Кіріспе

Сарбадарлар (сарбадар, "дарға асылған басы"; сондай-ақ Сарбедаран деп те аталады) – 14 ғасырдың ортасында (1337 жылы құрылған) моңғол Ильханатының ыдырауы кезінде Батыс Хурасанның бір бөлігін билеген діни дервиштер мен әлемдік билеушілердің қосындысы. Олардың астанасы Сабзавар қаласында орналасқан, Хуаджа Әли и Муайяд 1381 жылы Тимурға бағынғанға дейін билік етті және Тимурдың танымал қатыгездігінен көбінесе сақталып қалған сирек топтардың бірі болды.

Дін

Сарбадар мемлекеті өмір сүрген кезеңінде діни нанымдардағы жікке бөлінумен ерекшеленді. Оның билеушілері шииттер болғанмен, суниттер Ильханид билеушілерінің қолдауымен халық арасында көшбасшылыққа таласты. Шииттердің көшбасшылығы негізінен шейх Халифаның беделіне байланысты болды; Мазандараннан келген ғалым, шейх Сарбадар мемлекеті құрылмас бұрын бірнеше жыл Хурасанға келген және кейіннен суниттер тарапынан өлтірілді. Оның ізбасары Хасан Жури бұрынғы амалдарды Сарбадар мемлекетінде орнатып, бекітті. Осы амалдарды ұстанғандар қала атымен "Сабзаварилер" деп аталды. Дегенмен, Сабзаварилердің арасында да жік болды; олардың ішінде мистикалық идеологияны ұстанатын дервиштермен жиі келіспейтін, орташа шииттер де болды. Сабзавар қаласында, әлдеқанда, көптеген шииттер тұрған, бірақ Сарбадарлар көршілес аймақтарды жаулап алғанда, суннит халқы бар қалаларды да бағындырды.

Үкімет

Сарбадарлар Ильханидтерден кейінгі Персиядағы басты талапкерлердің арасында ерекше болып табылады, себебі олардың ешбір басшысы заңды билеуші ретінде танылмады. Олардың ешқайсысының Ильханид тағына заңды құқығы болған жоқ, не монғол, немесе басқа патшалық үймен туыстығы болған жоқ, сондай-ақ олардың ешқайсысы бұрын Ильханид мемлекетінде жоғары лауазымды қызмет атқармаған. Олар кейде Ильханид тағына талапкерлерді жоғары тұрғандары ретінде мойындағанмен, бұл тек ыңғайлылық үшін жасалған, ал қалған жағдайларда Ильханид мемлекетімен ешқандай байланыстары болған жоқ. Бұл факт Сарбадар саяси мемлекетінің сипатына зор әсер етті. Сарбадарлардың үкімет формасы қазіргі заманда, мүмкін, олигархия немесе республика деп танылар еді. Қоршаған елдерінен айырмашылығы, Сарбадарларда әулеттік желілер болған жоқ; билік көбінесе ең амбициялы адамдарға тиеді. Дегенмен, бұл көзқарасқа барлығы келіспейді. Кейбіреулер Сарбадар билеушілерінің бірі Ваджих әл-Дин Масудтың ұлы Лұтф Алла есімді ұлды дүниеге әкелгенін айтады. Масуд пен оның ұлының билігі арасында жеті басқа билеуші болғанмен, олардың жетісі де Лұтф Алланың билікті өз қолына алуға жеткілікті жасқа келгенше регенттер деп есептеледі. Алайда, жеті адамның өзі мемлекет басшылары ретінде қарастырылады. Билеуші билікті қанша уақытқа дейін сақтай алса, сонша уақыт билікте болар еді; олардың бірнешеуінің зорлықпен қаза табуы мемлекеттің көп бөлігін мазалаған тұрақсыздықтың белгісі болды. Сабадар мемлекетінің негізін қалаушы 'Абд әл-Раззақ өзінің билігі кезінде әмір атағын қолданды. Сарбадар басшыларының көпшілігі секулярлық болғанымен, дервиштер де билікке кезегімен ие болды және кейде олар мемлекетті бірлесіп басқарды; алайда, мұндай одақтар тез ыдырады. Екі тараптың Сарбадар үкіметін қалай басқаруға қатысты көзқарастары мүлдем өзгеше болғандықтан, бір тарап екіншісін күштірек деп орын басар кезде саясатта жиі күрт өзгерістер орын алды.

Қор

Сарбадар мемлекеті 1337 жылдың басында құрылды. Ол кезде Хурасанның көп бөлігі Ильханид әулетінің талапкері Тоға Темір мен оның әмірлерінің бақылауында болды. Оның қарауындағы бірі – "Ала ад-Дин Мұхаммед", ол Сабзавар қаласын басқарды. Оның аймаққа салған ауыр салықтары феодалдық билеуші топтың өкілі Абд әл-Раззақтың қаланың бір бөлігі – Баштиндегі үкімет шенеунігін өлтіруіне себеп болды. Бұл шенеунік "Ала ад-Диннің" туысы еді, ал Абд әл-Раззақ көтеріліс туын көтерді. Көтерілісшілер алдымен тауға тығылды, онда оларға қарсы жіберілген жасақтарды жеңіп, керуендер мен малға шабуыл жасады. 1337 жылдың жазында Сабзаварды басып алды. Тоға Темір сол кезде Жалаирлерге қарсы батыста жорықтап, көтеріліске араласа алмады. Абд әл-Раззақ әмір атағын алып, өз атына монеталар соқтырды, бірақ 1338 жылы бауыры Ваджих ад-Дин Масудпен болған дау кезінде қаза тапты. Сарбадарлардың басшылығын қолға алған Масуд Тоға Темірмен келісімге келіп, оны билеуші ретінде мойындауға және салық төлеуге уәде берді. Хан оның сауда керуендеріне жасалатын шабуылдарды тоқтатуға үміттеніп, келісімге келісті. Осы уақытта Шейх Халифаның ізбасары Хасан Жури Хурасанның қалаларында үгіт айтып, үлкен жетістікке жетті. Оның жетістіктері үкімет тарапынан күдік тудырды, сондықтан ол 1336 жылдың мамырында Шығыс Иракқа қашып кетті. Кейін қайтып келгенде Тоға Темірдің лейтенанты және Жаун и Құрбан әскерінің қолбасшысы Арғун Шах оны 1339 немесе 1340 жылы тұтқындады. Ол кейіннен босатылды, мүмкін Масудтың ықпалымен, ол Хасан Журидің танымалдылығын пайдаланғысы келді. Ол Хасанның орденіне жаңадан кірген шәкірт ретінде қосылып, оны бірлескен билеуші деп жариялады. Хасан Жури он екінші имамның жақын арада оралатынын мәлімдеді. Билікті бөлісу жақсы басталғанмен, екеуі арасында тез келіспеушіліктер туды. Масуд Тоға Темірдің номиналды билігін қабылдауға сенсе, Хасан Жури шиит мемлекетін құруға ниеттенді. Екеуі де қолдаушыларға ие болды: Масудтың отбасы мен ақсүйектері, ал Хасан Журидің дервиштер, аристократия және сауда гильдиялары. Екеуінің де қарулы күштері болды: Масудтың 12 000 қарулы шаруасы және 700 түрік құлынан құралған жеке күзеті, ал Хасан Журидің қолөнершілер мен саудагерлерден құралған әскері болды. 1340 жылы Масуд Арғун Шаһтың басшылығындағы Жаун и Құрбанға қарсы жорық жасады; соңғысы Нишапурды тастап, Тусқа шегінуге мәжбүр болды. Сарбадарлар Тоға Темірдің атына монеталар соқтыруды жалғастырды, оның бұл әрекетке көз жұмып қарайтынына үміттенді, өйткені ол сол кезде батыста тағы да жорықтап жатқан еді. Алайда хан оларға қарсы шықты; оның әскері жойылды, ал Мазандаранға қашқанда "Ала ад-Дин" (бұрын Сабзаварды басқарған), Абд Алла және Тоғаның інісі "Али Кеун" сияқты бірнеше маңызды тұлғалар қаза тапты. Сарбадарлар Джаджарм, Дамған және Симнан қалаларын, сондай-ақ Тоғаның астанасы Гурғанды бақылауына алды. Бірақ Масуд пен Хасан Жури көп ұзамай бірнеше мәселе бойынша келіспеушілікке ұшырады. Тоға Темірдің жеңілісінен кейін Масуд Шобанидтердің Хасан Күшек және оның қуыршақ ханы Сүлейменнен жаңа билеушіні алды. Масуд бұл қадамды қажет деп санады, өйткені Симнанды бағындырғаннан кейін Шобанидтер енді көрші болды. Алайда Шобанидтер сүнниттер болғандықтан, бұл Масудтың серігіне ұнамады. Жаун и Құрбан мен Тоға Темірдің жеңілісінен кейін Сарбадарлар Хурасанда күресуге тағы бір күшпен бетпе-бет келді: Гераттың Картидтері. Олардың басшысы Мүизз ад-Дин Хусейн де Тоға Темірдің билігін мойындады, ал Сарбадарлар ханның номиналды билігін жойғанда олар жау болды. Сарбадарлар Картидтерді шабуылмен жоюға шешім қабылдады. Екі әскер 1342 жылдың 18 шілдесінде Зава шайқасында кездесті. Шайқас Сарбадарлар үшін жақсы басталды, бірақ кейін Хасан Жури тұтқындалып, қаза тапты. Оның жақтастары оның өлімінің Масудтың кісі қолынан болғанын болжады, содан кейін олар кері шегінді, шайқастың бағытын өзгертті. Сондықтан Картидтер аман қалды. Меккеге оралғаннан кейін Масуд дервиштердің қолдауысыз билік жүргізуге тырысты, бірақ оның күші әлсіреді. Ол Тоға Темірдің қаупін жоюға тырысты, ол сол кезде Амул аймағында орналасып, Сарбадарлардың Шобанидтермен байланысқа түсуіне кедері келтірді. 1344 жылы Масуд оған қарсы жорық жасады, ол жақсы басталды, бірақ апатқа ұшырады. Сариден Амулға баратын жолда Сарбадар әскері қысқа тұспалда қалды, Масуд тұтқынға алынып, өлім жазасына кесілді. Екі жеңілістің салдарынан Сарбадарлардың көптеген бағындырылған аймақтары жоғалды, тек Сабзавар аймағы және, мүмкін, Жувайн мен Нишапур олардың қолында қалды. Тоға Темір Гурғанға оралып, Сарбадарлардың адалдығын қайта алды.

13441361

Масудтың алғашқы үш мұрагері барлығы үш жыл ғана билік етті. Алғашқы екі адам оның әскери қолбасшылары болған; Масудтың бауыры Шамс әл-Дин келесі болды, бірақ ол да құлдырады. Бұл ішкі қақтығыстарға сыртқы жақтан жақсы жаңалық келді: атап айтқанда, 1343 жылы Арғун шаһтың қазасы және оның орнына келген Мұхаммед Бегтің билікке ие болуы. Ол Жаун и Құрбанның Тоға Темірмен одағын тастап, Сарбадарлармен одақтасуға көшті. Шамс әл-Дин 1347 жылы дервиш Шамс әл-Дин Әлимен ауыстырылды, бұл Масудтың жақтастарының билігін жоғалтуын білдірді. Шамс әл-Дин Әли тиімді әкімші болды, мемлекеттік қаржыны қайта ұйымдастырып, салық реформасын жүргізіп, лауазымды адамдарға қолма-қол ақша төледі. Ол дінге берілген адам болғандықтан, жезөкшелік, есірткі және ішімдікке қарсы күресті және қарапайым өмір сүрді. Оның әскері тиімді болды; Тұс қаласын ала алмаса да, батыстағы Дамғандағы көтерілісті басып тастады. Алайда, ол Сарбадар мемлекетін шииттік дінге айналдыруға тырысқанда Масудтың жақтастарының қарсылығына тап болды, олар үкіметті сүнниттік қалдырды. Осы уақыт аралығында ол дервиштерге қарсы болғандардың және оның реформаларын жек көретін жемқор шенеуніктердің арасында жаулар тапты. Осы шенеуніктердің бірі Хайдар Қассаб, мүмкін, қолөнершілер гильдиясының мүшесі болған, оны 1352 жылы өлтірді. Шамс әл-Дин Әлидің орнына 1347 жылы Сабзавари аристократиясының өкілі Яхья Карави келді. Яхья Тоға Темірмен күресуге мәжбүр болды, ол Жаун и Құрбанның қолдауынан айырылғанмен және 1349 жылы Картидтердің қарсылығына қарамастан, Сарбадарлар үшін қауіпті болып қала берді. Оның 50 мыңдық әскері Сарбадар әскерінен (шамамен 22 мың адам) әлдеқайда көп болды. Яхья оны билеуші деп мойындап, оның атынан монеталар шығарып, салық төлеп, оның ықпалын мойындады. Сондай-ақ, ол Тоға Темірге жылына бір рет барып тұруға уәде берді. 1353 жылдың қараша немесе желтоқсан айында Астрабад маңындағы Дувин ханның лагеріне келген кезде, ол осы сапардың бірін жасап жатқан болуы мүмкін. Яхья және оның бір топ ізбасарлары лагерьге кірді және Тоға Темірдің шатырына кіруге рұқсат алды. Олар хан мен оның кеңесшілерін өлтіріп, моңғол әскерлерін және көшпелілердің малын жойды. Тоға Темірдің қазасымен Ильхандық таққа соңғы үміткер де жоқ болды. Сарбадар жерлері Масуд жеткен шекараларға дейін кеңейді, содан кейін одан да көп аумақты қамтыды: Рай аймағы, Тус қаласы, Астрабад және Шасман. Алайда, Яхья 1356 жылы Масудтың жақтастарының қолынан қаза тапты. Мәсудтың ұлы Лұтф Алла оның қазасына қатысы болуы мүмкін. Шамс әл-Дин Әлиді өлтірген Хайдар Қассаб жағдайды пайдаланды. Астрабадтан келген ол Яхьяның өлтірушілерін іздеу үшін Яхьяның інісі Захир әл-Дин Каравини билікке отырғызды. Бірақ көп ұзамай оны биліктен алып тастап, өзі билік жүргізді. Өкінішке орай, ол билікке келгенге дейін де көптеген адамдарға ұнамады. Шамс әл-Дин Әлидің жақтасы болғандықтан, Масудтың жақтастары оны ұнатпады, ал Шамс әл-Дин Әлиді өлтіру дервиштерден алшақтады. Лұтф Алланың ұстазы Наср Аллаһ Яхьяның өлтірушілерімен одақтасып, Сарбадарлардың екінші қаласы Исфараинда көтеріліс ұйымдастырды. Хайдар көтерілісті басуға тырысты, бірақ оған үлкермеді, Хасан Дамғани жалдаған кісісінің қолынан пышақталды. Лұтф Алла мемлекетті басқаруды қолға алды, бірақ көп ұзамай Хасан Дамғанимен де қақтығысқа түсті. Ол жеңілді, нәтижесінде Масудтың жақтастарының көп бөлігі жойылды. Хасан Дамғани енді Сарбадарлар Астрабадты басып алғанға дейін оның бұрынғы губернаторының ұлы Әмір Валимен күресуге мәжбүр болды. Әмір Вали Хайдар Қассабтың Астрабадтан кеткенін пайдаланып, қалаға оралды. Әмір Вали содан кейін Тоға Темірдің ұлы Лұқманның атынан әрекет ететінін мәлімдеді, бірақ оған билікті тапсырмады. Хасан оған қарсы екі жорық ұйымдастырды, екеуі де сәтсіз аяқталды; ол үшінші күшті басқарды, бірақ одан да жетістікке жетпеді, бұл Әмір Валиге Сарбадар аумағын көбірек иеленуге мүмкіндік берді. Осы уақытта шығыста Дарвиш Әзиз атты радикал шиит көтеріліс жасап, Машхадта он екінші имамның атынан теократиялық мемлекет құрды. Дарвиш Әзиз Тус қаласын басып алып, аумағын кеңейтті. Хасан бүкіл Сарбадар мемлекетінің қауіпте екенін түсінді: Сабзавари дервиштер кез келген уақытта теократиялық мемлекетті қолдауға дайын болуы мүмкін. Ол Дарвиш Әзизге қарсы жорық жасап, оны жеңіп, Махди мемлекетін жойды; Дарвиш Әзиз Исфаханға жер аударылды. Бірақ көп ұзамай Дамғанда Әли и Муайяд көтеріліс жасап, Хасанның жауларының қолдауын алды. Ол Дарвиш Әзизді жер аударылыстан қайтарды және оның жолына қосылды. Хасан Шаққан қамалын қоршағанда, 1361 жыл шамасында Әли и Муайяд Сабзаварды басып алды. Осы процесте ол Хасанның көптеген ізбасарларының мүлкін және отбасын тартып алды. Олар Хасанның басын талап еткенде, олар орындады.

Тимурға бағындыру

Әли Муайяд Сарбадар билеушілерінің арасында ең ұзақ билік еткенімен ерекшеленді. Дарвиш Әзизбен арадағы серіктестік он айға созылды. Шиіт дінін ұстанған Әли Муайяд шиіт дінін мемлекеттік дін ретінде көтеруге көмектессе де, Дарвиш Әзиздің кейбір теократиялық идеяларына қарсы шықты. Гераттың Картидтеріне қарсы жорық басталғанда жағдай шиеленісті болды. Кез келген қарсылыққа тап болмас бұрын, Сарбадар әскері зорлық-зомбылыққа ұшырады. Жолда жүргенде Әлидің әскері дервиштермен қақтығысқа түсті. Дарвиш Әзиз және оның көптеген ізбасарлары қашып құтылуға тырысқанда қаза тапты. Әли қайтып оралып, дервиштердің күшін толығымен жоюға тырысты. Олардың ұйымдарына қарсы әрекет етіп, Сабзавардан қудырып, шейх Халифа мен Хасан Журидің қабірлерін қиратты. Алайда дервиштер қашып, Картидтер, Жаун и Құрбан және Шираз Музаффаридтерінен пана тапты. Осы уақытта Жаун и Құрбан Тусты қайтарып алды, бірақ екі тараптың арасында бұдан әрі қақтығыс болған жоқ. Әмір Вәли Симнан мен Бистамды бағындырды, бірақ Астарабадты Сарбадарлар уақытша қайта басып алды (1365/6 – 1368/9). Әкімшілік тұрғысынан Әли монеталардың сапасын арттырып, салық реформаларын жүзеге асырды. 1370 жылы Картидтерден Муизз әл-Дин Хусейн қайтыс болды, оның орнын ұлдары Ғияс әл-Дин Пир Әли мен Мәлік Мұхаммед иеленді. Пир Әли, Тоға Темұрдың анасы Сұлтан Хатун арқылы немересі, Сарбадарларды өзінің жауы деп санады және өз мемлекетіндегі Сабзавари эмигранттарын Әли Муайядқа қарсы наразылық тудыру үшін пайдаланды. Соңғысы Сарахстан Картид жерлерінің шағын бөлігін басқарған Мәлік Мұхаммедті қолдап жауап берді. Пир Әли кейін өгей ағасына қарсы қимыл жасады, бірақ Әли Муайяд шекараға жақын Пир Әлидің сарайларының бірін басып алып, оның командирлері Сабзавари болғаннан кейін, оны қанаттан шабуылмен тоқтатты. Пир Әли өгей ағасымен келісуге мәжбүр болды. Алайда, Сарбадарлармен шайқас жалғасты, сондықтан Әли өзінің күштерін Нишапурды қорғауға жіберуге мәжбүр болды, оның жерлерінің батыс бөлігі әшкере қалды. Сонымен қатар, ол Музаффаридтерден шыққан Шах Шұжаны жау қылып алды. 1373 жылы Кирман қаласында Пахлаван Асад бастаған Шах Шұжаға қарсы көтеріліс Әлиден әскери қолдау алды, бірақ көтеріліс 1374 жылдың желтоқсанында жеңілді. Осы уақытта Шираздағы дервиштер дервиш Әзиздің орденінің бұрынғы мүшесі болған Рукн әл-Диннен басшы тапты. Шах Шұжа оларға ақша мен қару-жарақ берді, олар 1376 жылы Сабзаварды жаулап алды, бұл Әлиді Әмір Вәлиге қашуға мәжбүр етті. Шамамен сол уақытта Нишапурды Пир Әлидің Картидтері басып алды. Сабзавардағы жаңа үкімет Хасан Журидің іліміне негізделген шиит үкіметін құрды. Бірақ көп ұзамай Әмір Вәли қалаға жетпей қалды. Оның тобында Әли Муайяд, сондай-ақ Мүзәффарид шаһы Мансур болды. Қала басып алынғанда Әли Сарбадар билеушісі болып қайта тағайындалды, бірақ оның көптеген реформалары тоқтатылды. Әмір Вәлимен серіктестік ұзаққа созылмады, 1381 жылы соңғысы Сабзаварды қайтадан қоршауға алды. Әлидің басқа жолы жоқ деп ойлап, Тимур Ақсақтан көмек сұрады. Ол Нишапурда жаулап алушыға мойынсұнып, Тимур Гурган мен Мазандарандағы Әмір Вәлидің жерлерін қиратып, жауап берді. Радқанда жеңіске жетіп қайтып келгенде ол Әлиді Сабзавардың әкімі етіп бекітті. Әли Тимурға адал болып қалды, 1386 жылы Кіші Луристандағы Тимурдың жорығында жараланғаннан кейін қайтыс болды. Осы адалдығы үшін Тимур ешқашан Сабзаварды өз әскерлерімен басып алмады және Әлиге жергілікті әкімшілікті ұстап тұруға мүмкіндік берді. Әлидің өлімінен кейін Сарбадар аймағы оның туыстары арасында бөлінді, олардың көпшілігі Тимурға адал болып, оның жорықтарына қатысты. Мөлөк Сабзавари 1389 жылы Туста Жаун и Құрбанның (Тимурдың билігіне шамамен 1381 жылы мәжбүрлеп бағынған) Хажжи Бегтің көтерілісіне қатысып, кейін Исфаханда Мүзәффарид шаһы Мансурдан пана іздеді, бірақ ақырында Тимур оны кешіріп, 1393 жылдың соңында Басраның губернаторы болды. Сол жылы Бағдадты Тимур басып алғаннан кейін, бұл қаланың губернаторы 3000 сарбадарлы әскері бар Әлидің немере інісі Хуажа Масуд Сабзавариге берілді. Осыған қарамастан, ол 1394 жылы Жалайыридтер сұлтан Ахмадтың қаланы қайтарып алу үшін шеру жасағанда, кері шегінуге мәжбүр болды. Тимурдың өлімінен кейін Сарбадарлар бірте-бірте беделден тайып кетті.

Мұра

Тарихи тұрғысынан Сарбадарлар қарақшы мемлекет деп есептелген; олар заңды билікке көп мән бермей, көршілерін қорқытып, діни фанатизмге бой алған топ деп айыпталды. Алайда, осы кезеңде Персия мемлекеттерінің көпшілігінің мінез-құлқына қарағанда, мұндай бағалау артық қаталдық көрсетеді. Басқа тарихшылар Сарбадарларды таптық күрес мысалы деп қарастырады: жұртшылықтың езгіге қарсы көтерілісі, өз билеушілерінің қанаушылық салықтарына наразылық білдіріп, бірнеше феодалдық мемлекеттердің арасында республика құрғандығы айтылады. Бірақ бұл да толыққанды дұрыс емес. 'Абдул-Раззақ сол кездегі ең көп салық төлейтін билеуші топтың мүшесі болған. Дегенмен, бұл белгілі бір сенім жүйесіне ие халықтың, республика деп атауға болатын үкімет құруға тырысқан қанаушы билеушіге қарсы күресі екенін айтуға болады. Парсы тарихының осы кезеңінде діни ордендер кең таралды, себебі Илханат әулетінің билігі күйреп, оның орнына анархия мен аяқсыз соғыстар кезеңі келді. Персияның Сафавид әулетінен басқа, Сарбадарлар мұндай ордендердің ең табысты мысалы болған, бірақ олар тілеген мемлекетке сирек қол жеткізді.

Басқа сарбадарлар

Самарқанд: "сарбадарлар" тобы (олар өздерін осылай атаған-ау деген жорамал бар) 1365 жылы Батыс Шағатай хандығына шабуыл жасаған Моғолстан ханы (Шығыс Шағатай хандығы) Ильяс Хожаның жеңіліске ұшырауына зор үлес қосты. Самарқанд сарбадарлары қала қақпаларын жауып, басқыншыға ашпады. Олар қоршауға қарсы тұрып, жауға шабуылдар ұйымдастырды, содан кейін Моғол аттары арасында жұқпалы ауру таралып, оларды шегінуге мәжбүр етті. Одан немесекей уақытта Тимурдың ертедегі одақтасы Хусейн Самарқанға кіріп, көптеген сарбадар басшыларын өлтірді. Тимур көшпенді болғанымен, Хусейнмен одақ үзілген соң, отырықшы сарбадарлардың қолдауын алуға тырысты, және олар Шағатай ордасында оның билікке жеткеніне ықпал еткен маңызды күш болды.