Кіріспе
Сечуран түлкісі (Lycalopex sechurae), сонымен қатар Перу шөл түлкісі немесе Сечуран zorro деп аталады, бұл Оңтүстік Американың басқа "жалған" түлкілеріне немесе zorro-ға жақын Оңтүстік Американың кішкентай ит түрі. Бұл атын Солтүстік-Батыс Перудегі Сечура шөлінде кездесетіндігі үшін алды. Ликалопекске жатқызудан бұрын, Сечуран түлкісі 1914 жылы Олдфилд Томас құрған Дусисион туысына жатқызылды, кейіннен 1975 жылы А. Ланггут Псевдалопекс (ялған түлкі дегенді білдіреді) туысына көшті. Сехуран түлкісі - миоцен дәуірінде ата-бабаларымыздан тараған көптеген ит тәрізді түрлердің бірі. Оңтүстік Америкада таралған қандылардың жылдам таралуы нәтижесінде бұл түрдің 74 хромосомасы бар.
The Sechuran fox (Lycalopex sechurae), also called the Peruvian desert fox or the Sechuran zorro, is a small South American species of canid closely related to other South American "false" foxes or zorro. It gets its name for being found in the Sechura Desert in northwestern Peru. Before it was classified under Lycalopex, the Sechuran fox was classed under the Dusicyon genus established by Oldfield Thomas in 1914, and was later moved to the Pseudalopex (meaning "false fox") genus by A. Langguth in 1975. The Sechuran fox is one of the many canid species that evolved from the ancestral canid(s) in the Miocene era. Through the rapid radiation of South American canids,
The species has 74 chromosomes.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Алғаш рет Сечура шөлінде анықталған түлкі оңтүстік-батыстағы Эквадор мен батыс Перудегі құрғақ ортада, теңіз деңгейінен кемінде 100 м биіктікте және мүмкін одан да жоғары жерде мекендейді. Бұл аймақта Анд тауларының батыс етегінен бастап, жағалауға дейін, шөл далалар, құрғақ ормандар мен жағажайларда мекендейді. Белгілі бір түр-құс түрі жоқ.
Эволюция
Бұл түрдің толық тұқымын түсіну үшін қосымша зерттеулер қажет болса да, Lycalopex тұқымының ең соңғы ата-бабасы 1876 жылы жойылған Dusicyon australis (немесе Фолкленд аралдары қасқыры) болды деп ұсынылды. Эквадор мен Перудегі Плейстоценнің соңғы кезеңінен бастап қазіргі кеңістігіне жақын Сечуран түлкілерінің бірнеше окаменелісі белгілі. Генетикалық талдаулар бойынша, Сечуран түлкісінің ең жақын туысы - Дарвин түлкісі, ол Чилидің тумасы. Көптеген зерттеулер Сехуран түлкісі алғашқы ит түрлерінің пайда болуынан шамамен 1,3 миллион жыл өткен соң, өзінің бауырлас таксонынан бөлініп шыққан алты ликалопекс түрінің екіншісі болды. Lycalopex тұқымдасының ата-бабасы Фолкленд аралдары қасқыры (Dusicyon australis) деп есептеледі. Солтүстік Америкадан көшіп келген негізгі ата-бабалар тұқымы екіге бөлінді, біреуі Анд тауларының шығысына көшіп кетті, ал екіншісі Анд тауларының батысына кетті. Бұл климаттың өзгеруі кейбір түрлердің өмір сүретін аймақтарын өзгертті деп есептеледі. Түлкі - тамақтануға бейім жан, оның тамақтануы мезгілге және жергілікті мекенге байланысты әр түрлі болады. Ол тұқымдық қораптармен, әсіресе Prosopis juliflora бұтасының және капер бұталарының тұқымдарымен, сондай-ақ Cordia және мито өсімдіктерінің жемісімен қоректенеді және қажет болған жағдайда толығымен өсімдікті жейтін диетамен өмір сүре алады. Алайда көбінесе жәндіктер, кеміргіштер, құс жұмыртқалары мен өліктерді жейді. Ол ұзақ уақыт бойы су ішпей, тамақтанатын сумен өмір сүре алады. Эквадорда секхуран түлкілері көп кездеседі. Олар жергілікті малға, мысалы тауыққа жем болумен танымал және мұндай шабуылдарды азайту үшін де, олардың дене мүшелерін жергілікті қолөнерге, халықтық медицинаға немесе сиқырлы рәсімдерге пайдалану үшін де аңшылыққа ұшырайды. Эквадорда бұл жануардың қаупі төмен деп саналады, ал Перуде лицензиясыз аң аулауға рұқсат етілмейді. Бұл түрді IUCN қатерлі деп санаған.