Кіріспе
Бисквит порцеланы, бискви порцеланы немесе бискви - бұл соңғы өнім ретінде өңделген, матта көрінісі мен текстурасы бар, глазурланбаған ақ порцелан. Ол еуропалық қыш бұйымдарында, негізінен, үстел ыдыстары емес, қорғаныш үшін глазура қажет емес мүсіндік және сәндік заттар үшін кеңінен қолданылған. "Бискит" термині өндіріс барысында қыздырылған, бірақ глазурланбаған қыш бұйымның кез келген түрін білдіреді, бірақ тек фарфорда ғана бісквитті немесе бисквитті соңғы өнімге арналған термин. Соңғы өнім ретінде жалтыратылмаған қыш бұйымдар көбінесе терракота деп аталады, ал тас бұйымдардағы баламалы жалтыратылмаған бұйымдар (мысалы, яспис бұйымдары) көбінесе "құрғақ денелі" деп аталады. Көптеген қыш құмыралар, соның ішінде көптеген фарфор бұйымдары, бір рет пісіру алдында немесе бисквитті пісіру кезеңінде тағы да пісіру арқылы глазурамен жабдықталады. Кішкентай мүсіндер мен басқа да сәндік бұйымдар көбінесе бисквитке, сондай-ақ үлкен портрет бюстері мен басқа да мүсіндерге жасалды; бисквиттің сыртқы түрі батыстағы мүсіндер үшін дәстүрлі беделді материал - оюлы және тегістелген мәрмәрмен өте ұқсас. Бұл қытай фарфорында немесе басқа Шығыс Азия елдерінде қолданылмайды, бірақ Еуропада 18-ғасырдың екінші жартысында фигуралар үшін өте танымал болды, өйткені неоклассицизм қазіргі заманғы стилдерге үстем болды. Оны алғаш рет 1751 жылы Жан Жак Башельер Винсенс фарфорында қолданған. Бисквит фигуралары глазура мен боялған безендірудің жасыра алатын жалпы кішкентай кемшіліктерден азат болуы керек, сондықтан олар әдетте глазурадан қымбат болатын. Сондай-ақ оларды таза ұстау да қиын. Бисквит порцеланын кеңінен қолдану 19-ғасырда бисквит қуыршақтарын жасау болды, онда порцелан әдетте түстелген немесе ет түстеріне боялған. Әдетте, қуыршақ әлемінде "бисквит" емес, "бисквит" термині қолданылады. Париандық ыдыс - бұл 19-ғасырдағы бисквиттің түрі. Литофандар әдетте бисквитке қосылып жасалатын.
Biscuit porcelain, bisque porcelain or bisque is unglazed, white porcelain treated as a final product, with a matte appearance and texture to the touch. It has been widely used in European pottery, mainly for sculptural and decorative objects that are not tableware and so do not need a glaze for protection. The term "biscuit" refers to any type of fired but unglazed pottery in the course of manufacture, but only in porcelain is biscuit or bisque a term for a final product. Unglazed earthenware as a final product is often called terracotta, and in stoneware equivalent unglazed wares (such as jasperware) are often called "dry bodied". Many types of pottery, including most porcelain wares, have a glaze applied, either before a single firing, or at the biscuit stage, with a further firing. Small figurines and other decorative pieces have often been made in biscuit, as well as larger portrait busts and other sculptures; the appearance of biscuit is very similar to that of carved and smoothed marble, the traditional prestige material for sculpture in the West. It is hardly used in Chinese porcelain or that of other East Asian countries, but in Europe became very popular for figures in the second half of the 18th century, as Neoclassicism dominated contemporary styles. It was first used at Vincennes porcelain in 1751 by Jean Jacques Bachelier. Biscuit figures have to be free from the common small imperfections that a glaze and painted decoration could cover up, and were therefore usually more expensive than glazed ones. They are also more difficult to keep clean. A popular use for biscuit porcelain was the manufacture of bisque dolls in the 19th century, where the porcelain was typically tinted or painted in flesh tones. In the doll world, "bisque" is usually the term used, rather than "biscuit". Parian ware is a 19th century type of biscuit. Lithophanes were normally made with biscuit.
Түсі
Бисквит фигураларының басым көпшілігі (кукшалардан басқа) толығымен ақ түсті болса да, техникада түстерді пайдаланудың бірнеше жолдары бар. 1770 жылдары Веджвуд дамытып, бүкіл Еуропада танымал болған жасмырт бұйымдар, әдетте, фарфор емес, тас бұйымдар ретінде жіктеледі, бірақ кейде фарфорда екі қарама-қарсы түсті бисквитті қолдану стилі қолданылған. Мадридтегі Real Fábrica del Buen Retiro Casita del Principe, El Escorial-де 234 тақташамен безендірілген фарфор бөлме жасады, "Wedgwood blue" түсі бар және дизайн ақ бисквит фарфорымен төмен рельефте жасалды. Бұл бұтақтар ретінде қолданылды, яғни олар жұқа бөлшектер ретінде бөлек жасалып, отқа жағар алдында негізгі көк денеге жабыстырылды. Тақташалар суреттер сияқты қоршалған; олар 1790 және 1795 жылдар аралығында жасалған. Осы жерде көрсетілген дәл сол зауыттың суреті түстес пастада үлгіленген элементтерді қолданады және барлығы бисквиттер. Бисквит порцеланын әдеттегі глазурлық безендіруде қолданылатын эмальдің орнына қыздырылмаған бояумен бояуға болады, жарқыраған беттің жоқтығы ең жақсы мысалдарында таңқаларлық әсер береді. Бұл сирек кездесетін әдіс "түсті бисквит" деп аталады және 19 ғасырдан бастап кездеседі. 18 ғасырдағы бояулар сияқты, егер бояуды жақсы күтіп-ұстамаса, бояу қабығы кеуіп қалуы мүмкін. Кейбір бөліктері бисквитке айналып, басқалары әдеттегідей глазурланған және эмальданған. Ұлыбританияның Джордж II (1773 74) классикалық тұғырына сүйеніп, биік тұғырға тұрып тұрған Челси Дерби фигурасында тек бисквиттегі фигура бар. Бұл бөлік шынылау басқа да қыш бұйымдарда кездеседі, мысалы қытайлық Тан әулетінің қыш құмырасында кең таралған. Басқа бөлшектер бисквиттегі аймақтарды "қорытады", оларға балқымаларды сақтау үшін уақытша балауыз немесе осыған ұқсас нәрсе береді; бұл Лонгкван celadon-ның (қытай тілінде фарфор) өте кең тараған ерекшелігі, сондай-ақ Минь дракондарында да кездеседі. Кейбір қытайлық бұйымдар "бисквиттегі полихромды эмальмен фарфор" деп сипатталады, яғни, бисквиттегі қалыпты "өңдеу" техникасын қолданады, бірақ нақты глазурасыз, көбінесе қайта жаңғыру стилі ертедегі санкай бұйымдарын еске түсіреді (олар фарфорда болмаған). Еңбегі көп, көбінесе 19 ғасырдағы паште-су-паште техникасы көбінесе кем дегенде бір түсті бисквитке пайдаланады.