Кіріспе
Жойылып кеткен етқоректілер туысы
Бычак тісті мысық (Machairodus) (махаира machaíra, 'бышақ' және ὀδούς odoús 'тіс' сөздерінен) – Миоценнің соңында Африка, Еуразия және Солтүстік Америкада өмір сүрген ірі махайродонт немесе «қылыш тісті мысық» туысы. Осы жануар Machairodontinae қосалқы туысының атын алды, және жылдар бойы көптеген қылыш тісті мысықтардың түрлері оған біріктірілді, сондықтан ол «қалдық таксон» ретінде танылды, және кейде оған түрлерді әлі де қосады.
Зерттеу тарихы
Макаредус алғаш рет 1832 жылы неміс натуралисі Иоганн Якоб Кауп атады. Оның қалдықтары 1824 жылдан бері белгілі болса да, Жорж Кувье бұл қалдықтар аюдың бір түріне жатады деп ойлады және оны Ursus cultridens деп атады (қазіргі кезде Megantereon деп белгілі), әртүрлі елдерден, түрлерден және геологиялық кезеңдерден алынған тістердің жиынтығына сүйене отырып, бұл ұзаққа созылатын қиындықтарға әкелді. Алайда Кауп тістерді мысықтар тұқымдасына жататын тістер деп таныды және барлық белгілі үлгілерді Макаредус туысына қайта жіктеді, соның ішінде M. cultridens-ті де қосты. Атау тез арада қабылданып, 19 ғасырдың соңына қарай көптеген мысықтар немесе оларға жақын фелиформдар (мысалы, нимравидтер) Макаредус туысына енгізілді, олардың ішінде Sansanosmilus, Megantereon, Paramachairodus, Amphimachairodus, Nimravides және Homotherium сияқты түрлер бар. Бұл Макаредусты белгілі бір деңгейде «қоқысқа салатын» таксонға айналдырды, бірақ басқа макареодонттардың толық қаңқаларының табылуымен түзетілді. Machairodus irtyschensis және Machairodus ischimicus 1936 жылы сипатталған. Machairodus robinsoni 1976 жылы сипатталған. Бір кезде ол Miomachairodus туысына жатқызылған болатын. Machairodus laskarevi 1978 жылы сипатталған. Machairodus alberdiae алғаш рет 1981 жылы сипатталған, және кеңінен салыстырылып, 2019 жылы жарамды деп танылды. Machairodus kurteni 1991 жылы сипатталған. Кейін Amphimachairodus туысына жатқызылды.
Сипаттама
Жалпы алғанда, Макиреудс қазіргі арыстан немесе жолбарыс сияқты мөлшерде болды, ұзындығы және иығына дейін жетті. Миоценнің соңғы кезеңіндегі M. aphanistus жолбарысқа ұқсас өлшемде және қаңқа пропорцияларында белгілі, массасы шамамен 190-280 кг аралығында болды. Ол Солтүстік Американың туысқан Nimravides-імен ұқсас еді. Қаңқасы жақсы секіру қабілетіне ие болғанын көрсетеді. M. alberdiae Cerro de los Batallones қазбаларында M. aphanistus-пен бірге кездесетін, анатомиялық ерекшеліктері жағынан кішірек және көне түр болды, ал M. horribilis-тен аспайтын еді. Қытайдың M. horribilis-і түліктің ең ірі түрлерінің бірі, салмағы шамамен 300 кг-дай болды. Бұл Smilodon populator-мен салыстыруға болады. 400 мм-ден асатын бас сүйегі, кез келген макиаредонт үшін ең үлкендердің бірі, жақында сипатталған S. populator бас сүйегі ғана оған шамалас, бірақ соңғысы M. horribilis-тен ауыр болды (шамамен 400 кг). Солтүстік Американың M. lahayishupup түрі де өте ірі болды; түрге жатқызылған қазбалы иық сүйектерінің өлшемдері (шамамен 130 мм) бұл мысықтың қазіргі арыстаннан әлдеқайда үлкен болғанын көрсетеді, оның иық сүйегі 120 мм. Оның салмағы 241-348 кг аралығында, орташа салмағы 277 кг болды, ал ең ірісінің салмағы 410 кг-ға жетеді. Осы жаңалыққа дейін Солтүстік Америкада Machairodus тұқымдасының нақты өкілі сипатталмаған, олар Nimravides және Amphimachairodus сияқты басқа тұқымдастарға қайта жіктелген. Солтүстік Америкада оның болуы Африка, Еуразия және Солтүстік Америкада осы мысықтардың кең таралған популяциясы болғанын немесе Миоцен кезеңінде макиаредонттардың бірнеше континентте дербес эволюциялағанын көрсетеді. Жалпы алғанда, Machairodus бас сүйегі қазіргі пантера тұқымдас мысықтардың бас сүйегімен салыстырғанда тар, ал көз ұялары салыстырмалы түрде кішкентай болды. Тістері ұзын, жұқа және бүйірінен-бүйіріне жалпақ, бірақ алдыңғы жағынан артқы жағына қарай кең, Homotherium-дегі пышақ сияқты. Тістерінің алдыңғы және артқы жиектері тісті болған, бірақ жануардың өмірінің алғашқы жылдары тозығып кеткен. Дегенмен, M. horribilis бас сүйегінің кейбір ерекшеліктері пантера тұқымдас мысықтарға ұқсас екені анықталды, бұл тіпті ең үлкен семсер тісті жыртқыштарда да соққы беру әдістерінің әртүрлілігін көрсетеді, семсер тісті мысықтардың функционалдық және морфологиялық әртүрлілігіне әкелетін мозаикалық эволюцияның қосымша механизмін ұсынады. Machairodus, әдетте, тықсыру арқылы аң аулаған. Оның аяқтары ұзақ қуып жете алуға қолайлы емес, сондықтан ол жақсы секіруші болған және олжасының тамағын кесу үшін тістерін пайдаланған. Оның тістері аузына бекітілген және кейбір туысқан тұқымдастардағыдай нәзік болды, сол кездегі семсер тісті мысықтар мен нимравидтерден айырмашылығы, олардың тістері көбінесе аузынан шығып тұрды. Алайда, Machairodus тістері ұзын және аң аулауға тиімді болғанмен, аузына ыңғайлы түрде сыйып отырды. Өлшеміне қарамастан, Machairodus-тың ең ірі өкілі M. horribilis, Smilodon-нан кішірек олжаны аулауға жақсы бейімделген, оның 70 градусқа тең ауыз ашуы осыны көрсетеді, бұл қазіргі арыстанның ауыз ашуымен салыстыруға болады. Көрсетілген белгілерге қолдың алдыңғы бөлігінің ұзаруы және тіректің белдік бөлігінің қысқаруы жатады, бұл тірі пантера тұқымдас мысықтарға ұқсас.
M. horribilis of China is one of largest known species in the genus, weighing around This is comparable in size to the much later Smilodon populator. Its skull, measuring upwards of in length, is one of the largest known skulls for any machairodont, with only a recently described S. populator skull rivaling it in size, with the latter cat outweighing M. horribilis at
The species M. lahayishupup of North America was also quite large; fossil humerus bones measuring attributed to the species suggest that this cat was far larger than a modern lion, which has a humerus. It is estimated to have weighed between 241 and 348 kg, with a mean weight of 277 kg; one particularly large specimen was estimated to weigh 410 kg. Until its discovery, no true species representative of the genus Machairodus had been described from North America, as they had been reassigned to other genera, such as Nimravides and Amphimachairodus. Its presence in North America suggests that either there was a widespread population of this genus of cat throughout Africa, Eurasia and North America or simultaneous instances of independent evolution in machairodonts on multiple continents during the Miocene. Overall, the skull of Machairodus was noticeably narrow compared with the skulls of extant pantherine cats, and the orbits were relatively small. The canines were long, thin and flattened from side to side but broad from front to back like the blade of a knife, as in Homotherium. The front and back edges of the canines were serrated when they first grew, but these serrations were worn down in the first few years of the animal's life. However, a skull of M. horribilis was shown to be similar to extant pantherines in some cranial characters, suggesting new evidence for the diversity of killing bites even in the largest saber toothed carnivorans, offering an additional mechanism for the mosaic evolution leading to functional and morphological diversity in sabertooth cats. Machairodus probably hunted as an ambush predator. Its legs were too short to sustain a long chase, so it most likely was a good jumper, and used its canines to cut open the throat of its prey. Its teeth were rooted to its mouth and were as delicate as those in some related genera, unlike most saber toothed cats and nimravids of the time, which often had extremely long canines which hung out of their mouths. The fangs of Machairodus, however, were able to more easily fit in its mouth comfortably while being long and effective for hunting. Despite its great size, the largest example of Machairodus, M. horribilis was better equipped to hunt relatively smaller prey than Smilodon, as evidenced by its moderate jaw gape of 70 degrees, similar to the gape of a modern lion. The characteristics of the more advanced grade include a relative elongation of the forearm and a shortening of the lumbar region of the spine to resemble that in living pantherine cats.
Палеобиология
Макиаредусты зерттеулер осы мысықтың құрбандарына жасаған өлтіру шабуылында негізінен мойын бұлшық еттерін пайдаланғанын көрсетеді. Мойын омыртқалары мойын мен бас сүйегінің тік қозғалыстарын жасауға айқын бейімделуді көрсетеді. Сондай-ақ, макиродонтиндерге тән деп саналатын, иттің тістеп кесу техникасымен үйлесімді, мойынның нақты қозғалысын, күшін және икемділігін қамтамасыз ететін айқын бейімделулер де бар. Осы бейімделулер осы алғашқы макиародонттың тістерінің сыну жиілігінің жоғары болуын ішінара толықтырған деп саналады.
Палеоэкология
Макиреудс ашық орманды мекендеуді артық көретін секілді, мұны Серро-де-лос-Баталонес тауындағы Валлезия дәуіріне жататын табылған қалдықтар дәлелдейді. Баталонестегі басты жыртқыш болғандықтан, ол сол кездегі ірі шөп жейтін жануарларды аулаған. Мұндай жануарларға Hipparion сияқты жылқылар, мүйізсіз кербұға Aceratherium, жирафтар Decennatherium және Birgerbohlinia, бұғылар Euprox және Lucentia, антилопалар Paleoreas, Tragoportax, Miotragocerus және Dorcatherium, “gomphotherid” elephantoid Tetralophodon, кірпік шошқа Hystrix және суид Microstonyx кірген болуы мүмкін. Макиреудс осындай жем үшін амфиционид Magericyon, макиаредонттар Promegantereon және Paramachairodus, Agriotherium және Indarctos сияқты аюлармен, сондай-ақ шағын гиенид Protictitheriumмен бәсекелескен. Agriotherium және Magericyon азық үшін Machairodus-пен күшті бәсекелесе алса, Promegantereon, Paramachairodus және Protictitherium азырақ бәсекелес болуы мүмкін. Сондай-ақ, Machairodus-тың Magericyon-мен экологиялық нишаны бөлісуге бейімділігін көрсететін дәлелдер бар, мүмкін олар сәл әртүрлі ортада өмір сүрген, Machairodont көбірек өсімдік жамылған жерді ұнатса, аю-иттер ашық аумақтарда аң аулаған. Бұл екі ірі жыртқыштың Баталонестегі бірге тіршілік етуіне тамақтану әдеттері де ықпал еткен болуы мүмкін. Жанағының ең ірі түрі – M. horribilis, жақ ашылуына қарағанда, Hipparion туысына жататын, салыстырмалы түрде баяу жылқыларды аулаған болуы мүмкін. Ол сонымен қатар үлкен шошқа Kubanochoerusпен бірге өмір сүрген. M. lahayishupup, ең болмаса, бірге өмір сүрген ірі жануарларды, соның ішінде мүйізді жануарларды және Hemiauchenia-ны жеген болуы мүмкін.
Патология
Баталоннан табылған Machairodus aphanistus қазбалары тіс сынудың жоғары деңгейін көрсетеді, бұл кейінгі Machairodonts-тан өзгеше, алдыңғы тістерінің жетілмеуіне байланысты Machairodus көбінесе өз олжасын қазіргі мысықтар сияқты бағындыру үшін қырақты тістерін пайдаланған. Бұл олардың қырақты тістерінің зақымдануына жиі себеп болатын, тәуекелге толы стратегия еді.