Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы бұрынғы микроұлт
Aztec Camera альбомы
Former micronation in London
the Aztec Camera album
Фрестония – Ұлыбританиядан бөлініп шығу арқылы қоныс аудару қаупін тоқтатуға тырысқан кезде Фрестон-роуд көшесінің басып алынған үйлері бірнеше ай бойы қабылдаған атау. 1974 жылы Фрестон-роуд және Брэмли-роуд көшелеріндегі ескі, қираған Виктория стиліндегі үйлерді басып алғандар электр қуаты, су және уақытша шатырлар орнатты. Олар Фрестонияның еркін және тәуелсіз республикасын құрды. Тұрғындары – үйлерді басып алған адамдар, кейбіреулері үй иесі көшені сатып алғаннан кейін Ноттинг Хилл тұрғын үй қорымен келіссөздер жүргізіп, тұрғын үй кооперативін құрды. Тұрғындардың арасында суретшілер, музыканттар, жазушылар, актерлер және радикалды феминист белсенділері болды. Актер Дэвид Раппапорт – Сыртқы істер министрі, ал драматург Хиткотт Уильямс, кейде көшедегі досына қонаққа барып тұратын, Ұлыбританиядағы елші болып тағайындалды.
Frestonia was the name adopted for a couple of months by the squatters of Freston Road, London, when they attempted to stop a threatened eviction via secession from the United Kingdom. In 1974, two streets of tumbledown terraced Victorian cottages – Freston Road and Bramley Road – were broken into by squatters who rigged up electricity, water and makeshift roofs. They playfully formed the Free and Independent Republic of Frestonia. The residents were squatters, some of whom eventually set up a housing co op in negotiation with Notting Hill Housing Trust after that landlord bought the street. Residents included artists, musicians, writers, actors and radical feminist activists. Actor David Rappaport was the Foreign Minister, while playwright Heathcote Williams who occasionally visited a friend in the street, served as Ambassador to the United Kingdom.
Орналасқан жері
Фрестония – Фрестон жолы, Брамли жолы және Шалфлит драйв, W10 құраған үшбұрыш тәрізді жер (қоғамдық бақтарды қоса алғанда), ол сол кезде Лондонның Хаммерсмит ауданына қарасты. Бұл жер Лондонның W10 (Кенсал Грин) және W11 (Ноттинг Хилл) пошта аймақтарының шекарасынан өтеді және қазір Кенсингтон мен Челси Корольдік ауданына тиесілі. Вествуэй салынар алдында Фрестон жолы Латимер жолы деп аталған, ал жақын жердегі метро станциясы әлі де бұрынғы атауын сақтап келеді.
Frestonia consisted of a triangle of land (including communal gardens) formed by Freston Road, Bramley Road and Shalfleet Drive, W10, which belonged at the time to the London Borough of Hammersmith. This land crosses the boundary of London postal districts W10 (Kensal Green) and W11 (Notting Hill), and now belongs to the Royal Borough of Kensington and Chelsea. Prior to the construction of the Westway, Freston Road had been called Latimer Road, and the nearby tube station still bears the former name.
Шығу тегі
Фрестон жолының көптеген тұрғындары 1970 жылдардың басында бос тұрған үйлерге қоныстанған, үйсіз қалған адамдар еді. "Фрестония Республикасы" 1980 жылдардың соңына дейін ұжым ретінде жұмыс істей берді, жазушылар, суретшілер, музыканттар және мәдени қайраткерлер үшін шығармашылық орталыққа айналды. Ұлы Лондон Кеңесі бұл аймақты қайта құруды жоспарлағанда, 120 тұрғын алдымен Брамли деген бір тегті қабылдады, мақсаты – Кеңес оларды бірлесіп жайғастыруға мәжбүр болуы керек еді.
Most of the residents of Freston Road were squatters, who moved into empty houses in the early 1970s. The "Republic of Frestonia" continued to operate as a collective well into the 1980s, becoming a creative hub for writers, artists and musicians as well as cultural activists. When the Greater London Council planned to redevelop the area, the 120 residents first all adopted the same surname of Bramley with the aim that the council would then have to re house them collectively.
Тәуелсіздік
Кеңес ресми түрде үйден шығарумен қорқытты, сондықтан 200 адам қатысқан қоғамдық жиналыста тұрғыны Николас Альбери 1949 жылғы Элинг комедиялық фильмі "Пимликоға паспорт" және Копенгагендегі Фритаун Кристианияға бұрынғы сапарынан шабыт алып, көшенің Ұлыбританияның қалған бөлігінен тәуелсіз деп жариялауды ұсынды. Референдумда тұрғындардың 94 пайызы жоспарды қолдады, ал 73 пайызы Еуропалық экономикалық қауымдастыққа қосылуды қолдады. Тәуелсіздік 1977 жылғы 31 қазанда жарияланды. Қаржы министрінің көлеңкелі канцлері сэр Джеффри Хоу өзінің қолдауын білдіріп: "Ноттинг-Хиллдегі Наполеонға бала кезімде қызығушылық танытқан адам ретінде, сіздің ұмтылыстарыңызға бейжай қарай алмаймын" деп жазды. Өзінің "Өлімсіз" пьесасының рұқсатсыз қойылымына қатысты заңдық дауда Хиткотт Уильямс Ұлыбритания соттарынан Фрестония осы мақсат үшін Ұлыбританияның бөлігі емес деген үкім шығарды. Мемлекет латын тілінде "Nos Sumus Una Familia" ("Біз бәріміз бір отбасымыз") деген ұранды қабылдады және Біріккен Ұлттар Ұйымына қосылуға өтініш берді, сонымен бірге GLC-ді тыйып тұру үшін бейбітшілік сақтайтын күштер қажет болуы мүмкін екенін ескертті.
The Council threatened formal eviction, so at a public meeting attended by 200 people, resident Nicholas Albery—inspired by both the 1949 Ealing comedy film Passport to Pimlico and a previous visit to Freetown Christiania in Copenhagen—suggested that they declare the street independent of the rest of the UK. A referendum returned 94% of residents in favour of the plan, and 73% in favour of joining the European Economic Community. Independence was declared on 31 October 1977. Shadow Chancellor of the Exchequer Sir Geoffrey Howe wrote expressing his support, saying: "As one who had childhood enthusiasm for Napoleon of Notting Hill, I can hardly fail to be moved by your aspirations." In a legal dispute regarding the unauthorised performance of his play The Immortalist, Heathcote Williams won a ruling from the UK courts that Frestonia was for this purpose not part of the UK. The state adopted the Latin motto Nos Sumus Una Familia—We are All One Family—and applied to join the United Nations, at the same time warning that peacekeeping troops might be needed to keep the GLC at bay.
Мәдениет, байланыс, көлік және экономика
Фрестонияның өз туы, пошта маркалары (Бас пошта оларды мойындады), келушілерге арналған паспорт мөрлері, ұлттық газет – The Tribal Messenger, сондай-ақ The Car Breaker Gallery өнер галереясы болды. The Car Breaker Gallery көрмесіне Mutoid Waste Company тобынан Джо Раш, Бретт Эвинс, Джайлс Лиман және Брендан Маккарти қатысты. Галерея 1979 жылдың 14 желтоқсанында 4 Bramley Road мекенжайында ашылды. 1980 жылы концептуалды суретші Джон Латэм сол жерде көрсетілген қойылымдардың бірінің жеке көрсетіліміне қатысты. Галереяға кәсіби жарықтандыруды кейіннен Ұлттық портрет галереясының директоры болған Сэнди Найрне сыйлады. Фрестонияның көше суреттеріне Stoneleigh Street көшесіндегі кит суреті және велосипедтерде «Апокалипсис қазір» қойылымы кірді. Сонымен қатар, Фрестонияда Хиткотт Уильямстың «Өлімсіз» пьесасын қойған «Ұлттық театр» болды. Фрестония Ұлттық кино институты құрылды; оның алғашқы көрсетілімі «Пимликоға паспорт» және Sex Pistols тобының фильмі болды. Жергілікті көлік қызметін 295 нөміріндегі автобус және Лондон метросы қамтамасыз етті, Bramley Road көшесінің солтүстік жағында Latimer Road метро станциясы орналасқан. Тіпті валюта енгізуді де жоспарлаған. 1982 жылы мемлекеттің бес жылдығы тойланғанда, халық саны 97 адамды құрады, олар 23 үйді иеленді. Сол жылы The Clash тобы Ear Studios (сонымен қатар The People's Hall деп те аталады) студиясында «Combat Rock» альбомын жазды. The Clash және Motörhead топтары да сол жерде репетиция студиясында жаттықты. Killing Joke және Girlschool топтары да жаттықты. Шағын, қираған Виктория стиліндегі үйлердің үштен бірі әлемнің түкпір-түкпірінен келген жас қыздарға тиесілі болды. Олардың көпшілігі бірте-бірте ортақ феминистік сананы дамытып, балалар бақшаларын, азық-түлік кооперативтерін құрып, әйелдерге арналған баспаналар мен заңдық кеңес беру агенттіктерінің кеңеюіне көмектесе бастады. Көше бір кездегі жергілікті анархо-феминистік жиналыстар мен белсенділік орталығына айналды. Гринпис Rainbow Warrior кемесінің алғашқы рейсінде Хилари атты әйел аспаз болды. Тағы бір әйел, Лиззи, Гринхэм бейбітшілік лагерінде тұрды, Мариса суретші ретінде мансабын нығайтты, ал Диана – табысты джаз музыканты болды. Барлығы мүмкін сияқты көрінді және барлық нәрсе сұраққа алынды.
Frestonia had its own flag; postage stamps (which were honoured by the General Post Office), passport stamps for visitors, a national newspaper The Tribal Messenger, as well as an art gallery, The Car Breaker Gallery. The Car Breaker Gallery's exhibitors included Joe Rush of the Mutoid Waste Company, Brett Ewins, Giles Leaman and Brendan McCarthy. The gallery opened to the public at 4 Bramley Road on 14 December 1979. In 1980, conceptual artist John Latham was a member of the audience at the private view of one of the performances presented there. Professional lighting for the gallery was donated by Sandy Nairne, later to be Director of the National Portrait Gallery. Frestonia street art included a whale on Stoneleigh Street and a performance of Apocalypse Now on bicycles. In addition, there was a "National Theatre" at Frestonia which performed Heathcote Williams's The Immortalist. The Frestonian National Film Institute was also formed; its first screening being—appropriately—Passport to Pimlico and a film of the Sex Pistols. Local transport was served by the Number 295 bus, and the London Underground, Latimer Road underground station being at the north end of Bramley Road. There were even plans to introduce a currency. When the state celebrated its fifth anniversary in 1982, the population numbered 97 people occupying 23 houses. The same year, The Clash recorded their album Combat Rock in Ear Studios (also known as The People's Hall) in Frestonia. The Clash and Motörhead practised in the rehearsal studios there. Killing Joke and Girlschool also practised there. One third of the little tumbledown Victorian houses were squatted by young women from around the globe. Many gradually developed a shared feminist consciousness and began setting up creches, food co ops and helping in the growing networks of women's refuges and legal advice agencies. The street became a hub for a while, for local anarcho feminist meetings and activism. One woman, Hilary, was the cook on the first Greenpeace Rainbow Warrior. Another, Lizzie, lived at Greenham Peace Camp, Marisa consolidated her career as an artist and Diane hers as a successful jazz musician. Everything seemed possible and everything was questioned.
Төмендеу және құлдырау
Халықаралық баспасөзде кеңінен жарияланғаннан кейін, тұрғындар Bramleys Housing Co operative Ltd кооперативін құрды, ол Notting Hill Housing Trust тұрғын үй қорымен тұруын жалғастыру және учаскені қанағаттанарлық түрде қайта дамыту мәселелері бойынша келіссөздер жүргізді. Кейбір фрестондықтар туындаған тәуелсіздіктің жоғалуына наразы болып, көшіп кетті. Аймақтың тарихын онлайн-фотожурналы арқылы құжаттаған тұрғын фотограф Тони Слиптің сөзіне сәйкес, кеткендердің орнына көбінесе алкоголь және есірткіге тәуелді адамдар қоныстанды. Қалған фрестондықтар Фрестон "ұлтының" идеалдарын сақтап қалуға шамалары келмеді, нәтижесінде ол құлдырап кетті. Оның орнына, Ұлыбританиядан бөліну туралы ешқандай талаптары жоқ, дәстүрлі жергілікті қауымдастық қалыптасты.
Following international press coverage, the residents formed the Bramleys Housing Co operative Ltd, which negotiated with Notting Hill Housing Trust for continued residence and acceptable redevelopment of the site. Some Frestonians were unhappy with the consequent loss of independence and moved away. According to Tony Sleep, a resident photographer whose online photo journal documents the history of the area, those leaving were often replaced by people with drinking and drug problems. The remaining Frestonians proved incapable of maintaining the ideals of the Frestonian "nation", which consequently went into decline. In its place, a more conventional local community developed, without any claims to secession from the UK.
ХХІ ғасырдағы жағдай
2016 жылдан бастап, Bramleys Housing Co operative Notting Hill Housing Trust компаниясына тиесілі және Фрестония учаскесінде салынған мүлікті басқарады, ал оның мүшелері жақын қарым-қатынастағы қоғам ретінде өмір сүреді. Олардың кейбіреулері алғашқы Фрестония тұрғындарының балалары немесе немерелері, бірақ сонымен қатар жаңа тұрғындардың көптеп келуі де болды. Брамли жолы мен Сент-Аннс жолының қиылысында, сондай-ақ Фрестония деп аталған үлкен жаңа кеңсе ғимараты салынды, онда Cath Kidston компаниясының бас кеңсесі орналасқан. 2001 жылы 125/135 Фрестон жолында, сол құрылысшылар Фрестония деп атаған екінші үлкен кеңсе ғимараты бой көтерді. 2006 жылы жақын орналасқан Олаф көшесінде Луиза Т. Блуин қоры салынды. Жақын маңдағы 150,000 м² Westfield London сауда орталығы 2008 жылы есігін ашты. 2007 жылы Monsoon Accessorize және TalkTalk (2009) компанияларының бас кеңселерi 91–121 Фрестон жолының арт жағында аяқталды, бұл маңызды өзгеріс болды.
As of 2016, Bramleys Housing Co operative manages the properties owned and built on the Frestonia site by Notting Hill Housing Trust, and its members live as a close knit community. Some are children or grandchildren of the original Frestonians, although there has also been a significant influx of new residents. A large new office development, also named Frestonia, was built on the adjacent site at the junction of Bramley Road and St Anns Road, and is occupied by the headquarters of Cath Kidston. In 2001, a second large office development also named Frestonia by its developers was erected at 125/135 Freston Road. In 2006, the Louise T Blouin Foundation was built in nearby Olaf Street. The nearby 150,000 m2 Westfield London shopping complex opened in 2008. Major developments occurred in 2007 with the completion of headquarters for Monsoon Accessorize and TalkTalk (2009) at the rear of 91–121 Freston Road.
Мәдениеттік реакциялар
1978 жыл. Саймон Уоттерс Брамли, Фрестонның Канада, Арктика және Чикагодағы елшісі, "Salty Dog" журналының мұқабасында болды (Vol. I, No. 2 шығарылымы). Бұл Канаданың Новая Шотландия штатындағы Вольфвилл қаласында Джоанн Лайт баспалаған өнер және мәдениет туралы таблоидты газет, ол Greenpeace ұйымында жұмыс істеу үшін қызметін тастағанға дейін елшілік резиденциясында тұрған. 1995 жыл. Фрестония – Aztec Camera тобының соңғы альбомының атауы. 2014 жыл. Роберт Керр 11-ші Лондон тәуелсіз кинофестивалінде өзінің тұңғыш деректі фильмі "Фрестония Республикасы" үшін үздік сценарий (Ұлыбритания) сыйлығын жеңіп алды. 2015 жыл. Фрестонияның Брэмли отбасына. Тернер сыйлығына ұсынылған Натан Коулидің Лондондағы қоғамдық өнер жобасын көрсететін басылым, өнер сыншысы, жазушы және куратор Саша Крэддоктың кіріспесімен. 2015 жыл. Аркадия. Роберт Барридің мақаласы, Фрестонияны Аркадия Спектакльдің алдағы буыны деп қарастырады. 2016 жыл. Роберт Керрдің "Фрестония Республикасы" деректі фильмі Портобелло кинофестивалінде "Алтын треллик" сыйлығына ие болды. 2017 жыл. Фрестон галереясы Халық залында ашылды. Фрестон галереясы өзінің қарсыластарының тәуелсіз ойлау және өрнек беру қағидаларын жалғастыруды мақсат етеді. 2018 жыл. Тони Слиптің "Фрестонияға қош келдіңіз". Баспагер: Фрестон галереясы. 2020 жыл. Кенсингтон және Челси өнер апталығы аймақтың тарихын еске алу үшін Фрестон жолындағы үлкен қоршауға сурет салуға тапсырыс берді. 2021 жыл. Фрестонның оқиғасы мен оқиғаларына негізделген "Ruff Tuff Cream Puff Estate Agency" мюзиклі жазылып, Ковентридегі Белград театрында тұңғыш рет көрсетілді.
1978. Simon Watters Bramley, Frestonian Ambassador to Canada, the Arctic and Chicago, was featured on the cover of Salty Dog magazine (Vol. I, issue No. 2) an arts and culture tabloid newspaper published by Joanne Light in Wolfville, Nova Scotia, Canada where he resided at his ambassadorial residence before leaving his post to work for Greenpeace. 1995. Frestonia was the name of the final album from Aztec Camera. 2014. Robert Kerr won best Screenplay (UK) for his debut documentary The Republic of Frestonia at the 11th London Independent Film Festival. 2015. To the Bramley Family of Frestonia. A publication documenting the public art project in London by Turner Prize nominee Nathan Coley with an introduction by art critic, writer and curator Sacha Craddock. 2015. Arcadia. An article by Robert Barry, viewing Frestonia as the forefathers of Arcadia Spectacular. 2016. Robert Kerr's documentary The Republic of Frestonia was shortlisted for a Golden Trellick Award at the Portobello Film Festival. 2017. The Frestonian Gallery opened at The People's Hall. The Frestonian Gallery seeks to channel the independence of thought and expression of its rebel forebears. 2018. Welcome To Frestonia by Tony Sleep. Publisher: Frestonian Gallery. 2020. Kensington and Chelsea Art Week commission a mural to be painted on a large hoarding on Freston Road to commemorate the history of the area. 2021. The musical Ruff Tuff Cream Puff Estate Agency based on the story and events of Freston was created and premiered at the Belgrade Theatre, Coventry.