Дон Уилсон: Радио және тележүргізуші, актер өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық радио және теледидар хабаршысы және актер (1900–1982)

Дон Уилсон (1 қыркүйек 1900 – 25 сәуір 1982) – американдық радио және теледидар хабаршысы және актер, ерекше дауысымен және тоқпақты келбетімен танымал, «The Jack Benny Program» бағдарламасының жұлдызының көмекшісі және комик рөлімен есте қалады.

Ерте өмір

Уилсон 1920 жылдары Колорадо университетінің футбол командасында ойнады. Оның бойына қарағанда, ол өте жақсы спортшы болды, сонымен қатар тамаша әуесқой гольфшы еді. NBC хабаршысы Бад Стивенспен бірге Оңтүстік Калифорнияда көптеген ойындарда жеңіс тудырды. Уилсон 1923 жылы Денвер қаласындағы KFEL радиостанциясында әнші болып радиодағы мансабын бастады. 1929 жылға қарай ол KFI станциясында жұмыс істеді, одан кейін көп ұзамай Лос-Анджелестегі KHJ станциясында Дон Ли үшін жұмыс істеді. 1978 жылы Том Снайдермен бірге "Tomorrow" бағдарламасында Уилсон KHJ станциясынан жұмыстан босатылғанын айтты, себебі ол Эрл С. Энтониден Packard машинасы сатып алған еді. Ал Эрл С. Энтони Cadillac дилері Дон Лидің іскерлік қарсыласы болды және KFI мен KECA радиостанцияларының иесі еді.

Мансап

Беннимен комедиялық жұмысымен танымал болғанымен, Уилсон спорт дикторы ретінде де тәжірибелі болды. Ол 1932 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарының ашылу салтанатын және NBC радиосы арқылы колледж футбол матчтарын жүргізді. 1930 жылдары ол Бродвейде екі қойылымда ойнады: 19 қазан 1932 жылы ашылған «Шығулы паломник» және 1 қазан 1934 жылы ашылған «Бірінші легион». Уилсон Беннимен алғаш рет 1934 жылғы 6 сәуірдегі хабарламада жұмыс істеді, сонымен қатар Джордж Гершвиннің «Гершвиннің музыкасы» сериясында қысқа мерзімге диктор болып қызмет етті. 2 метрге жуық бойы бар Уилсонның керемет дауысы, терең күлкісі және тоқпақ денесі болды – осының бәрі Беннимен жұмысындағы оның ерекше белгілеріне айналды. Уилсонның диктор ретіндегі басты міндеті – ашылу сөздерін және жарнамаларды оқу болды, әсіресе Jell-O, Grape-Nuts және Lucky Strike тауарлары үшін. Бірақ бағдарламадағы оның маңыздылығы – Джек және басқа актерлерге көмекші және қарсыласушы болуында жатты. Оның үнемі қайталап отырған мақсаты – Sportsmen Quartet тобының Бенниден жарнама әндерін мақұлдатуға тырысуы еді. Әсіресе радиода Уилсонның дене бітімі әзілдерде де, дыбыстық эффектілерде де пайдаланылды. Мысалы, пойыз сапарынан кейін Донның киімдерінен күлді сүртуге кеткен уақыт немесе оның салмағы бойынша ақы төлеу туралы әңгімелер. Уилсон сирек сөздерін шатастыратын. Оның ең әйгілі оқиғасы 1950 жылғы 8 қаңтардағы эфирде болды. Сценарийде ол бағанашы Дрю Пирсонды атауы керек еді, бірақ Уилсон оны «Дрир Пьюсон» деп оқыды. Кейін эфирде, детективтік оқиға кезінде, Франк Нельсонға Джек Беннидің білмеуімен жағдайды пайдалануға рұхсат берілді. Бенни Нельсоннан: «Кешіріңіз, сіз қақпашысыз ба?» деп сұрады. Нельсон өзінің әдеттегі сарказммен: «Сен мені кім деп ойлайсың, Дрир Пьюсон?» деп жауап берді, бұл студияда күлкі мен қол соғуға себеп болды. Уилсон сонымен қатар Алан Янг, Бинг Кросби, Джинни Симмс және Фанни Брайс есімді комедиялық актрисаның «Baby Snooks» шоуы сияқты радиолық комедиялық және эстрадалық бағдарламалардың дикторы болды. 1946 жылы Дон Уилсон күндізгі «Glamour Manor» комедиясында тұрақты актер болды, бұл бағдарламада бұрынғы Джек Бенни шоуының тұрақты қатысушысы Кенни Бейкер де ойнады. Уилсон 1950 жылы Беннимен бірге теледидарға шықты және сериал аяқталған 1965 жылға дейін оның қасында болды. Телевизияда дене бітімі туралы әзілдер аздап жұмсалды, себебі нағыз Уилсон радиода сипатталғандай тым тоқпақ емес еді. Бұл кейіпкерлердің арасында Донның дағдылы, болашақ диктор ұлы Харлоу (Дейл Уайт ойнады) да болды. Уилсон Беннимен бірге «Buck Benny Rides Again» (1940) фильмінде ойнады және Роберт МакКимсон режиссерлік еткен «The Mouse that Jack Built» (1959) фильмінде өзінің пародийлық бейнесін сомдады. Уилсон 1958 жылғы 23 қазанда ашылған «Make a Million» бродвейлік қойылымында ойнады. Оның басқа кино рөлдеріне бірнеше фильмде диктор немесе комментатор ретіндегі шағын қатысулар, Уолт Диснейдің «Ferdinand the Bull» атты Академия сыйлығына ұсынылған қысқаметражды фильміне баяндама жасауы және Ниагара фильмінде Мэрилин Монроның қарсыласы ретінде мистер Кеттеринг рөлі кірді. «Village Barn Dance» фильміндегі оның рөлі «Дон Уилсон керемет өнер көрсетті, ол жақсы көңіл күйдегі, күлімсіреп тұрған радио хабаршысын бейнеледі» деген мақтауға ие болды. Уилсон жиі жарнамаларға түсіп, 1969 жылдан 1971 жылға дейін Western Union Candygram жарнамаларында олардың өкілі болды. Жарнаманы еске алғандар оның «Мен Candygram жібергім келеді» деп айқайлағанын есіне алады. Оның камера алдындағы соңғы рөлі 1960 жылдардағы «Бэтмен» сериалының екі эпизодында хабар таратушы Уолтер Клондайк (Уолтер Кронкайтты пародиалау) рөлінде болды. Уилсон өмір бойы Джек Бенниге құрмет көрсету немесе ескі радио туралы әңгімелеу үшін шақырылған бағдарламаларда көріне берді.

Though best known for his comedy work with Benny, Wilson had a background as a sportscaster, covering the opening of the 1932 Summer Olympics as well as college football games for NBC Radio. He appeared in two Broadway shows in the 1930s: The Passionate Pilgrim, which opened October 19, 1932, and The First Legion, which opened October 1, 1934. Wilson first worked with Benny on the broadcast of April 6, 1934, concurrent with a short stint as announcer on George Gershwin's series, Music by Gershwin. At 6 feet (2 m) and , Wilson possessed a resonant voice, a deep belly laugh, and a plump figure, all of which would become important parts of his character with Benny. Though Wilson's primary function as announcer was to read the opening and the commercial pitchesnotably for Jell O, Grape Nuts, and Lucky Strikehis importance to the program was serving as both feed and foil to Jack and other cast members. A recurring goal was his effort to get the Sportsmen Quartet singing commercials approved by Benny. On radio in particular, Wilson's girth could be exploited, both in jokes by Benny and in audio gags, such as the amount of time it took a railroad porter to brush the soot off of Don following a train trip, or to measure charging him by the pound. Wilson rarely flubbed his lines. His most famous incident occurred on the January 8, 1950 broadcast. The script called for him to refer to columnist Drew Pearson, but Wilson read the name as "Drear Pewson". Later on in the broadcast, during a murder mystery skit, Frank Nelson was instructed – without Jack Benny's knowledge – to take advantage of the situation. Benny asked Nelson, "Pardon me, are you the doorman?" and Nelson, in his customary sarcastic manner, came back with: "Well who do you think I am, Drear Pewson?," to sustained laughter and applause. Wilson also served stints as announcer for radio comedy or variety shows starring Alan Young, Bing Crosby, Ginny Simms, and Fanny Brice's comedy hit Baby Snooks. In 1946, Don Wilson was a regular on the daytime comedy Glamour Manor, opposite former Jack Benny Program regular Kenny Baker. Wilson accompanied Benny into television in 1950, remaining with him through the end of the series in 1965. On television, the fat jokes were toned down only slightly, mostly because the real Wilson was not as impossibly large as the radio Wilson was described. These appearances also often involved the fictional character of Don's equally hefty, aspiring announcer son, Harlow (played by Dale White). Wilson co starred with Benny in Buck Benny Rides Again (1940) and voicing a caricature of himself in The Mouse that Jack Built, a 1959 Warner Brothers spoof of The Jack Benny Program directed by Robert McKimson. Wilson appeared in the Broadway show Make a Million, which opened on October 23, 1958. His other film roles included small appearances as announcers or commentators in several films, providing narration for Walt Disney's Academy Award nominated short Ferdinand the Bull, and a credited appearance as Mr. Kettering opposite Marilyn Monroe in Niagara. His role in the film Village Barn Dance was acclaimed by a review that said, "Surprise performance was that of Don Wilson who steals the show with his portrayal of a good humored, grinning radio announcer." Wilson did frequent commercials and appeared in the Western Union Candygram commercials as their spokesman from 1969 through 1971. Those who recall the commercial remember him blaring out "Just tell them I want to send a Candygram." His final on camera appearance in a series was in two episodes of the 1960s Batman as newscaster Walter Klondike (spoofing Walter Cronkite). Wilson would continue to appear on talk shows throughout his life whenever a program would salute Jack Benny or talk about old time radio.

Жеке өмір

Уилсон төрт рет үйленген. Оның екінші әйелі – Пегги Энн Кент, 20th Century Fox президенті Сидни Р. Кенттің қызы. Олар 1940 жылдың 19 қарашасында үйленді және 1942 жылдың желтоқсанында ажырасты. Ажырасуы заңды күшіне енген айдың өзінде Уилсон поляк графы Марусия Радунскаға үйленді. Бұл неке 1949 жылы ажырасып бітті. Уилсон төртінші әйелі, радио актрисасы Лоис Корбетпен (кейде Бенидің кейінгі радио және телешоуларында «Миссис Уилсон» рөлінде пайда болған) соңынан ұзаққа созылған одақ тапты. Олар 1968 жылдан 1970 жылдардың ортасына дейін Палм-Спрингс, Калифорния қаласындағы «Town Talk» атты жергілікті телешоуды жүргізді. 1982 жылдың сәуір айында ол Калифорния штатындағы Катедраль-Ситидегі үйінде инсульттан қайтыс болды.