Бродвей театры: Бернард Б. Джейкобс театры тарихы

Кіріспе

Манхэттенде, Нью-Йорк қаласындағы Бродвей театры.

Джейкобс – бір блоктан тұратын Бродвей театрларының ең көп шоғырланған жерінің бір бөлігі. Көшедегі адам ағыны сол жердегі театрлардың кассалық түсімдерін арттырады. Бұл жер 1803 жылдан 1922 жылға дейін Асторлар отбасының меншігінде болды, содан кейін Генри Клеманға сатылды.

Дизайн

Бернард Б. Джейкобс театры, бастапқыда Рояль театры, Герберт Дж. Крапп испан стилінде жобалаған және 1926-1927 жылдары Чэнин ағайындылары үшін салынған. Рояль орташа өлшемді театр ретінде жобаланған, бастапқыда 1200 орындық болған. Чэнин құрылыс және жылжымайтын мүлік компаниясы барлық төрт құрылысты да салды. Джейкобс театрын Шуберт ұйымы басқарады. Сахна есігі 270 Батыс 45-ші көшеде (Алтын театрдың жанында) орналасқан және ол Majestic және Golden театрларымен ортақ пайдаланылады. Кірпіш қасбеті көршілес театрлар мен қонақ үй архитектурасымен үйлесімді болу үшін жобаланған. Джейкобс театрының лоджиясы Алтын театрдағы ұқсас лоджияны толықтырады. Чэнин ағайындылары үш театрдың интерьер дизайны испандық мотивтерді сақтай отырып, бірінен-бірі ерекшеленуін қалаған, себебі олар әдемі және ыңғайлы театрлардың басқа өнер орындарымен бәсекелесе алатынына сенген. 2010 жылдарға қарай Джейкобс театры қызыл және сұр түстер палитрасында безендірілген. Аудиторияда оркестр қабаты, бір балкон, ложалар және просцениум аркасының артында сахна бар. Аудиторияның ені тереңдігінен артық, ал кеңістік жоғары рельефтегі гипстен жасалған әшекейлермен безендірілген. Орындықтар 636 орынды оркестрде, 168 орынды балкондағы алдыңғы қатарда, 252 орынды балкондағы артқы қатарда және 16 орынды ложаларда орналасқан. 20 тұрған орын да бар. Қабырғалар панельдік штукатурлық блоктардан тұрады. Қабырғаның үстінде розеткалармен безендірілген фриз орналасқан, ол қабырғаның карнизін құрайды. Просцениумның биіктігі шамамен 7,32 метр, ені 12,19 метр. Аудиторияның сахнаға дейінгі тереңдігі 7,92 метр, ал сахнаның алдыңғы жағына дейінгі тереңдігі 9,14 метр. Төбе балкондан өтетін жамбас күмбезінен тұрады. Бұл аркалардың әрқайсысы музыканттар тобымен бірге әйел бейнесін бейнелейді. Аркалар акант жапырақтары мен қабықшалармен әшекейленген, ал аркалардың сыртқы бөлігінде розеткалары бар шаршы панельдер орналасқан. Замандас куәгерлерінің мәліметінше, аркалардың ені шамамен екі метрге тең. 1900-1910 жылдары Манхэттеннің орталық бөлігінде көптеген театрлар Шуберт ағайындыларымен, сол кездегі ірі театр синдикаттарының бірімен дамытылды. Чэнин ағайындылары 1920 жылдардың ортасында тағы бір театрлар тобын құрды. Чэниндер көбінесе жылжымайтын мүлік саласында жұмыс істегенімен, Ирвин Чэнин Купер Юнионда оқып жүрген кедей студент кезінде театрға қызығушылық танытқан. Кейін ол жоғары балкон қабатындағы арзан билеттерді алу үшін жеке есіктен өтуге мәжбүр болғанын еске алды, бұл оны "қорлаған" екенін айтты. 1926 жылдың қазанында Чэниндер "Нью-Йорк және АҚШ-тың басқа да жарты ондай ірі қалаларында" театр франшизасын құруға және басқаруға шешім қабылдады. Герберт Крапп 1925 және 1926 жылдары Чэниндер үшін 46-шы көше, Билтмор және Мансфилд театрларын жобалаған болатын.

The Bernard B. Jacobs Theatre, originally the Royale Theatre, was designed by Herbert J. Krapp in a Spanish style and was constructed from 1926 to 1927 for the Chanin brothers. The Royale was designed to be the medium sized theater of the complex, with about 1,200 seats initially. The Chanin Realty and Construction Company constructed all four structures. The Jacobs is operated by the Shubert Organization. The stage door is at 270 West 45th Street (next to the Golden Theatre) and is shared with the Majestic and Golden theaters. The brick facade was designed to relate to the adjacent theaters and hotel. The Jacobs's loggia complements a similar one on the Golden Theatre. The Chanin brothers wanted the three theaters' interior designs to be distinct while still adhering to a Spanish motif, in the belief that beautiful and comfortable theaters would be able to compete against other performing arts venues. By the 2010s, the Jacobs was designed with a red and gray color palette. The auditorium has an orchestra level, one balcony, boxes, and a stage behind the proscenium arch. The auditorium's width is greater than its depth, and the space is designed with plaster decorations in high relief. The physical seats are divided into 636 seats in the orchestra, 168 at the front of the balcony, 252 at the rear of the balcony, and 16 in the boxes. There are 20 standing only spots. The walls consist of paneled stucco blocks. Above the wall is a frieze with rosettes, which forms the wall's cornice. The proscenium measures about 7.32 m high and 12.19 m wide. The depth of the auditorium to the proscenium is 7.92 m, while the depth to the front of the stage is 9.14 m.

The ceiling consists of a groin vault that extends over the balcony. These arches each depict a woman in a procession of musicians. The arches are surrounded by molded acanthus leaves and shells, and there are square panels with rosettes on the arches' outer reveals. According to a contemporary account, the arches measured across. During the 1900s and 1910s, many theaters in Midtown Manhattan were developed by the Shubert brothers, one of the major theatrical syndicates of the time. The Chanin brothers developed another grouping of theaters in the mid 1920s. Though the Chanins largely specialized in real estate rather than theaters, Irwin Chanin had become interested in theater when he was an impoverished student at the Cooper Union. He subsequently recalled that he had been "humiliated" by having to use a separate door whenever he bought cheap seats in an upper balcony level. By October 1926, the Chanins had decided to construct and operate a theatrical franchise "in New York and half a dozen other large cities in the United States". Herbert Krapp had already designed the 46th Street, Biltmore, and Mansfield theaters for the Chanins in 1925 and 1926.

Ханин операциясы

1925 жылы мамыр айында Шанин ағайындары Кламан учаскесін сатып алған. Шаниндер Сегізінші авенюде қонақ үй, ал оның жанындағы көшелерде үш театр салуды жоспарлаған. Жергілікті жаңалықтарда 44-ші көшеде үлкен театр, ал 45-ші көшеде орташа және кішкентай театрлар салынатыны хабарланды. Осы жылдың шілдесінде Шанин ағайындары S. W. Straus & Co компаниясынан төрт құрылысқа 7,5 миллион долларлық несие алды. Ирвин Шанин сол айда конкурс жариялап, халықтан үш театрға атау ұсынуды сұрады. 1926 жылдың желтоқсанында үш театрдың атаулары жарияланды: үлкен театр – «Маджестик», орташа театр – «Рояль», кішкентай театр – «Маск». Келесі айда Шаниндер А. Л. Эрлангерге үш жаңа театр мен олардың бес театрындағы брондауды эксклюзивті түрде жүргізу құқығын берді. «Рояль» театры 1927 жылдың 11 қаңтарында «Пигги» пьесасын көрсетумен үш театрдың алғашқысы болып ашылды. «Маджестик», «Маск» және «Рояль» театрларының ашылуы дәстүрлі Бродвей театр ауданының батысқа қарай кеңеюін, сондай-ақ Шаниндердің театрлық жобаларының кеңеюін білдірді. Әр Шанин театры әртүрлі мақсатта салынған: 1800 орындық «Маджестик» – «ревюлер мен жеңіл опералар» үшін, 1200 орындық «Рояль» – «музыкалық комедиялар» үшін, ал 800 орындық «Маск» – «жайлы» спектакльдер үшін. «Пигги» (корс көрсетілімінің ортасында «Мен саған осылай дедім» деп аталды) нашар сценарийге ие болды, бірақ комедия актері Сэм Бернард 79 қойылымға дейін шоуды жалғастырды. «Рояль» театры кейін Джуди мен Куини Смитті қабылдады. Одан кейін «О, Эрнест!» атты қысқамерзімді қойылымдар болды, бірақ Шаниндерлер продюсерлердің мерзімінен бұрын көшіп кетуіне қарсылық көрсеруге тырысты. 1927 жылы «Рояль» театрында «Ранг Танг» атты қара түсті ревю, сондай-ақ Гилберт пен Салливанның «Микадо», «Иоланте» және «Пензанс қарақшылары» атты үш туындысы қойылды. 1928 жылы «Рояль» театрында «Madcap» және «Sh! Кепекшіл» атты алғашқы драмалық қойылымдары көрсетілді. Осы жылы «Рояль» театры алғашқы үлкен табысын – Мэй Уэсттің «Даймонд Лил» пьесасын қойды, одан кейін орташа табысқа ие болған «Кибицер» комедиясы келді. 1929 жылдың шілдесінде Шуберт ағайындары Шанин ағайындарының «Маджестик», «Маск» және «Рояль» театрларындағы үлесінің жартысын 1,8 миллион долларға сатып алды. Қарсылықта Шуберттер Шаниндерге Үстіңгі Батыс жағындағы жер учаскесін сатты.

The Chanin brothers had acquired the Klaman site in May 1925. The Chanins planned to build a hotel on Eighth Avenue and three theaters on the side streets. Local news media reported that there would be a large theater on 44th Street and a medium sized theater and a small theater on 45th Street. The brownstones on the site were razed starting in May, That July, the Chanin brothers received a $7.5 million loan for the four developments from S. W. Straus & Co. Irwin Chanin launched a competition the same month, asking the public to suggest names for the three theaters. The names of the three theaters were announced in December 1926. The large theater became the Majestic; the mid sized theater, the Royale; and the small theater, the Masque. The following month, the Chanins gave A. L. Erlanger exclusive control over bookings at the three new theaters and their five existing houses. The Royale Theatre was the first of the three theaters to open, showing the play Piggy on January 11, 1927. The opening of the Majestic, Masque, and Royale signified the westward extension of the traditional Broadway theater district, as well as an expansion of the Chanins' theatrical developments. Each of the Chanin theaters was intended for a different purpose: the 1,800 seat Majestic for "revues and light operas", the 1,200 seat Royale for "musical comedies", and the 800 seat Masque for "intimate" plays. Piggy (renamed mid run to I Told You So) had a weak script, but comedian Sam Bernard carried the show for 79 performances. The Royale next hosted Judy with Queenie Smith. This was followed by the short running Oh, Ernest!, though the Chanins unsuccessfully tried to prevent the producers from relocating prematurely. The Black revue Rang Tang also played at the Royale in 1927, as did three Gilbert and Sullivan works: The Mikado, Iolanthe, and The Pirates of Penzance. The Royale's productions in 1928 included The Madcap, as well as Sh! The Octopus, its first straight play. Later that year, the Royale had its first major hit, the Mae West play Diamond Lil. then by the moderately successful comedy Kibitzer. In July 1929, the Shubert brothers bought the Chanin brothers' half ownership stakes in the Majestic, Masque, and Royale theaters for a combined $1.8 million. In exchange, the Shuberts sold a parcel of land on the Upper West Side to the Chanins,