Рухасыз дін өкілдерінің Поморлық тармағы

Кіріспе

Ежелгі сенушілердің діни қызметкерсіз фракциясының тармағы – Помор ескі православие шіркеуі, сондай-ақ Помор шіркеуі, Даниловтылар, Даниловтың сенімі немесе жай ғана Поморлар деп те аталады. Бұл XVII ғасырдың соңында Ресей православие шіркеуі ішінде болған жарылыстан туған Ежелгі сенушілердің діни қызметкерсіз фракциясының тармағы. Оларды Ақ теңіз жағалауында тұратын поморлармен шатастыруға болмайды. Поморцы (поморцы) – Ресейдің Карелия аймағында, Выг өзенінің жанында Данила Викулин және Денисов ағайындары құрған. 1905 жылғы 17 сәуірде жарияланған «Дін бостандығы» манифестінен кейін 1909 жылы ресми тіркелген ұйым болды, бірақ одан бұрын да болған. Помор шіркеуі 1694 жылы құрылғаннан бері бірнеше бөліністерді бастан өткерді, оның ішінде патша үшін дұға етуден бас тартқан (моление за царя) филиппийлер мен федосейлер, сондай-ақ 1800 жылдары некеге тұруды мойындаған Новопоморцы («Жаңа Поморлар») мен некеге тұрмаған Старопоморцы («Ескі Поморлар») арасындағы үлкен бөлініс болды.

Тарих

Поморское согласие (Согласие, что означает "вероучение" или "исповедание") – это группа беспоповцев ("безсвященников"), старообрядцев, которые отказались от практики принятия "беглых священников" после смерти последних священнослужителей до Раскола Русской Православной Церкви. В отсутствие священства они начали избирать грамотных мирян для проведения богослужений. Поморское вероучение сформировалось в 1694 году, когда в Поморье у реки Выг был основан Выговский мужской монастырь (Выговское общежительство), который с начала XVII до середины XIX века являлся духовным центром всего вероучения, а также идеологическим центром для беспоповских старообрядцев. На основе правил Соловецкого монастыря были созданы поморские чинопоследования для мирян без словесных молитв, которые произносились священниками. В 1706 году был основан Лексинский женский монастырь. Выговский монастырь известен составлением своих “Поморских Ответов”, которые стали основой его религиозного учения. В 1738 году некоторые поморы начали молиться за Царя. Это вызвало раскол в их общине. Те, кто не приняли молитвы за Царя во время своих богослужений, образовали Филипповское (которые также практиковали самосожжение) и Федосеевское согласия. Эти последующие группы также пережили дополнительные разделения и расколы в дальнейшем. Изначально поморцы отрицали святость брака. Однако, в начале 1830-х годов поморская община разделилась по этому вопросу на Старопоморцев, которые продолжали отрицать святость брака, и Новопоморцев, которые разрешили передачу имущества по наследству и легализовали брачные отношения вне церковного брака. Новопоморцы также привлекали членов из других старообрядческих групп, недовольных строгим отношением к браку. Официальная церковь зарегистрировалась в правительстве как "церковная организация" после публикации манифеста "О свободе совести" 17 апреля 1905 года. Первый Всероссийский Поморский Собор состоялся с 1 по 10 мая 1909 года в Москве, второй – в 1912 году. Местные общины поморов также стали важными экономическими центрами северной России в начале XIX века. После революции 1917 года поморы за пределами России сформировали организационные центры в странах своего проживания.

The Pomorian soglasiye (Согласие, which means "creed" or "confession") is a group of bespopovtsy ("priestless") Old Believers, who abandoned the practice of receiving "runaway priests" after the death of the last pre Raskol (schism) priests of the Russian Orthodox Church. In the absence of the priesthood, they began to elect literate laity to conduct services. The Pomorian creed was formed in 1694, when the Vygovsky men's monastery (Vygovsky obschezhitelstvo) was founded in Pomorye by the Vyg river, which became the spiritual center for the entire creed from the early 17th to the middle 19th century as well as an ideological center for the priestless Old Believers. On the basis of the Solovetsky Monastery rules, the Pomorian service rules for the laity were created without words, which were given by priests. In 1706, the Leksinskiy female monastery was founded. The Vygovsky monastery is famous for compiling its “Pomorian Answers,” which became the basis of its religious doctrine. In 1738, some Pomorians had started praying for the Tsar. This provoked a split in their community. Those that have not accepted praying for the Czar (моление за царя) during their services, formed the Filippovskiy (who also practiced self immolation) and the Fedoseevtsy agreements. These subsequent groups also experienced additional divisions and splits later on. Initially Pomortsy denied the sanctity of marriage. However, in the early 1830s, the Pomorian community became divided on the issue into Staropomortsy (Old Pomorians), who continued to deny the sanctity of marriage, and the Novopomortsy (New Pomorians), who allowed the transfer of property by inheritance and legalized marital relations outside the church marriage. The Novopomortsy also attracted members from other Old Believer groups who are disgruntled with the strict attitude towards marriage. The official church registered with the government as a "church organization" after the "Freedom of Religion" manifesto publication on April 17, 1905. The first All Russian Pomorian Council was held from May 1–10, 1909, in Moscow, the second in 1912. Local communities of Pomorians also became important economic centers of northern Russia in the early 19th century. After the revolution of 1917, Pomorians outside of Russia have formed organizational centers in their countries of residence.