар оны табиғи түрде өсуге мүмкіндік берді. Гропиус үйдің айналасындағы сыртқы кеңістік те "мәдениетті" болсын дегенді қалап, үйдің барлық жағына жиырма футқа созылған газонды жасады, ал оңтүстік жағындағы верандаға қарай көп жылдық гүлзарды кеңейтті. Үйдің жері жазық болғанымен, орманды жақсы күтіп-баптау арқылы Гропиустар оңтүстік, шығыс және батысқа кең көріністерді сақтап қалды. Ылғалды веранда үйдің айналасындағы жерді бірнеше аймақтарға бөліп, үй ішіндегі бөлмелерге ұқсас етіп жасалған. Үй органикалық ландшафттың бір бөлігі ретінде жоспарланған, онда Гропиус құрылыс пен ортаның арасындағы байланысты күшейту үшін ішкі және сыртқы кеңістіктерді пайдаланды. Үйдің дизайны аяқталуға жақындағанда, Уолтер Гропиус идеалды ландшафтты құру үшін тығыз жұмыс істеді. Ол көршілес орманнан жетілген ағаштарды таңдап, оларды болашақ ауласына отырғызды. Айзе отбасындағы ландшафт дизайнымен айналысатын маман болды: ол Уолтермен бірге шотланд қарағайы, ақ қарағай, елік, емен және американдық бук ағаштарын таңдады, олар айналасына үйлесімді болды. Гропиустар сонымен қатар "құтқарылған" тастарды және жаңа Англия ландшафтына әдемі көрініс беру үшін қызғылт түсті шаңғы гүлдерімен және Конкорд жүзімдерімен безендірілген ағаш қақпақтарды қосты. Ащы-тұздық жүзімдер мен кернейлік жүзімдер де үйді табиғатпен байланыстырды. Айзе әр апта сайын көп сағат бойы гүлдерді отырғызып, арамшөптерді жойып, оларды күтіп баптады. Ол сондай-ақ, мүлікке орналастырылған ондаған құс қоректендіргіштерін және құс үйлерін толтырып, күтіп ұстады және тоқсаннан астам құсты жеке танитынын айтты. 1950 жылдары Жапонияға саяхат жасағаннан кейін Айзе көп жылдық гүлдерді алып тастап, жерді сұр қиыршық таспен жауып, онда азалия, кондитер, котонеастер және бір үлкен қызыл жапырақты жапон кәдісін отырғызды.
Сын
Консервативті көрші Джеймс Луд Гропиус үйін бекітпеді. Луд өзін "тауық қораптарымен қоршалғандай" сезінетінін айтып шағымданды, Гропиус үйін осылай келеңсіздей сипаттап, оның модернистік дизайны өзінің үйінің Колониалдық жаңғыру стилімен үйлеспейді деп ойлады.
Сақтау
1974 жылы — Уолтердің қайтыс болғаннан кейін бес жыл өткен соң — Иза мүлікті Жаңа Англияның көнеліктерін сақтау қоғамына (қазіргі Тарихи Жаңа Англия) сыйлады, бірақ ол өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. 1984 жылы, Изаның қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң, үй мұражай болып ашылды. Ол қазір жалпы жұртқа ашық.