Белинда Ли: Англиялық актрисаның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Сингапурлық тележүргізуші және сол аттас актриса, ағылшын актрисасы (1935–1961)

Белинда Ли (15 маусым 1935 – 12 наурыз 1961) – ағылшын актрисасы. Ұлыбритания кино институтының Screenonline веб-сайтындағы профилінде былай делінген: «Ранк ұйымының барлық жұлдыздарының ішінде Белинда Ли 1950-ші жылдардың ең танымал, бірақ кереғар түрде беймәлім британдық актрисасы ретінде ерекшеленеді». Карьерасының басында көбінесе ұяң рөлдерде ойнаған ол өзінің актерлік шеберлігін көрсетті, бірақ «секспот» рөлдерін ойнай бастағанда тұрақты жұмысқа ие болды. Ол көптеген «секси блондинкалардың» бірі ретінде танымал Диана Дорспен жиі, алайда қолайсыз салыстырылды. Мұндай рөлдердің бірі – Бенни Хиллдің «Кім жасады?» (1956) фильміндегі эпизодтық рөл.

Ерте өмір және мансап

Ли Англияның Девон графтығындағы Бадли Салтертон қаласында Роберт Лидің, бұрынғы британ армиясының капитаны және Розмалион қонақ үйінің иесі, мен гүлші Стелла Мэри Грэмнің отбасында дүниеге келді. Ол Девондағы Эксетердегі Сент-Маргарет интернат мектебінде, содан кейін Суррейдегі Тюдор өнер академиясында оқыды. Өзін "біржола бауыры бар, көңілі тоқ қыз" деп сипаттаған ол тоғыз жасынан бастап актриса болғысы келген. (Бір дерек бойынша, оны Эрик пен Бланш Гласс ашқан. Ли ақымақ блондинка рөлін ойнады және кейін "Шын мәнінде мен де ақымақ едім – камера қайда екенін жарты уақыт білмейтінмін" деді. Бір кезде Анна Кашфимен бір пәтерде тұрған. Гейст Ранктің фотографы Корнел Лукасқа "Қашқан автобус" фильміне жарнамалық суреттер түсіруді ұйымдастырды, ол 1954 жылдың маусымында Лиге үйленді. Ол режиссер Чарльз Сондерс үшін "Эрос" студиясындағы B-сыныптағы қылмыс драмасы "Мистер Каллаганмен кездесу" (1954) фильмінде шағын рөл ойнады. Содан кейін Гейст оны "Хаммер Фильмз" үшін "Лайонмен өмір" (1954) фильміндегі кішкентай рөлге екінші рет шақырды. Filmink соңғысында оның ең жарқын рөлінің бірі болғанын айтты. Ли өзінің төртінші фильмі – "Hammer Pictures" компаниясының "Жасырын өлтіру" (1954) фильмінде, Дэйн Кларкпен бірге 1953 жылдың соңында түсірілді және АҚШ-та Lippert Pictures арқылы шығарылды. Ол Франк Ландердің өте танымал комедиясы "Сент-Тринианс әдемілері" (1954) фильмінде көзге түсетін рөл ойнады, онда ол ақпарат алу үшін жокейді (Майкл Риппер) азғырды. 1954 жылдың желтоқсанында Ли Артур Любиннің режиссерлік жұмысымен түсірілген "Тұман ізіндегі қадамдар" (1955) триллеріндегі екінші әйел рөліне таңдалды, онда Стюарт Грейнджер мен Джин Симмонспен бірге ойнады.

Ренттік ұйым

1955 жылы Ли «The Rank Organisation» ұйымымен келісімшарт жасасты. Ол 21 жасқа толмағандықтан, оның күйеуі онымен қол қоюға тиіс болды.

Жұлдыздық атақ

Ранк Лиді медициналық драма «The Feminine Touch» (1956) роліне шақырды, ол Пэт Джексонның режиссерлігімен 1955 жылдың ортасында түсірілді. Венеция кинофестивалінде бір апта өткен соң ол тікелей «Кім жасады?» комедиясына түсті (1956), Элинг студиясы үшін, онда ол Бенни Хиллмен бірге басты рөлде ойнады. Бұл екі фильм Элинг студиясында түсірілген соңғы фильмдердің қатарына жатты. Ли Дональд Синденмен бірге триллерде тағы да медбике рөлін ойнады, «Куәгер» (1956), Мюриэл Бокс Ранк үшін режиссерлік етті. Ли 1956 жылдың сәуір айында түсірілген «Биг-моне» фильмінде Диана Дорсты Ян Кармайклмен алмастырды, бірақ Ранктің сэр Джон Дэвисіне бұл фильм ұнаған жоқ, сондықтан оның көрсетілімін екі жылға кейінге шегерді. 1956 жылдың маусымына қарай ол тоғыз фильмде ойнады, оның алтауы Ранк үшін. Ол киножұлдыз болудың «90 пайыз сәттілікке, ал 10 пайыз қабілетке» байланысты екенін айтты және өзінің табысын «дұрыс уақытта дұрыс жерде болумен» байланыстырды. 1956 жылдың маусымында ол Реджентс паркіндегі ашық аспан астындағы театр сахнасында «Сізге ұнайды» қойылымында Розалинд рөлін ойнады. Сол айда ол: «Адамдар мені әдемі қыз ғана емес, маңызды актриса ретінде қарауымды қалаймын. Фильмдерден Шекспирге сахнада өту қиын, керісінше оңай. Мен өзімді сынға алуға кең мүмкіндік бердім» деді. Оның өнеріне қатысты пікірлер әртүрлі болды, бірақ ол бірнеше жағымды бағалаулар алды. «The Spectator» журналы: «Ол дауысы мен қимыл-қозғалысының көркемдігін, әйел рөліне лайық емес, сүйкімді мінез-құлқымен үйлестіреді» деп жазды. «Телеграф» газетінде: «Менің ойымша, бұл пьеса тарихында Розалиндтің ең жылдам орындалуы. Оның қуанышы мен өміршеңдігі табиғи және тартымды. Бірақ ол жігіт кейпінде болғанда, мен оның Петер Пан рөліне өте сай екенін ойладым» делінген. «Financial Times» оны «жаңғақтай қоңыр, маргариткадай жаңа және бұршақ гүлідей әдемі» деп атап, «бірақ сәл әдемілікке бой алған, шабытты Розалинд жасады» деді. Пьесаның көрсетілімі кезінде ол: «Менің мақсатым – ұлы фильм түсіру. Мен әдемі рөлдерден арылуға тырысамын. Мен комедияны жақсы көремін, бірақ енді қаймақпен лақтырылатын фильмдерді қаламаймын. Мен енді комедианттарға көмектескім келмейді» деді. 1956 жылдың қазан айында Джон Дэвис, Ранк компаниясының бас директоры, оны халықаралық жұлдызға айналуы мүмкін актерлердің бірі ретінде жариялады. Ли Клайв Доннер режиссерлік еткен «Сырлы орын» (1957) криминалды драмасында басты рөлде ойнады; сонымен қатар ол 1957 жылдың басында Джон Грегсонмен бірге «Соходағы керемет» (1957) фильмінде және Луи Жорданмен бірге «Қауіпті эмиграция» (1957) драмасында әйел басты рөлді ойнады; соңғы фильмді түсіру кезінде шашы өртеніп, жарақат алды. «Miracle in Soho» фильмі сәтсіз аяқталды, бірақ британдық кинопрокаттаушылар оны 1957 жылы кассадағы ең танымал 10 британдық киножұлдыздың қатарына қосты (оның алдында Дирк Богард, Кеннет Мор, Питер Финч, Джон Грегсон, Норман Уайздом, Джон Миллс, Стэнли Бейкер, Ян Кармайкл және Джек Хокинс болды – Ли тізімдегі жалғыз әйел болды).

Rank cast Lee as a nurse in a medical drama The Feminine Touch (1956), produced through Ealing under the direction of Pat Jackson, shot in mid 1955. After a week at the Venice Film Festival she went straight in to a comedy, Who Done It? (1956), for Ealing, where she was the leading lady to Benny Hill. These two films were among the last made at Ealing Studios. Lee was a nurse again in a thriller with Donald Sinden, Eyewitness (1956), directed by Muriel Box for Rank. Lee replaced Diana Dors in The Big Money with Ian Carmichael, a film shot in April 1956 but which Sir John Davis of Rank disliked so much they delayed showing it for two years. By June 1956 she had made nine films, six of which were for Rank. She said being a film star was "really 90 percent luck and only 10 percent ability" and accredited her success to "being at the right place at the right time." In June 1956 she played Rosalind in a production of As You Like It in an open air theatre at Regent's Park. The same month she said "I want people to think of me as a serious actress and not just a glamour girl It's rather hard to go from the films to Shakespeare on stage – it is easier the other way around. I left myself wide open for criticism." Reviews for her performance were mixed, but she received some positive notices. The Spectator said "she combines eloquence of voice and gesture with a pleasantly un leading lady like approach." The Telegraph said "I don't suppose there has ever been a more high speed Rosalind in the history of the play her gaety and vitality are spontaneous and charming. But all the time she was in her boy's disguise I kept thinking what a good Peter Pan she would make." The Financial Times called her "brown as a nut, fresh as a daisy and pretty as a buttercup" saying she "made a spirited alfresco Rosalind even if a little too much on the cute side." During the play's run she said "my ambition is to make a great film. I am trying to break away from glamour parts. I love comedy but I don't want any more films with custard pies. And I don't want to stooge for comedians again." In October 1956, John Davis, managing director of Rank, announced her as one of the actors under contract that Davis thought would become an international star. Lee was top billed in a crime drama The Secret Place (1957), directed by Clive Donner; she also had the female lead in Miracle in Soho (1957) with John Gregson, filmed in early 1957, and in the period drama Dangerous Exile (1957), opposite Louis Jourdan; during the filming of the latter she was injured when her hair caught fire. Miracle in Soho was a flop but British exhibitors voted her the 10th most popular British film star at the box office in 1957 (ranked in front of her were Dirk Bogarde, Kenneth More, Peter Finch, John Gregson, Norman Wisdom, John Mills, Stanley Baker, Ian Carmichael and Jack Hawkins – Lee was the only woman on the list).

Италия

1957 жылдың соңында Ли Италияға "Махаббат құдайы" (1957) фильмінде Ежелгі әлемдегі модель рөлін ойнау үшін барды. Түсірілім барысында ол Орсини әулетінің басшысы, үйленген дворян, принц Филиппо Орсинимен әйгілі дау-мажарға қатысты. Осының салдарынан Ли қыркүйек айында күйеуі Лукасты тастап кетті. 1957 жылдың қазан айында Ли баспасөзге: "Мен қатаң және өте әйелдік тәрбиеде өстім. Римге барғанымда алғаш рет өз басым шетелге шықтым. Бұл тамаша болды. Мен тіпті дөрекі сөздерге де үйрендім" деді. Ли Лондон мен Оңтүстік Африка одағында түсірілген "Түнде Ай да жоқ" (1957) фильмін түсіру үшін Ранкқа оралды. Түсірілім кезінде ол журналиске "күшті, экзотикалық рөлдерді" ойнағанды ұнататынын айтты. "Мен қарапайым көрші қыз немесе біреудің қарындасы болғым келмейді. Жақсы ниетті, қарапайым ауыл қызы болуым да ұнамайды, тіпті ол баурап алатын болса да."

Өзін-өзі өлтіруге әрекеті

Фильм түсірілімі кезінде Ли Италияға сүйіктісі, ханзада Орсиниді көруге барды. Италия газеттері Лидің ұйықтау дәрілерін артық мөлшерде қабылдағанын жазды. Үш күннен кейін Папаның билеушісі Орсининің білегін кесіп, ауруханаға түскені хабарланды. Полиция екеуінің романдық қарым-қатынасы туралы газеттерде жарияланған мәлімдемелерге түсініктеме беруден бас тартты. Орсини полицияға не үшін мұндай іс жасағанын айтудан бас тартты. Ли ұйқысыздықтан зардап шегіп, қателікпен дозаны асырып алғанын мәлімдеді. Олар екеуі де сол кезде басқа біреуге үйленген еді. Ватикан Орсини өзін-өзі өлтіруге талпынғаны дәлелденсе, шенінен айырылатынын айтты, ал қарт Папа Пий XII Орсини мен Орсини әулетін Папалық таққа көмекші ханзада лауазымынан шеттетіп, мұрагерлік құқығын жойды. Папа сондай-ақ өзін-өзі өлтіруді айыптады, бұл сөздер Орсини-Ли даусына сілтеме деп саналды, бірақ есімдері аталмады. Ли ақпан айында Римнен Оңтүстік Африкаға қайтып, «Түнде де ай жоқ» фильмін аяқтады. (Оңтүстік Африка Парламенті Лиге елге кіруге арнайы рұқсат берілді ме деген сұрақтар туды, себебі оны Йоханнесбург әуежайында кеден және иммиграция қызметкері күтіп алып, журналистерден жасыруға көмектесті. Ол Дурбанға ұшақпен ұшып, экипаж кабинасында болды және кейін жерге түсуге рұқсат алды.) «Мен Италиядағы ешкімге зиян келтіргенім үшін өкінемін», – деді ол. 2020 жылы Filmink журналында жазылғандай, «Ранк Лимен қалай қарым-қатынас жасау керектігін білмей қалды. Белгілі бір актердің басқа біреудің жұбайын ұрлағандығы оның танымалдығын арттырады, дәл Элизабет Тейлор Эдди Фишерді Дебби Рейнольдстан «ұрлағанда» болғандай. Алайда, 1950-ші жылдардағы британдық киноиндустриясы әйелдерді ақылды және/немесе қарапайым болуын қалағандықтан, мұндай жағдай продюсерлерді қорқытатын сияқты». Фильм түсірілмеді, бірақ Ли Ранкпен келісімшартта болғанда Францияға барып, «This Desired Body» (1959) романтикалық мелодрамасындағы әйел рөлін ойнады. «The Monthly Film Bulletin» кейін «Ли өзінің рөлін толыққанды орындап, қайта жаңарған бұрынғы қызкеңдікке жаңаша келген бейнесін жасады» деп жазды. Францияда ол Чарльз Азнавурдың қатысуымен «Les Dragueurs» (1959) фильмінде де түсті, ол кейін АҚШ-та «The Chasers» деген атпен шықты. 1958 жылдың қазан айында Ранк Лидің келісімшарты бойынша опцияны жыл соңында пайдаланбайтынын, сондай-ақ Патрик МакГуханның келісімшарты да пайдаланбайтынын мәлімдеді. (Олардан екі апта бұрын Рональд Льюис туралы да осындай хабарландыру жасалған еді.) «Біз бұл екі суретшінің жақын болашақта рөлдерге ие болатынына сенімді емеспіз», – деді Ранк өкілі. «Бірақ бұл оларға қолайлы рөлдер берілген жағдайда оларды құнашаламаймыз дегенді білдірмейді. Ли мыс әдетте бұл елде жұмыс істемеуді жөн көредінін айтады». Спикер «Ли мыстың келісімшартынан бас тартудың осы жылдың басындағы оқиғалармен қатысы жоқ» деп қосты. Францияда фильм түсіріп жүрген Ли «Мұндай нәрсе болуы мүмкін деп ойлағанмын. Әрине, мен қуанбаймын, бірақ тым алаңдамаймын» деді. Ранк келісімшарт тізімін 23-ке дейін қысқартты, бұрын ол 100-ге жуық болған. «Бұл маған Италия мен Францияда фильм түсіруге көбірек уақыт береді», – деп қосты ол. Ол континентке көшіп кетті, ал Ранк кейіннен Энн Хейвудты ілгерілетуге күш салды. Бір ай бұрын Ранк өкілі Джон Дэвис «Бүгінгі жас суретшілер жұмыс істемейді. Оларды баспасөз мақтап, көңіліне түсіреді. Бізге «Біз бір жылға Ұлыбританиядан кеткіміз келмейді» дейтіндер келеді. Олар барлық пропорцияны жоғалтады» деді. 1958 жылдың желтоқсан айында Ли мен ханзада Орсини Парижге бірге көшкені хабарланды.

During filming, Lee went to Italy to visit Prince Orsini, her married lover. Italian newspapers reported that Lee had taken an overdose of sleeping pills. Three days later, Orsini, a Papal prince, was reported to have been hospitalised after slashing his wrists. Police refused to comment on the newspaper reports linking the two romantically. Prince Orsini, whose injuries were minor, refused to tell the police why he had done it. Lee said that she had been suffering from insomnia and had taken an overdose by mistake. Both were married to others at the time. The Vatican said that Orsini would lose his title if it were proven that he had attempted suicide, and the elderly Pope Pius XII removed Orsini and the Orsini family from their hereditary position of Prince Assistant to the Papal Throne. The Pope also made a speech condemning suicide, which was thought to be a reference to the Orsini–Lee scandal, although neither were named. Lee was smuggled out of Rome to return to South Africa in February to complete Nor the Moon by Night. (Questions were asked in the Parliament of South Africa about whether Lee was given special treatment to enter the country, as a customs and immigration officer met her on the plane at Johannesburg airport so she could avoid the press. She transferred to a plane to Durban, stayed in the crew cabin and was allowed to disembark later.) "I regret any harm I have done to anyone in Italy", she said. According to Filmink in 2020, "Rank seemed unsure what to do with Lee. A well publicised adulterous affair can increase an actor's popularity – as Elizabeth Taylor would soon prove when she "stole" Eddie Fisher off Debbie Reynolds. However, in the British film industry of the 1950s, which liked its women sensible and/or straight bananas, it seemed to scare producers." It was never made but while still under contract to Rank, Lee went to France to play the female lead in This Desired Body (1959), a romantic melodrama. The Monthly Film Bulletin later said "Lee gives an uninhibited but sympathetic performance in a part she was to make her own, the prostitute reformed." Also in France she did Les Dragueurs (1959) starring Charles Aznavour, later released in the US as The Chasers. In October 1958, Rank announced they would not pick up its option on Lee's contract at the end of the year, the same day they announced they would not pick up the contracts for Patrick McGoohan. (A fortnight earlier, they made a similar announcement for Ronald Lewis.) "We cannot be certain of parts in the immediate future for these two artists", said a Rank spokesperson. "But that does not mean that they would not be very welcome if any suitable parts did arise. Miss Lee has often said she would rather not work in this country." The spokesman added "the dropping of Miss Lee's contract has no connection with events earlier in the year." Lee, then in France making a movie, said "I had an idea that something of the sort was likely Naturally, I am not pleased but neither am I too disturbed." Rank had cut its contract list to 23, when it had been 100 a few years previously. "This will give me more time to make pictures in Italy and France", she added. She relocated to the Continent and Rank subsequently put its efforts into promoting Anne Heywood. The month before, John Davis of Rank had said "Young artists today won't work. They are given a big build up by the press and it goes to their heads. We get others who say 'We don't want to leave Britain for a year'. They lose all sense of proportion." In December 1958 it was reported that Lee and Prince Orsini had moved in together in Paris.

Еуропа жұлдызы

Лидің Ранктен кейінгі алғашқы фильмі – Италияда түсірілген «Лукреция Борджияның түндері» (1959) болды, онда ол атау рөлін сомдады. 1959 жылдың басында ол Франческо Рози режиссерлік еткен, Германияда түсірілген итальяндық фильм «Маглиари» (1959) фильмінде ойнады. Ол Германияда қалып, тағы бір жергілікті фильм түсірді – «Қазір сүй, кейін төле» (1959), онда өлтірілген жезөкше Розмари Нитрибитті рөлін ойнады. 1959 жылдың маусым айында ол: «Қазір мен үнемі бірінен кейін бірі фильмдер түсіремін. Бұл ұзаққа соқпаса да, қазір маған сұраныс көп. Мен осы мүмкіндікті пайдалана беруім керек. Алғаш рет ақша табамын. Маған әрдайым мен сияқты рөлдерді ойнауды ұсынады – Континентте мен зұлым әйелдермен байланыстырыламын. Бұл бұрынғы «Ранк оргиясынан» сәл өзгеше. Бірақ енді мен амбициялы емеспін. Мен енді үлкен жұлдыз болуді қаламаймын. Бұрын өте амбициялы едім, енді ол маған ештеңе білдірмейді. Енді мен тек ақша табуды қалаймын. Сөйтіп, өзім қалағандай өмір сүре аламын» деді. 1959 жылдың тамызында Ли француз-итальяндық оқиғалы фильм «Мари Островы» (1959) фильмінде ойнады, онда ол нағыз Мари Боннард дю Парке рөлін сомдады. Одан кейін итальяндық комедия «Мальоркадағы демалыс» (1959) және Лидің 1959 жылдың соңында түсірілген, аты аталатын рөлді ойнаған итальяндық ежелгі тарихқа арналған «Мессалина» (1960) эпосы шықты. Желтоқсан айында ол Мюнхенде «Шайтанның құмарлығымен махаббат» (1960) фильмін түсіруге келді, сол кезде Орзинимен арадағы қарым-қатынасы аяқталғанын жариялады. Орзини кейін Ли Германияға кино түсіруге кеткенде «ол өзінің мансабы үшін маңызды болады деп сезінген» деп жазды, ол келуден бас тартты, бұл олардың қарым-қатынасын аяқтады. Ли 1943 жылғы «Ұзақ түн» (1960) сыншылар жоғары бағалаған соғыс драмасын түсіру үшін Италияға оралды және 1960 жылдың ортасында түсірілген Уолтер Киаримен бірге ойнаған «Итальяндық стильдегі махаббат» (1960) комедиясында эпизодтық рөл ойнады. 1960 жылдың мамырында ол: «Мен Англияда түсіріп жатқанда олар тек нұрлы көзді, әдемі қыздар мен кеудесі үлкен сұлу шаштарақтыларды ғана қалаған, мен өзімді екеуіне де сәйкес келмеймін деп ойладым» деді. Ол Корнел Уайльдпен бірге «Константин мен Крест» (1961) фильмінде Фауста рөлін ойнады және «Қандық қастық» (1961) мен «Римнің әуестері» (1961) фильмдерінде басты рөлдерді сомдады, соңғысында Марчелло Мастроянни де ойнады. Лидің соңғы фильмі – Киелі кітапқа негізделген «Жүсіп пен оның бауырларының оқиғасы» (1961) эпосы болды. Оның өлімінен кейін жарық көрген мақалада Ли еуропалық фильмдерінен 150 000 фунт стерлинг тапқаны айтылды. 1960 жылдың желтоқсан айында Ли кинорежиссер Гуальтьеро Джакопеттимен құдаласуға дайын екенін жариялады. Бірақ көп ұзамай ол Гонконгта он бір жасқа толмаған үш қызды зорлағаны үшін айыпталды. Ол бұрын да он үш жасар қызға үйленген екен, ол оны зорлауда айыптаған, және одан ажырасуды күтіп отырды. Ол Джакопеттимен бірге әлемді аралап, деректі фильмге түсірілімдер жасау үшін бірнеше ай демалды. «Ол бір ер адамды жақсы көрсе, оны толығымен жақсы көретін», – деді бір досы. Оның жанындағы көлікте үш итальяндық жараланды. Оның күлі Италияның Рим қаласындағы Католик емес зиратында (Cimitero acattolico) жерленді. 25 жасында қайтыс болғаннан кейін Monthly Film Bulletin оны «Кроуфорд пен Меркури деңгейіндегі жұлдыз ретінде әрқашан сүйіспеншілікпен еске алынатын актриса» деп атады. Ол өзінің мүлкінің басым бөлігін – шамамен 20 000 фунт стерлингті – Рим эксперименталды кинематография орталығына қалдырды, оны Римнің кино академиясының перспективті студенттеріне стипендиялар беру үшін пайдалануға болады.

Lee's first film post Rank was The Nights of Lucretia Borgia (1959), shot in Italy, playing the title role. In early 1959 she made The Magliari (1959), an Italian film shot in Germany directed by Francesco Rosi. She stayed in Germany to make a local movie, Love Now, Pay Later (1959), playing Rosemarie Nitribitt, a prostitute who was murdered. In June 1959 she said "Now all the time I make films One after the other. It won't last but now I am in demand. I might as well cash in on it. For the first time I make money. Always am I asked now to play wicked women On the Continent I'm thought of always in connection with parts like that. Bit of a change from the old Rank Orgy. But I'm not ambitions anymore. I don't care any more to be a big star. I used to be so ambitious – now it means nothing to me. Now I just wanted to make some money. So I can live the way I want to." In August 1959 Lee was in Marie of the Isles (1959), a French Italian adventure tale where she played the real life Marie Bonnard du Parquet. This was followed by Vacations in Majorca (1959), an Italian comedy and Messalina (1960), an Italian Ancient history epic where Lee played the title role, shot in late 1959. In December she was in Munich to film Satan Tempts with Love (1960) when she announced her relationship with Orsini was over. Orsini later wrote that when Lee went to Germany to make a movie "she felt would be important to her career" he refused to come, which ended their relationship. Lee went back to Italy to make Long Night in 1943 (1960), a critically acclaimed war drama, and had a cameo in Love, the Italian Way (1960), a comedy with Walter Chiari, shot in mid 1960. In May 1960 she said "all they wanted when I was filming in England were dewey eyed little innocents and sexy big bosomed blondes and I didn't think I fitted either bill." She appeared opposite Cornel Wilde in Constantine and the Cross (1961), playing Fausta, and had leading roles in Blood Feud (1961) and Ghosts of Rome (1961), the latter with Marcello Mastroianni. Lee's last film was the Biblical epic The Story of Joseph and His Brethren (1961). An article after her death said Lee made £150,000 from her European films. In December 1960 Lee announced her engagement to filmmaker Gualtiero Jacopetti. Shortly afterwards he was charged with molesting three girls under eleven years of age in Hong Kong. He had also once been married to a thirteen year old who had accused him of rape, and was waiting for his divorce from her. She took several months off to accompany Jacopetti around the world to shoot footage for a documentary. "When she loved a man she loved him completely", said one friend. Three Italian men with her in the car were injured. Her ashes are interred in the Non Catholic Cemetery (Cimitero acattolico) in Rome, Italy. After her death at age 25, the Monthly Film Bulletin called her "an actress who will now always be remembered with affection as a star in the Crawford and Mercouri class." She left the bulk of her estate – thought to be £20,000 – to the Rome Centre of Experimental Cinematography to be used for establishing scholarships for promising students of the Motion Film Academy of Rome.

Мұра

1963 жылы түсірілген жартылай деректі итальяндық фильм "Әлем әйелдері" Лиге арналды. Фильмнің басында (атау музыкасын үзеді) жазбаша хабарлама жазылған: "Махаббатпен бізді сүйіп, қолдаған Белинда Лиге". "Дейли телеграф" газеті жариялаған некрологта былай делінген: "Ол бір кезде халықаралық деңгейдегі жұлдызға айналуға мүмкіндігі бар деп есептелген. Басты рөлдерде ойнауын жалғастырса да, бұрынғы үмітін іске асыра алмады. Оның мансабына жеке өмірінің даулылығы кедергі келтірді, бұл жағымсыз жаңалықтарға әкелді." "Дейли Мейл" газеті 1964 жылы "Джозеф" фильмін қарап шығып, "Оны дұрыс басқарғанда, мұндай мүмкіндік өте сирек болған, Белинда Ли ағылшын Лоренiне айналуы мүмкін еді деп қайғылы түрде ойға келеді" деді.