Делавэр және Гудзон каналы: Нью-Йорк пен Пенсильвания тарихы

Кіріспе

Нью-Йорк және Пенсильваниядағы бұрынғы канал, АҚШ.

Делавэр және Гудзон каналы – кейін Делавэр және Гудзон теміржолын құратын Делавэр және Гудзон каналы компаниясының алғашқы жобасы. 1828 жылдан 1899 жылға дейін каналдың баржалары Пенсильванияның солтүстік-шығысындағы кендерден антрацит көмірін Гудзон өзеніне, одан Нью-Йорк қаласындағы нарыққа тасыды. Каналдың құрылысы азаматтық инженерия саласында үлкен жетістіктерге жетіп, әсіресе теміржол көлігінде жаңа технологиялардың дамуына әкелді. Оның жұмыс істеуі қаланың өсуіне серпін берді және сирек қоныстанған аймаққа көші-қонды ынталандырды. Көптеген басқа каналдардан айырмашылығы, бұл канал өмірлік кезеңінің көп бөлігінде жеке меншікке тиесілі табысты кәсіпорын болып қала берді. 1968 жылы канал Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Соңында ол ағалары Чарльз бен Мориске өзімен бірге барып, көздерімен көруге көндірді. 1812 жылдан бастап олар үлкен жерлерді сатып алып, арзан бағалы жерлерді қазып ала бастады. Олар бірнеше тонна антрацит көмірді бірден шығара алды, бірақ Филадельфияға жеткізуге тырысқан көмірінің көп бөлігін қауіпті су жолдарынан жоғалтты, ол сол кездегі ішкі аймақтағы негізгі тасымалдау тәсілі болды. Олар 1812 жылғы соғыстан кейін энергия тапшылығын бастан өткерген Нью-Йорк қаласына көмір жеткізуге қолайлы екенін түсінді. Эри каналынан шабыт алып, олар Пенсильваниядан Нью-Йоркқа, Шавангунг қырқасы мен Кэтскилл таулары арасындағы тар аңғар арқылы, Кингстон маңындағы Гудзон өзеніне дейін өз каналын жоспарлады – бұл Американың алғашқы ұзақ қашықтықты көліктік жолы, Ескі шахта жолымен ұштасады. D&H солтүстік-шығыстағы басқа нарықтарға қол жеткізу үшін теміржолдарды дамытып, каналдық көліктің орнын басатын технологияны жетілдіріп отырды. D&H сонымен қатар Карбондейлден көмір кендеріне тереңірек созылатын гравитациялық теміржолын кеңейтіп, қуатын арттырды. 1854 жылы Морис Вуртс қайтыс болған кезде компания жылдық табысы 10-24% құрап, екі штатқа да бастапқы қарызын толық төледі. Бірақ бұл орын алмады. Оның орнына Койкендалл Розендейлден Рондоутқа дейінгі солтүстік бөлігін Розендейл цементін және басқа да тауарларды Гудзон өзеніне тасымалдау үшін пайдаланды, 1904 жылы бұл бизнестен бас тартқанға дейін. Канал қайтадан пайдаланылмады. 20 ғасырдың басында компания каналдың бір бөлігін кеңейтілген теміржол операциялары үшін пайдаланды, ал қалғаны әртүрлі жеке компанияларға, негізінен кіші теміржолдарға сатылды. 21 ғасырдың басында Порт-Джервистің солтүстігіндегі Дирпарк қаласының тұрғындары каналдан су ағып, Кудбеквилл маңындағы үйлерді су басуына себеп болғанын айтып шағымданып, наразылық білдірді. Оранж округінің әкімшілігі қала басшыларымен және жергілікті тұрғындармен кездесіп, мәселені шешу жолдарын талқылады.

The Delaware and Hudson Canal was the first venture of the Delaware and Hudson Canal Company, which would later build the Delaware and Hudson Railway. Between 1828 and 1899, the canal's barges carried anthracite coal from the mines of northeastern Pennsylvania to the Hudson River and thence to market in New York City. Construction of the canal involved some major feats of civil engineering, and resulted in the development of some new technologies, particularly in rail transport. Its operation stimulated the city's growth and encouraged settlement in the sparsely populated region. Unlike many other canals of that era, the canal remained a profitable private operation for most of its existence. The canal was declared a National Historic Landmark in 1968. Eventually, he convinced his brothers Charles and Maurice to come along with him and see for themselves. Starting in 1812, they began buying and mining large tracts of inexpensive land. They were able to extract several tons of anthracite at a time, but lost most of what they tried to bring back to Philadelphia due to the treacherous waterways that were the main method of transportation in the interior. While the southern reaches of the Coal Region were already beginning to supply Philadelphia, they realized that the areas they had been exploring and mining were well positioned to deliver coal to New York City, which had experienced an energy shortage after the War of 1812, when restrictions were placed on the import of British coal. Inspired by the new and successful Erie Canal, they conceptualized a canal of their own from Pennsylvania to New York, through the narrow valley between the Shawangunk Ridge and the Catskill Mountains, to the Hudson River near Kingston, a route followed by the Old Mine Road, America's first long distance transportation route. The D&H was also developing railroads, a technology that was continuing to improve and supplant canal transportation at the time, to extend its access to other Northeastern markets. The D&H also extended its gravity railroad from Carbondale deeper into the coal fields and expanded its capacity. By the time Maurice Wurts died in 1854, the company was reporting profits of 10 24% annually and had completely paid its original debt to both states. However, that never happened. Instead, Coykendall used the northernmost section, from Rosendale to Rondout, to transport Rosendale cement and other general merchandise to the Hudson River until abandoning that business in 1904. The canal was never used again. As the 20th century began, the company used some of the canal right of way for its expanding railroad operations; some of the rest was sold to various private companies, mainly other, smaller railroads. During the early 21st century residents of the town of Deerpark, north of Port Jervis, complained that the canal had been leaking water and causing flooding in the neighborhoods near Cuddebackville in recent years. Orange County, which maintains it in that area, met with town officials and local residents to discuss possible solutions.

Тарихи нысан ретінде сақтау

Кейбір каналдың қираған қалдықтары мен оған байланысты құрылыстар әлі де сақталған. Делавэр және Гудзон каналы тарихи қоғамы 1967 жылы құрылды; оның мұражайында кең ауқымды білім беру бағдарламасы бар және әр маусымда жүздеген аймақтық студенттерді қабылдайды. Неверсинк аңғары аймақтық мұражайы 1968 жылы Нью-Йорк штатының Ориндж округінде құрылды және Ұлттық саябақтар қызметі Ориндж округіндегі канал алаңын Ұлттық тарихи ескерткіш деп таныды. Каналмен байланысты көптеген басқа ғимараттар мен орындар Ұлттық тарихи орындар тізіміне, сондай-ақ штаттық және жергілікті ескерткіштер тізіміне қосылды.

Құбыр

Аяқталған канал Хонсдейлден Кингстонға дейін 108 миль (174 км) созылды (канал Эддивиллдегі Рондоуттың сулы бөлігімен қосылған жерін есептегенде). Оның 108 шлюзі жалпы биіктігін 1075 футқа (328 м) көтерді, бұл Эри каналының 675 футынан (206 м) асып түседі. Каналдың ені 10 метр, тереңдігі 1 метр (кейін 2 метрге дейін арттырылды). Оның бойымен 137 көпір салынды, 26 бөгет, ойыс және су қоймасы болды. Бастапқыда канал төрт өзенді – Лаккаваксен, Делавэр, Неверсинк және Рондоут ағынын кесіп өтті, бұл үшін су тоғандары пайдаланылды. 1840 жылдары Джон Роблинг өзендер үстінен су құбырларын салып, оларды алмастырды. Бұл каналмен саяхат уақытын бірнеше күнге қысқартты және Делавэр арқылы өтетін кемелердің апаттарын азайтты. Баржаларды жағалау жолымен қашырлар тартты, тіпті бу машиналары ойда келгеннен кейін де бұл әдіс қолданылды, себебі жылдам бу кемесінен туындаған толқындар канал қабырғаларына зиян келтіруі мүмкін еді. Канал операциялық мақсаттар үшін үш бөлікке бөлінді: Лаккаваксен – Хонсдейлден Делавэр өзеніне дейін; Делавэр – өзен бойымен Порт Джервисқа дейін; Неверсинк – Порт Джервистен Рондоутқа дейін (қазір Кингстон қаласының бір бөлігі), Рондоут ағынының Хадсон өзенімен қосылған жеріне жақын. Каналдың бойымен саяхат бастапқыда бір аптаға созылды. Жексенбі күндері жабық болатын. Тарихи маңызын қатар, каналдың ең маңызды әсері Нью-Йорк қаласының және басқа антрацит каналдарының дамуын жеделдетуі болды. Канал мен Гудзон өзені арқылы жеткізілген арзан және көп көмір қаланың жылдам дамуына және өнеркәсіптік өркендеуіне мүмкіндік берді. Компанияның алғашқы президенті Филипп Хоун канал салынып жатқан кезде қала мэрі болды. Кейін Джон Роблингтің каналды салу тәжірибесі Бруклин көпірін жобалауда оған көмектесті. Пенсильвания тарапында Вильям Вуртс оларды аралап, көмір кен орындарын картаға түсірген кезде қатал дала болған ішкі антрацит аймақтары өсіп, дамыды. Антрациттің қолжетімділігі оны басқа нарықтарға сатуға мүмкіндік берді, бұл аймақты 20 ғасырдың басына дейін экономикалық тұрақтылықта ұстады. Канал бойындағы кейбір аялдамаларда шағын елді мекендер пайда болды. Кейбіреулері канал басшыларының құрметіне аталды. Honesdale қаласы компанияның алғашқы президенті Филипп Хоунның есімімен аталады. Нью-Йорк штатындағы Пинпак ауылы 1853 жылы құрылғаннан кейін көп ұзамай инженердің есімімен Порт Джервис деп өзгертілді. Солтүстікке қарай, Вуртс отбасы Нью-Йорк штатындағы Вуртсборо қаласының есімінде мәңгілікке қалды. Нью-Йоркте "порт" сөзі бар көптеген қалалар, мысалы Филипспорт, Порт Оранж, Порт Бенджамин және Порт Джексон (қазіргі Акорд) олардың канал қалалары екенін көрсетеді. Саммитвилл қаласы канал бағытындағы ең биік шығыс нүктесі болғандықтан осылай аталды. Автомобильдер темір жолдың көлік қызметін алмастыра бастаған кезде, ол бұрын каналды алмастырған болатын, каналдың жалпы бағыты автомобиль жолы ретінде пайдаланылды. US 6 және PA 590 бағыттары Хонесдейл мен Хоули арасындағы бағыттың бір бөлігін ұстанады, ал 590 жолы Салливан округіне қарай жүреді. Салливан округі: каналдың ең үлкен бөлігін сақтайды, оның бір бөлігі әлі де сулы, бұл Делавэр және Гудзон каналының сызықтық паркі ретінде танылады. Саммитвиллдің солтүстігіндегі Мамакатинг қаласындағы Вуртсбороның жанындағы , бөлігінде жаяу жүруге, шаңғы тебуге, жүгіруге, велосипедпен жүруге және балық аулауға рұқсат етіледі. Канал тастап кетілгеннен бері өткен ұзақ жылдардың нәтижесінде жердің көп бөлігі табиғи күйіне оралуда. Кейбір шлюздер мен басқа да құрылымдарды АҚШ 209 жолының бойындағы үш түрлі кіру нүктесінен табуға болады. Аудандық саябақ солтүстік Бова жолының кіру жолында маусымдық ақпараттық орталықты ұсынады. Вудридж: Күлді көл бөгеті, каналдың негізгі желісінен шалқары орналасқан, 1840 жылдардағы кеңейту кезінде каналдың жоғарғы бөлігіне сенімді су қоймасын қамтамасыз ету үшін салынған. Элленвилл: Towpath Road ауылдың оңтүстігіндегі 209-шы жолдан Canal Street (NY 52) қасындағы ескі бағытына дейін созылады, ал төсектің ылғал бөлігі Canal Street-тің солтүстігінде, Berme Road-ке жақын орманды жерде, ауылдың өрт сөндіру станциясына қарама-қарсы орналасқан. Напанок: Төсектің құрғақ бөлігі Шығыс түзеу мекемесі мен Рондоут ағысының арасында, ескі Онтарио және Батыс темір жол станциясының жанында орналасқан. Биік шарлауықтар: Роблингтің соңғы су құбырының орнына жақын жерде бірнеше ескі шлюздер орналасқан, сондай-ақ канал мұражайы да бар. Қала орталығы негізінен каналдың нәтижесінде дамыды. Розендейл: Каналдың бос төсегі Рондоутты кесіп өтетін жерінен Розендейл ауылына дейін NY 213-ке параллель созылады. Криклокс: Солтүстіктегі шлюз әлі де сақталған, сондай-ақ канал Рондоут ағысына құйылатын жердегі соңғы бөлік те бар. Рондоут: Бұрынғы Рондоут порты, баржалардың бағытының соңғы нүктесі, Рондоут Уэст Стрэнд тарихи ауданы ретінде танылды және қайта жаңартылды, ол әлі де су жағалауы ретінде пайдаланылады және қалаға келушілерді қызықтырады. Бұл аймақ қазір Кингстон қаласының бір бөлігі болып табылады.

The finished canal ran 108 mile (174 km), from Honesdale to Kingston (counting the tidewater portions of the Rondout where the canal joined the creek at Eddyville). Its 108 locks took it over elevation changes totaling 1,075 feet (328 m), more than the Erie Canal's 675 feet (206 m). The channel was 4 feet (1 m) deep (eventually increased to 6 feet (2 m)) by 32 feet (10 m) wide. It was crossed by 137 bridges and had 26 dams, basins and reservoirs. Originally it crossed the four rivers along its course — the Lackawaxen, Delaware, Neversink and Rondout Creek — via slackwater dams. Aqueducts were built over the rivers to replace them by John Roebling in the 1840s, eliminating a few days from canal travel time and reducing accidents that were occurring at the Delaware crossing with loggers rafting their harvest downstream. Barges were pulled by mules along the adjacent towpath, a power source employed even after the development of steam engines, since the bow wave from a faster steamboat would have damaged the channel. The canal was divided into three sections for operational purposes: the Lackawaxen, from Honesdale to the river Delaware; the Delaware, along the river from there to Port Jervis; and the Neversink, from Port Jervis to Rondout (now part of the city of Kingston) near the junction of Rondout Creek with the Hudson River. A voyage along its length took, initially, a week. It was closed on Sundays,]]

Besides its historical firsts, the canal's most significant effect was to help stimulate the growth of New York City along with the other anthracite canals. Fueled by the cheap and plentiful coal barged along the canal and the river Hudson, the city was able to develop and industrialize rapidly. The company's first president, Philip Hone, served a term as the city's mayor during the canal's construction. Later, John Roebling's experience building the canal served him well in designing the Brooklyn Bridge. On the Pennsylvania end, the interior anthracite regions were able to grow and develop from the rough wilderness they had been when William Wurts traveled them and mapped the coal deposits. The viability of its anthracite encouraged selling to other markets as well, sustaining the region economically well into the 20th century. Along its route, the canal created small communities at some of its stops. Some were named for canal executives. Honesdale was named for Philip Hone, the company's first president. The village of Peenpack, New York, renamed itself Port Jervis after the engineer soon after incorporating in 1853. Further north, the Wurtses are remembered by Wurtsboro, New York. A number of other New York communities with "port" in their name, such as Phillipsport, Port Orange, Port Benjamin and Port Jackson (now Accord) indicate their origins as canal towns. Summitville is named for its being the highest easterly point along the canal route. As automobiles began to replace the transportation function of the railroads, which had once done the same to the canal, the general route of the canal was used as a highway route. Routes US 6 and PA 590 follow part of the route between Honesdale and Hawley, with 590 running along the towpath
Sullivan County: maintains the largest remaining fragment of the canal, some of which is still wet, as the Delaware and Hudson Canal Linear Park. Hiking, cross country skiing and jogging, bicycling and fishing are permitted along the , section near Summitville, north of Wurtsboro in the Town of Mamakating. Much of the land is beginning to return to its natural state due to the long years since the canal was abandoned. Some locks and other structures can be found from three different access points along US Route 209. The county park provides a seasonal interpretive facility at the northerly Bova Road access. Woodridge: Silver Lake Dam, some distance from the canal mainline, was built during the 1840s expansion to provide a reliable reservoir for the summit section of the canal. Ellenville: Towpath Road follows the old route from Route 209 south of the village to Canal Street (NY 52) within it, and a wet section of the bed remains just north of Canal Street in the woods adjacent to Berme Road just opposite the village's firehouse. Napanoch: A dry section of bed is located between Eastern Correctional Facility and the Rondout Creek, right next to the old Ontario and Western railroad station. High Falls: Several old locks are located here, near the site of the last of Roebling's aqueducts, as well as the canal museum. The downtown area was largely developed as a result of the canal. Rosendale The empty bed of the canal runs parallel to NY 213 between its crossing of the Rondout and Rosendale Village. Creeklocks: The northernmost lock still exists, as does the final section before the canal flowed into the Rondout Creek. Rondout: The former port of Rondout, the north end of the barges' route, has been recognized as the Rondout West Strand Historic District and revitalized, still in use as a waterfront and a draw for visitors to the city. The area is now part of the city of Kingston.