Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық қылмыскер (1954–1993) Гарри Иан Патрик Дэвид.
Australian criminal (1954–1993)
Garry Ian Patrick David
Ерте өмір
Дэвидтің әкесі Руперт Дэвид – криминал құқық бұзушы және педофил, ол түрмеде және психиатриялық ауруханаларда жазасын өтеді, ал анасы Бетти Дэвид – алкоголик. Дэвид және оның бауырлары төрт жасында жетімдер үйіне орналастырылды. Сол кезден бастап 1972 жылға дейін, ол заңды қамқорлықтан қашып кеткенге дейін, өмірін бірнеше жетімдер үйінде, ұлдар үйінде және жастарды даярлау орталықтарында өткізді. 11 жасында Дэвид түрлі құқық бұзушылықтар жасауды бастады, оның ішінде ұрлық, қорқыту және жалғандық. 13 жасында оған психопатиялық қасиеттері бар жеке тұлғаның бұзылуы деген диагноз қойылды. Кейін Дэвид 1976-1984 жылдар аралығында сегіз рет психиатриялық мекемелерге түсті және оған антиәлеуметтік жеке тұлғаның бұзылуы деген диагноз қойылды. Осы кезеңде ол өзін-өзі ауыр түрде жарақаттауды бастады. Басқа нәрселердің ішінде, ол жүзімшөптерді жұтып, құлақтарының бөліктерін және сол жақ сүт безін кесіп, жыныс мүшелерін жарақаттады, аяқтарына шегелер қағып, коррозиялық сұйықтықтарды жұтып қойды.
David's father Rupert David, was a habitual criminal and pedophile, who served time in prison and psychiatric hospitals, his mother Betty David was an alcoholic David and his siblings were placed in an orphanage when he was four. From that time until 1972, when he escaped from legal custody, he spent his life in a number of orphanages, boys' homes and youth training centres. At the age of 11 David began committing various offences including larceny, making threats and offences of dishonesty. When he was 13, he was first diagnosed as having a personality disorder with psychopathic traits. David was subsequently admitted to psychiatric facilities on eight separate occasions between 1976 and 1984, and was diagnosed with antisocial personality disorder. It was during this time that he began self mutilating to an extreme degree. Among other things, he swallowed razor blades, cut off parts of his ears and his left nipple, injured his genitals, hammered nails into his feet and swallowed corrosive liquids.
Түрмеге қамау
1982 жылы Дэвид Виктория штатының Рай қаласында пицца дүкенін тонау әрекеті кезінде үш адамды өлтіруге талпынғаны үшін 14 жылға бас бостандығынан айырылды. Тонау полицияны оқ атысуға тарту мақсатымен жасалған болып көрінді. Оқиға кезінде пицца дүкенінің иесі мен жауап берген полицейлердің бірі ауыр жарақат алды, ал Дэвид полицейлердің қолынан аяғына жараланды. Жаңалықтар тобы Дэвидті оқиға орнынан қашып бара жатқанын байқап, оны тұтқындады. Түрмеде отырған кезінде Дэвид көптеген қолжазбалар жазды, соның бірі "Қалалық соғыс жоспары" деп аталды, онда түрмеден шыққаннан кейін жаппай қырғын жасау туралы айтылды. "Жоспарда" 49 "жауынгерлік жағдай" тізімделген, ол қорқынышты фильмдердегі клишелерден (сигарет автоматтары кесілген саусақтарды, сусын автоматтары қанды бөліп береді) бастап, көпірлер мен қоғамдық ғимараттарды бомбалау, көрнекті саясаткерлерді өлтіру, су көздерін улау және қоғамдық орындарда кездейсоқ оқ ату сияқты әлдеқайда қорқынышты сценарийлерге дейін жетті. Кейін Дэвид өзінің осы сияқты қиялдарының терапиялық мақсатта жазылуы үшін нұсқау алғанын мәлімдеді. Ол сондай-ақ полиция күштері мен түрме жүйесіне зор қарсылық білдірді, өтініштері мен талаптары орындалмаған жағдайда зорлық-зомбылыққа және өзін-өзі жарақаттауға бейім болды. 1990 жылдың қаңтар айында Дэвидті мемлекеттік денсаулық сақтау департаментінің қызметкерлері психикалық ауруға шалдыққан деп жариялады. 1986 жылғы Психикалық денсаулық туралы заң Дэвидке шағымдану құқығын берді, ол 1990 жылдың ақпан және наурыз айларында осы құқығын пайдаланды. 1990 жылдың мамыр айында комиссия Дэвидтің психикалық ауруы жоқ деп шешіп, оны міндетті емделуші ретінде босатуды ұсынды. Бұл комиссияның жеке тұлғаның бұзылуы Психикалық денсаулық туралы заңға сәйкес психикалық ауру болып табылмайды деген тұжырымының салдары болды.
In 1982 David was sentenced to 14 years imprisonment for the attempted murder of three people, during a robbery gone wrong at a pizza restaurant in Rye, Victoria. The robbery appeared to be an attempt to draw police into a shootout. The pizza shop owner and one of the responding police officers were severely wounded in the incident, while David was wounded in the legs by police. A news crew spotted David fleeing the scene and he was arrested. Whilst imprisoned, David wrote many manuscripts, one titled Blueprint for Urban Warfare, which spoke of committing massacres upon his release from prison. The "Blueprint" listed 49 "combat situations", ranging from horror movie clichés (cigarette machines dispensing severed fingers, drink machines dispensing blood) to far more disturbing scenarios, such as the bombing of bridges and public buildings, the assassination of prominent politicians, the poisoning of water supplies and indiscriminate shooting in public places. David later claimed that he had been instructed to write his more graphic fantasies down as a form of therapy. He also manifested a great deal of hostility to the police force and prison system, resorting to violence and self mutilation whenever his requests or demands were not met. In January 1990, David was declared mentally ill by government health department officials. The Mental Health Act 1986 entitled David the right to appeal, which he did in February and March 1990. In May 1990 the board found David was not mentally ill and recommended he be discharged as an involuntary patient. This was a consequence of the Board's assertion that a personality disorder is not a mental illness as per the Mental Health Act.
Қоғамдық қорғау туралы заң
Виктория үкіметі Дэвид түрмеден босағаннан кейін оның бостандық құқығы мен қоғамның қауіпсіздігін қамтамасыз ету дилеммасымен бетпе-бет келді. Үкімет 1990 жылғы Қоғамдық қорғау туралы заңды қабылдау арқылы Дэвидті белгісіз мерзімге түрмеде ұстауға тырысты. Бұл заң Виктория Жоғарғы Сотының судьяларына, егер судьялар Дэвидтің әлі де қоғам үшін қауіпті екеніне және түрмеден босатылса, жаңа қылмыстар жасауы мүмкін екеніне сенімді болса, оны он екі айға "алдын ала ұстауға" өкілеттік берді. Дэвид – зерек адам, көркем әдебиет, талдау және компьютерлік дағдылары жоғары деңгейде. Алайда, ол ұзақ жылдар бойы ең ұсақ нәрсеге де зорлық-зомбылық, мүліктің бүлінуі және өзін-өзі зақымдау арқылы жауап беріп келді, сонымен қатар қоғамға қайта оралар алдында осы мінез-құлқына бақылау жасауға принцип бойынша қарсы тұрды. Сондықтан Жоғарғы Сот оның қамақтау мерзімін ұзарту үшін бұл заңды бірнеше рет қолданды.
The Victorian Government faced the dilemma of respecting David's right to freedom and the protection of the community upon his release from prison. The government sought to keep David imprisoned indefinitely by introducing the Community Protection Act 1990. That legislation gave Victorian Supreme Court judges the power to hold David in "preventative detention" for twelve months if the judge was convinced by evidence before them that David was still a risk to the community and likely to commit further offences if released from prison. David was an intelligent man, with significant literary, analytical and computer skills. But as he had a long history of responding to the most minor frustrations with violence, damage to property and self harm, and refused on principle to co operate with attempts to reduce such behaviours prior to his re entry to society, the Supreme Court repeatedly applied the legislation to continue his confinement.
Өзін-өзі өлтіру
Ол кезде 38 жастағы Дэвид перитонитке әкелген қырғыш пышақтарды жұтып, өз-өзіне қол жұмсады; ол 1993 жылдың 11 маусымында қайтыс болды. 38 жасында қайтыс болған кезде Дәуіт әлі түрмеде болды және барлығы 33 жыл түрлі мекемелерде отырған.
David, then aged 38, committed suicide by ingesting razor blades that led to peritonitis; he died on 11 June 1993. At the time of his death aged 38, David was still a prisoner and had spent a total of 33 years in various institutions.
Келесі сөз
Жаңа Оңтүстік Уэльс Парламенті де осындай акт қабылдап, белгілі бір адамға қатысты ұқсас алдын алу ұстауын күштеуге тырысты. Бұл акт «Кэбл против Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік прокуратурасы директоры» ісінде күшін жойды және конституцияға қайшы деп танылды. Джин Брэдли Фисктің «He's On The Run» әні Дэвид туралы жазылған.
A similar act was passed by the Parliament of New South Wales in an attempt to enforce similar preventative detention against a named individual. This act was challenged in Kable v Director of Public Prosecutions (NSW) and overturned as unconstitutional. The song, “He's On The Run” by Gene Bradley Fisk was written about David.