Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Бомонт, 2-ші виконт Бомонт (1438 жылдың 14 сәуірі – 1507 жылдың 19 желтоқсаны) – ағылшын дворяны, әскери қызметкер және жер иесі, Розалар соғысы кезінде Ланкастер фракциясының басты қолдаушысы. Ол Джон Бомонт, 1-ші виконт Бомонт пен сэр Уильям Фелиптің қызы Елизаветаның ұлы болды. Ол Линкольнширдегі Эденхэмде дүниеге келген. Оның нақты туған күні тіркелмегенімен, шіркеу тізілімдері оның крещениесі 1438 жылдың 23 сәуірінде болғанын көрсетеді.
William Beaumont, 2nd Viscount Beaumont (April 1438 – 19 December 1507) was an English nobleman, soldier and landowner who was a leading supporter of the Lancastrian faction during the Wars of the Roses. He was the son of John Beaumont, 1st Viscount Beaumont and Elizabeth, daughter of Sir William Phelip. He was born at Edenham, Lincolnshire. Although his exact date of birth is not recorded, parish records show the date of his baptism as 23 April 1438.
Розалар соғысы
Сэр Уильям Йорк және Ланкастер үйлері арасындағы алауыздық ашық қан төгіске дейін оқиғасыз өмір сүрді. Өмірінде ол үнемі "әр адамның аяғын Құдай қалағандай жерге басуына рұхсат беру керек" деп мәлімдегенімен, соңында Ланкастер жағын қолдады.
Sir William led an uneventful life until the feud between the houses of York and Lancaster broke into open bloodshed. While he always claimed in life " to let each man place his feet in the soil as the good lord intended " ), he ultimately sided with the Lancastrians.
Ұрыстар мен жер мәселесі
Ол Розалар соғысының бірнеше маңызды шайқастарында шайқасты. Әкесі қаза тапқан Нортгемптон шайқасынан бұрын рыцарь атағын алған болуы мүмкін. Ол ағылшын топырағында болған ең қанды шайқас – Таутон шайқасында күресті, бірақ тұтқынға алынып, басқа да белгілі Ланкастер лордтарымен бірге айыпталып, мүлігі тәркіленді. Бомонт Рождествоға екі күн қалғанда толық кешірім алды, бірақ оның барлық жерлері тәркіленіп, Лорд Гастингске берілді. Бұл әрекет патша Эдуардпен келісуге тұрақты кедергі келтірді. 1470 жылы қарашада Генрих VI таққа қайта отырғаннан кейін, Генрих патша айыптау туралы заңды жойып, сэр Уильямның жерлерін және атақтарын қалпына келтірді. Дегенмен, келесі наурыз айында ол Эдуардтың Равенспурға қонған кезіне қарсылық көрсетті. Ол Эксетер герцогымен бірікті, бірақ олар тым әлсіз болды және Ньюаркта қалып, Эдуардтың оңтүстікке, Лондонға қарай жол ашуына рұхсат берді. Бомонт Барнет шайқасында Оксфордпен шайқасты, бірақ сатқындық күдігіне байланысты олар қашып кетті. Йорк әулетінен Эдуард IV тағы таққа отырғаннан кейін, Бомонт қайтадан жерлерінен және атақтарынан айырылды. 1471 және 1474 жылдар аралығында ол үздіксіз соғыста болды, 1473 жылы Ланкастерлер үшін Оксфордтың 13-ші графы Джон де Веремен бірге Сент-Михаил тауын (басты бекіністерінің бірі ретінде) ұстады. Алайда, сэр Уильямды бақытсыздықтар жалғастырып, 1474 жылы ол тұтқынға алынып, Хамм қаласында түрмеге қамалды. Сэр Джеймс Блоунт босатып, ол Генри Тюдормен бірге Милфорд-Хейвенге келіп, 1485 жылғы 22 тамызда Босворт шайқасында Ричард III-ке қарсы күресті. Сэр Уильямның жерлері мен атақтары 1485 жылғы 7 қарашада Парламент актісімен (екінші рет) қалпына келтірілді.
He fought in several of the major battles of the Wars of the Roses. He was probably knighted before the Battle of Northampton, where his father was killed. He fought at the Battle of Towton, the bloodiest battle ever fought on English soil, but was taken prisoner and attainted along with other prominent Lancastrian lords. Beaumont obtained a general pardon two days before Christmas, but all his lands were declared forfeit and granted to Lord Hastings. This action erected a permanent barrier to any reconciliation with King Edward. After the restoration of Henry VI in November 1470, King Henry revoked the bill of attainder and restored Sir William's lands and titles. However, the following March, he opposed Edward's landing at Ravenspur. He joined forces with the Duke of Exeter, but they were too weak and were forced to stand aside at Newark and allow Edward to march south to London. Beaumont fought under Oxford at the Battle of Barnet, but suspecting treachery, they fled. With the Yorkist Edward IV on the throne again, Beaumont was once more stripped of his lands and titles. Between 1471 and 1474, he was continually at war, holding (amongst other bastions), St Michael's Mount along with John de Vere, 13th Earl of Oxford, for the Lancastrians in 1473. However, misfortune continued to dog Sir William, and in 1474, he was taken prisoner and imprisoned at Hammes. Released by Sir James Blount, he landed at Milford Haven with Henry Tudor and fought against Richard III at the Battle of Bosworth Field on 22 August 1485. Sir William's lands and titles were restored (for the second time) by act of Parliament on 7 November 1485.
Психикалық аурулар
1487 жылы Бомонттың психикалық ауруға шалдыққандығы хабарланды. Парламент оның енді "мұңдылығы [салмақтылығы] немесе билік ету және иелену" қабілеті жоқ деп шешті және Бомонттың бұрынғы әріптесі, Джон де Вере, Оксфордтың 13-ші графына Бомонттың жерлерін өмір бойы басқару құқығын берді. Ол және оның отбасы қалған өмірін досының қамқорлығында өткізді. Бомонттың психикалық ауруының нақты себебі белгісіз, бірақ екі дереккөз оның толыққанды әрекетке қабілетсіз болмағанын көрсетеді. Ол 1488 жылы келісімге куә болды, бұл оның сол кезде саналы болғанын көрсетеді. 1498 жылы оның атынан жазылған жазуда әйеліне кітап сыйлады. Ол 1507 жылдың 19 желтоқсанында 69 жасында Оксфордтың Уивенхоудағы үйінде қайтыс болды және сол жерге жерленді. Оның жесірі кейін Оксфордқа тұрмысқа шықты. Бомонттар Розалар соғысы кезінде Йорктерге қарсы тұрған жеті атақты әулеттің бірі болды.
By 1487, Beaumont was reported to be incapacitated by mental illness. Parliament ruled that he no longer had "sadness [seriousness] or discretion to rule and keep" his estates, and gave Beaumont's former comrade in arms John de Vere, 13th Earl of Oxford control of Beaumont's lands during his lifetime. He and his family lived in the care of his friend for his remaining years. The precise nature of Beaumont's mental illness is not known, but two sources suggest that he was not completely incapacitated. He was witness to a bond in 1488, which suggests he was capable of lucidity at that time. In 1498, an inscription written in his name bequeathed a book to his wife. He died on 19 December 1507, aged 69, at Oxford's home at Wivenhoe, where he is buried. His widow later married Oxford. The Beaumonts were one of only seven great families who remained irreconcilably anti Yorkist throughout the Wars of the Roses.
Отбасы
Бомонт 1462 жылғы 6 тамызда Бэкингемнің 1-ші герцогы Хамфри Стаффордтың қызы Джоанға алғаш рет үйленді. Бұл неке 1477 жылға дейін күштен шығарылды. Ол екінші рет Ричард Скроптың қызы және мұрагері Элизабет Скропқа үйленді, Ричард Скроп – Болтонның 4-ші бароны Генри Скроптың екінші ұлы, ал Элизабеттің анасы Норман Уошборнның қызы Элеонора болды. Оның сүйіктісі Джейне Стивенстен шамамен 1459 жылы Джон Фрэнсис Бомонт есімді кем дегенде бір бала дүниеге келді. Сэр Уильям бұл баланы өзінің мұрагері деп мойындамаса да, оның білімі мен тұрмысын қамтамасыз етті. Сэр Уильям қайтыс болғаннан кейін Бомонт виконттығы Англияда да, Францияда да жойылды, ал оның шөберелері арасындағы келіспеушіліктер мен жанжалдарға байланысты титул тоқтап қалды.
Beaumont married firstly on 6 August 1462, Joan daughter of Humphrey Stafford, 1st Duke of Buckingham. This marriage was set aside before 1477. He married secondly Elizabeth Scrope, daughter and coheir of Sir Richard Scrope, the second son of Henry Scrope, 4th Baron Scrope of Bolton, by Eleanor, the daughter of Norman Washbourne. At least one child was born to his mistress Jayne Stephens circa 1459, by the name of John Francis Beaumont. Whilst Sir William never recognised the child as his heir, he did provide for the child's education and welfare. Upon the death of Sir William, the Viscountcy of Beaumont became extinct in both England and France and due to discord and fighting between his great nephews, the title fell into abeyance.