Пит Келли және оның жаз тобының детективтік хикаясы
Pete Kelly's Blues (radio series)
«Pete Kelly's Blues» – 1951 ж. NBC радиосындағы қылмыстық музыкалық драма. Жас кезеңдегі Канзас-Ситидегі джаз бен қылмыс, коррупция тақырыбы. Джек Уэбб рөлінде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Pete Kelly's Blues) – 1951 жылдың 4 шілдесінен 19 қыркүйекке дейін NBC радиоарнасында, сәрсенбі күндері сағат 20:00-де (шығыс уақыты) эфирге шыққан американдық қылмыстық музыкалық радиодрама. Сериалда Пит Келли рөлін Джек Уэбб сомдады, ал оны жазушы Ричард Л. Брин жазды, ол бұрын Уэббпен «Пат Новакқа жалдамалы жұмыс» жобасы бойынша жұмыс істеген; қалған сценарийлердің көп бөлігін Джеймс Мозер мен Джо Айзингер жазды. 1920 жылдардың басында Миссури штатындағы Канзас-Сити қаласында өтетін бұл сериал, күшті музыкалық атмосферасы бар қылмыстық драма еді (Уэбб Диксиленд джазының белгілі әуесқойларының бірі болған). Осы дәуірде Канзас-Сити джаздың, сондай-ақ ұйымдасқан қылмыс пен саяси жемқорлықтың ортасы болды, бұл факторлардың барлығы сериалға әсер етті.
American crime musical radio drama
Pete Kelly's Blues was an American crime musical radio drama which aired over NBC as an unsponsored summer replacement series on Wednesday nights at 8 pm (et) from July 4 through September 19, 1951. The series starred Jack Webb as Pete Kelly and was created by writer Richard L. Breen, who had previously worked with Webb on Pat Novak for Hire; James Moser and Jo Eisinger wrote most of the other scripts. Set in Kansas City, Missouri, in the early 1920s, the series was a crime drama with a strong musical atmosphere (Webb was a noted Dixieland jazz enthusiast). Kansas City in this era was a hotbed of jazz, as well as of organized crime and political corruption, all of which influenced the series.
Шолу
Пит Келли – музыкант, корнетші, ол өзінің «Пит Келлидің үлкен жетілігі» джаз тобының жетекшісі болды. Олар 417-ші Черри-стритте орналасқан, Джордж Лупо басқаратын, көбіне айтылатын, бірақ естілмейтін сымбатты жасырын мейрамханада жұмыс істеді. Келли, сериалды баяндап, Лупоны «майлы, мейірімді кішкентай жігіт» деп сипаттады. Сюжеттер көбінесе Келлидің қасаң түрде гангстерлермен, оқ атуға дайын әйелдермен, ФБР агенттерімен және өздерін құтқаруға тырысатын адамдармен араласуына байланысты болды. Соңы көбінесе көңіл көншітпейтін болып аяқталар еді. Қосалқы актерлік құрам шектеулі болды; микрофоннан тыс Лупо және әншілердің эпизодтық сөйлеу рөлдерінен (әсіресе бас гитаршы Ред, Джек Крушен ойнаған рөлі) басқа, тағы бір маңызды тұрақты рөл – Мэгги Джексон, басқа клубтағы (Fat Annie's, «Канзас жағындағы өзен ар жағында») факел әншісі, оны блюз әншісі Мередит Ховард орындады. Бір эпизодта Мэгги Джексонның орнына Бесси Смит Fat Annie's әншісі ретінде есімдері жиі кездеседі. Бұрынғы контрабандашы Барни Рикетс кейде пайда болып, «Вебб пен Бриннің Пат Новакқа жұмысқа алу» романындағы Джоко Мадиган сияқты ақпарат беруші болар еді. Эпизодтық рөлдерді Уильям Конрад (әртүрлі мафия басшылары ретінде), Вик Перрин және Рой Гленн, сондай-ақ басқалар орындады.
Pete Kelly was a musician, a cornet player who headed his own jazz combo, "Pete Kelly's Big Seven." They worked at 417 Cherry Street, a speakeasy run by George Lupo, often mentioned but never heard. Kelly, narrating the series, described Lupo as a "fat, friendly little guy." The plots typically centered on Kelly's reluctant involvement with gangsters, gun molls, FBI agents, and people trying to save their own skins. The endings were often downbeat. The supporting cast was minimal; apart from the off mike character Lupo and occasional speaking parts by the band members (notably Red the bass player, played by Jack Kruschen), the only other regular role of note was Maggie Jackson, the torch singer at another club (Fat Annie's, "across the river on the Kansas side"), played by blues singer Meredith Howard. In one episode, Bessie Smith is mentioned as the singer at Fat Annie's instead of Maggie Jackson. Boozy ex bootlegger Barney Ricketts would show up occasionally, an informant not unlike the character Jocko Madigan on Webb and Breen's Pat Novak for Hire. The episodic roles were filled by William Conrad (as various mob bosses), Vic Perrin, and Roy Glenn, among others.
Музыка
Музыка серияның басты бөлігін құрады. Мэгги Джексонның бір әнінен өзге, әрбір эпизодта "Big Seven" тобының екі джаз шығармасы орындалды. Топтың нақты басшысы Пит Келлидің музыкалық дублері, корнетші Дик Кэткарт болды. Топтың қалған мүшелері, барлығы да танымал джаз музыканттары, – кларнетте Мэтти Матлок, тромбонда Мое Шнайдер, фортепианода Рей Шерман, бас-гитарада Морти Корб, гитарада Билл Ньюман және барабанда Ник Фатул. Шоудың хабаршысы – Веббпен жиі жұмыс істейтін Джордж Феннеман, ол әр бағдарламаны "Бұл Пит Келли туралы" деп бастайтын.
The music dominated the series. In addition to one song by Maggie Jackson, each episode boasted two jazz numbers by the "Big Seven." The group was actually led by Dick Cathcart, the cornet player who was Pete Kelly's musical stand in. The other members of the group, all well known jazz musicians, included Matty Matlock on clarinet, Moe Schneider on trombone, piano player Ray Sherman, bass player Morty Corb, guitarist Bill Newman, and drummer Nick Fatool. The show's announcer was another frequent Webb collaborator, George Fenneman, who would open each show with "This one's about Pete Kelly."
Мұра
Сериал үш ай ғана жалғасты, бірақ 1955 жылы Пит Келлидің "Блюзі" фильмінің түсіріліміне әсер етті, онда Джек Уэбб продюсерлік жасады, режиссерлік етті және басты рөлде ойнады. Ол көптеген музыканттарды, соның ішінде Кэткартты пайдаланды, ал Элла Фицджеральд Мэгги Джексон рөлінде ойнады. 1959 жылы радио нұсқасы үшін жазылған сценарийлер негізінде, Уэбб продюсерлік және режиссерлік жасаған, бірақ Уильям Рейнольдс басты рөлде сомдаған, танымал емес теледидарлық нұсқасы көрсетілді. Фильмнен кейін екі альбом шықты: саундтрек және "Пит Келли шашын түсіреді" атты аспаптық альбом, онда сериядағы музыканттар қолданылды және әндер ырғақ бойынша "көк әндер" және "қызыл әндер" деп аталатын "Peacock", "Periwinkle", "Midnight", "Rouge", "Flame" және "Fire Engine" сияқты атаулармен ұйымдастырылды. Бұл альбом Rhino Records компаниясымен Webb жинағының бір бөлігі ретінде, "Just The Tracks, Ma’am" атпен шығарылды.
The series lasted only three months, but inspired a 1955 film version of Pete Kelly's Blues, in which Jack Webb produced, directed and starred. It used many of the same musicians, including Cathcart, and Ella Fitzgerald was cast as Maggie Jackson. A lesser known television version, still produced and directed by Webb but with William Reynolds in the lead, aired in 1959, using scripts originally written for the radio version. After the film, two albums were released, a soundtrack recording and Pete Kelly Lets His Hair Down, an instrumental album using the musicians from the series with songs arranged by tempo "blue songs" and "red songs" with names such as "Peacock," '"Periwinkle," "Midnight," "Rouge," "Flame'" and '"Fire Engine." This LP was released by Rhino Records as one half of a Webb compilation disc, Just The Tracks, Ma’am.