Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аргентина мәдениетінің бір қыры
Aspect of argentine culture
Аргентина әдебиеті, яғни Аргентинада туған жазушылардың туындылары, испан тіліндегі әлемдегі ең өнімді, маңызды және ықпалды әдебиеттердің бірі болып табылады. Онда Хорхе Луис Борхес, Хулио Кортасар, Леопольдо Лугонес және Эрнесто Сабато сияқты белгілі жазушылар бар.
Argentine literature, i. e. the set of literary works produced by writers who originated from Argentina, is one of the most prolific, relevant and influential in the whole Spanish speaking world, with renowned writers such as Jorge Luis Borges, Julio Cortázar, Leopoldo Lugones and Ernesto Sábato.
Шығу тегі
Шындығында, елдің аты латын тілінен алынған сөз, ол алғаш рет әдеби еңбекте кездеседі: Мартин дель Барко Центенераның "La Argentina" (1602) атты эпикалық поэмасында. Бұл шығарма 10 000 тармақтан тұрады және ландшафтты, сондай-ақ аймақты жаулау оқиғаларын суреттейді. Бұл сөз Руй Диас де Гусманның "Argentina manuscrita" атты прозалық хроникасында қайта пайда болды. Аргентина әдебиеті 1550 жылдары Матиас Рохас де Окендо мен Педро Гонсалес де Прадоның (Аргентинаның алғашқы маңызды қалалық орны Сантьяго-дель-Эстеродан) еңбектерімен басталды. Олар негізінен ауызша халық поэзиясынан, атап айтқанда Карлос Абрегу Виррейраның сөзіне сәйкес, луле, жури, диагуита және тонокоте тайпаларының поэзиясынан шабыт алды. Халықтық және испандық дәстүрлердің арасында симбиоз пайда болды, нәтижесінде ерекше әдебиет қалыптасты, ол географиялық тұрғыдан Аргентинаның солтүстік және орталық аймақтарымен (18 ғасырға дейін) шектелді, ал Кордова провинциясы Кордова ұлттық университетінің құрылуына байланысты оның орталығы болды. Осы кезеңде екі есім ерекше көзге түседі: Гаспар Хуарес Бавиано және Антония де ла Паз и Фигероа, сонымен қатар "Беата Антула" деп те белгілі. Порттың экономикалық өркендеуімен бірге мәдени орталық шығысқа қарай жылжи бастады. Колониялық дәуірдегі хаттар (Вице-корольдік неоклассицизмі, барокко және эпос) тәуелсіздікке ұмтылыстың ықпалымен дамыды: Висенте Лопес и План, Панталеон Риварола және Эстебан де Лука. 17 ғасырда Аргентина барокко әдебиеті Еуропа мен Жаңа әлемнің басқа аймақтарымен салыстырғанда өте шала болды. Осы кезеңдегі жалғыз ерекше ақын – Хосе Луис де Техеда, ол "Coronas líricas" және "El peregrino de Babilonia" атты туындыларын жазды.
As a matter of fact, the name of the country itself comes from a Latinism which first appeared in a literary source: Martin del Barco Centenera's epic poem La Argentina (1602). This composition runs 10.000 verses and describes the landscape as well as the conquest of the territory. The word was reintroduced in Argentina manuscrita, a prose chronicle by Ruy Díaz de Guzmán. Argentine literature began around 1550 with the work of Matías Rojas de Oquendo and Pedro González de Prado (from Santiago del Estero, the first important urban settlement in Argentina), who wrote prose and poetry. They were partly inspired by oral aboriginal poetry—in particular, according to Carlos Abregú Virreyra, by the lules, juríes, diaguitas and tonocotés. A symbiosis emerged between the aboriginal and Spanish traditions, creating a distinct literature, geographically limited (well into the 18th century) to the Argentine north and central regions, with the province of Córdoba as its center, due to the foundation of the National University of Córdoba. Two names stand out from this period: Gaspar Juárez Baviano, and Antonia de la Paz y Figueroa, also known as "Beata Antula". Gradually, with the economic prosperity of the port, the cultural axis moved eastward. The letters of the colonial age (Viceroyalty neoclassicism, baroque and epic) grew under the protection of the independentist fervor: Vicente López y Planes, Pantaleón Rivarola and Esteban de Luca. During the 17th century, Argentine baroque literature was poor in comparison with that from Europe and some other parts of the New World. The only remarkable poet of this period was fray José Luis de Tejeda who wrote Coronas líricas and El peregrino de Babilonia
Испаниядан мәдени тәуелсіздік
Континенттің қалған бөлігіндегідей, Аргентинада да Испаниядан құтылу туралы күшті сезімдер болды. Тәуелсіздікке дейін Хуан Круз Варела сияқты кейбір неоклассикалық авторлар осы төңкеріс рухымен байланысты көптеген туындылар жасады, бірақ әлі де парадоксалды түрде испан билігінде қалды. Аргентинаның испан дәстүрімен нағыз үзілісі әдебиетте француз романтизмін үлгі етіп алу арқылы көрінді, бұл халықтық бастауларға және орта ғасырға қайта оралуды қажет етті. Осы эстетикалық және интеллектуалдық бағытты Эстебан Эчеверрия жеткізді, ол алғашқы жергілікті және реалистік әңгіме, «Қырғын» (El Matadero), сондай-ақ, фон ретінде Пампас даласын бейнелейтін «Тұтқын» (La Cautiva) поэмасын жазды. Оның өткір зейіні мен Буэнос-Айрестің қуатты губернаторы Хуан Мануэль де Росасқа қарсылығы оны елден қууға мәжбүр етті. 19 ғасырдың ортасында Хосе Мармол алғашқы аргентиналық роман, «Амалия» (1851–1852) жариялады, ол 1840 жылдың қараңғы кезеңіндегі тарихи оқиға, онда ойдан шығарылған кейіпкерлер (Амалия, Даниэль Белло, Эдуардо Белграно) Хуан Мануэль де Росас сияқты нақты тарихи тұлғалармен үйлеседі. Росастың билігі күшейген сайын, оппозициядан шыққан әдеби туындылар көбейді, мысалы Хуан Баутиста Альбердидің «Амаполас алып» (El Gigante Amapolas) пьесасы, бұл жергілікті сайнте жанрының көрнекті үлгісі. Эссе жанрында Доминго Фаустино Сармиенто өзінің «Факундо» еңбегін жариялады, бұл Факундо Кироганың өмірін детерминистік тұрғыдан қарастыру. Сармиенто осы талдауда әлеуметтану және семиотика аспектілерін жеткізді. Эчеверрия, Мармол және Сармиенто – жергілікті зиялылардың бірінші буыны саналатын «37 буыны» (Generación del 37) деп аталатын жазушылар тобының құрамына кіреді. Поэзия жанжалдық рухын жоғалтып, анекдоттық және сезімталдыққа бет бұрды: Карлос Гуидо и Спано және Рикардо Гутьеррес, халық әдебиетінің шежірешілері. Лусио В. Мансилла 1870 жылы «Ранкелес үндістеріне саяхат» (Una excursión a los indios ranqueles) атты кітабын жариялады, бұл үндістермен бейбіт келісімге қол қою мақсатымен жасалған ерікті экспедицияның шежіресі сияқты еңбек. Оның туындысы (реалистік эстетика шеңберінде) модернизмнің күшті ықпалына түсетін «80 буынына» (Generación del '80) жол ашты. Хуана Мануэла Горити – алғашқы танымал әйел жазушылардың бірі, негізінен «Дән сатушының қызы» (La hija del mazorquero) сияқты мелодрамалық повестері мен «Таңғы ақ нұр» (La alborada) мәдени журналын құруының арқасында.
As in the rest of the continent, strong feelings of emancipation from Spain were present in Argentina. Before independence, some neoclassical authors such as Juan Cruz Varela produced numerous works related with this revolutionary spirit but still under the paradoxical Spanish domain. Argentina's true break with Spanish tradition was manifested in literature through the adoption of French romanticism as a model, postulating the return to popular sources and to the medieval. This aesthetic and intellectual was brought by Esteban Echeverría who wrote the first local and realistic story, El Matadero ("The slaughterhouse"), as well as the nativist poem La Cautiva ("The Captive"), with the Pampas as its background. His barbed wit and opposition to powerful Buenos Aires governor Juan Manuel de Rosas forced him into exile. In the middle of the 19th century José Mármol published the first Argentine novel, Amalia (1851–1852), a historical novel set during the dark year of 1840 which mixed fictional characters (Amalia, Daniel Bello, Eduardo Belgrano) with actual historical characters like Juan Manuel de Rosas. As Rosas' power increased, more literary works from the opposition were produced, such as Juan Bautista Alberdi's play El Gigante Amapolas, a good example of local sainete. In the genre of essay, Domingo Faustino Sarmiento published his Facundo, a particular (re)vision of Facundo Quiroga's life from a deterministic point of view. Sarmiento conveyed aspects of sociology and semiotics in this analysis. Echeverría, Mármol and Sarmiento are among the group of writers known as Generación del 37, who are considered the first generation of local intellectuals. Poetry lessened in combative spirit and turned towards the anecdotal and sentimental: Carlos Guido y Spano and Ricardo Gutiérrez, the chronicle writers of folk literature. Lucio V. Mansilla published in 1870 Una excursión a los indios ranqueles, a sort of chronicle of a voluntary expedition to sign a peace treaty with the Indians. His work (enrolled in a realistic aesthetic) anticipated Generación del '80, which would be deeply influenced by modernism. Juana Manuela Gorriti was one of the first popular female writers, mainly due to her melodramatic narrative works like the novel La hija del mazorquero and the foundation of La alborada, a cultural magazine.
Гауша әдебиеті
Еуропаға бағытталған, тіпті еуроцентристік тақырыптар мен стильдер Аргентина әдебиетінде, әсіресе Буэнос-Айрестен, осы ғасыр бойы қалыпты жағдай болып қала берді. Рафаэль Облигадоның "La cautiva" немесе кейінірек жазылған "Santos Vega" сияқты (романтикалық) поэзиясы пампаның табиғатына зор мән берді, кейбір элементтерін көркемделген, гаучо әдебиетін имитациялаумен бөлісті, гаучолардың тілін қолдануға және олардың ой-өрісін көрсетуге тырысты. Бірінші ағым poesía nativista (туған жер поэзиясы) деп аталады және әдеби дәстүрге айналды. Екіншісі (поэзия гауческа деп аталады) сол буынның ұлттық сананы қалыптастыруының бір бөлігі ретінде параллельді түрде дамыды. Бұл туынды авторлық әдебиет болып табылуына қарамастан, бастапқыдан-ақ гаучоның даусын басты кейіпкер ретінде алды. Гауческа – бұл паядорлардың ән салуы, ал паядор – ортағасырлық сауатсыз әншілердің заманауи нұсқасы. Паядордың шығармалары гауческадан айырмашылығы, спонтанды түрде орындалады. Гауческо жанрының алғашқы авторы – Бартоломе Идальго, ол тәуелсіздік соғысы кезінде жазғандықтан, оның туындыларында саяси идеология күшті болды. Оның шығармалары негізінен cielitos (паядорларға тән әндер, бірақ саяси мазмұнды) және diálogos patrióticos (қазіргі оқиғалар туралы екі тұлғаның әңгімелері) түрінде болды. Кейіннен гауческа саяси фракциялар арасындағы күреске ұшырады. Эстанислао дель Кампо және Иларио Аскасуби осы кезеңнің ең көрнекті жазушылары еді. Дель Кампо "Fausto" поэмасын жазды, ол гауческаның пародиязы ретінде де, қала тұрғындарына жасалған ақылды әзіл ретінде де қарастырылды. Поэмада Анастасио Эль-Поло досымен кездесіп, оған белгілі бір оқиғаға байланысты әсерлерін айтады: ол Ібілісті көріпті. Эль-Полоның білмейтіні (немесе білмеймін дейтіні) – ол шындығында Колон театрында опера қойылымын көрген. Гауческаның соңғы авторы – Хосе Эрнандес, "Martín Fierro" поэмасының авторы. Гауческа саяси ықпалынан айырылып, гаучолардың жоғалып бара жатқандығына байланысты әлеуметтік мәселелерге назар аударады, бұл негізінен Сармиенто мен жаңа экономикалық модельге байланысты болды. Эрнандес гауческо стилін қалыптастырғаны үшін жауапты деп есептеледі.
European oriented, indeed Euro centric, themes and styles would remain the norm in Argentine letters, especially from Buenos Aires, during this century. The (romantic) poetry as La cautiva or the latter Santos Vega by Rafael Obligado gave a lot of importance to the nature of the pampa, sharing some elements with a picturesque, imitation gaucho literature, purporting to use the language of the gauchos and to reflect their mentality. The first current is known as poesía nativista (nativist poetry) and became a literary tradition. The second (known as poesía gauchesca) developed in parallel as a part of that generation's understanding of national identity. Although it also is a product of literary authors, this writing takes the voice of the gaucho as protagonist from the beginning. Gauchesca is related to payador's singing, a payador being a modern equivalent of the illiterate medieval singers. A payador's work, in opposition to gauchesca, is sung spontaneously. The first gauchesco author was Bartolomé Hidalgo who wrote during the war of independence and therefore his works had a strong political ideology. His compositions were mainly cielitos (payadoresque songs but with provocative political messages) and diálogos patrióticos (conversations between two characters about current affairs). In a second period, gauchesca was influenced by political faction fights. Estanislao del Campo, and Hilario Ascasubi are the most representative writers of this period. Del Campo wrote Fausto, a poem which has been read both as a parody of gauchesca and an intelligent joke towards city people. In the poem, Anastasio El Pollo meets a friend and tells him his impressions on particular event: he has seen the Devil. What El Pollo doesn't know (or pretends he doesn't) is that all he saw was actually an opera performance at Teatro Colón. The last author of gauchesca is José Hernández, the author of Martín Fierro. Gauchesca leaves its political influences and becomes social in the sense that gauchos are disappearing, mainly due to Sarmiento and the new economic model. Hernández is considered the responsible for consolidating the gauchesco style.
1880 жылдардың ұрпағы
1880 жылдардың ұрпағы Буэнос-Айрестің еуропалық бояуы мен мәдени басымдығын қанаттандырды. Аралас этникалық топтардың көші-қоны ағыны ірі ауылдың космополиттік мегаполиске айналуын күшейтті. Осы кезеңнің поэзиясы лирикалық сипатта: Леопольдо Диас және Алмафуэрте. Алмафуэрте (Педро Бонифасио Паласиостың псевдонимі) көбінесе заманауи қоғамның қайшылықтарына қарсы құйынтқан шабуылдармен жұмысшының өмірін бейнелейді. Ол сонымен қатар мұғалім және журналист болды, оның пікірлері мен мақалалары оған көптеген қиындықтар әкелді. Эссе – 19-шы ғасырдың соңында Хосе Мануэль Эстрада, Педро Гойена және Хоакин В. Гонсалес дамытқан жаңа жанр. Прозалық шығармалар әлеуметтік мәселелер мен халық әдебиеті арасында тебіренді. Басым бағыт – Мигель Кане өзінің автобиографиялық романы «Ювенилия» романында ең жақсы көрсеткен реализм. Реализмге тәнті болған басқа жазушылар: Лусио В. Мансилла, Франсиско Сикарди, Бенито Линч және Карлос Мария Окантос. Ғасырдың соңында натурализм де маңызды үрдіс болды. Аргентиналық натурализмді Еухенио Камбасерес «Sin rumbo» және «Música sentimental» романдарымен басқарды, олар қазір көбінесе ұмытылып кеткен. Камбасерес Эмиль Золаның әдеби шығармашылыққа натуралистік көзқарас туралы теориясынан шабыттанды, бірақ оның идеологиясы айтарлықтай өзгеріске ұшырады. Джулиан Мартель және Антонио Аргерич «Кінәлілер ме, әділдер ме?» шығармасы аргентиналық натурализмге терең моральдық мән берді.
The generation of 1880 emphasized the European color and cultural supremacy of Buenos Aires. The migratory current of mixed ethnicity accentuated the change of the big village for the cosmopolitan metropolis. The poetry of this period is lyric: Leopoldo Díaz y Almafuerte. The latter usually depicts the worker's life in passionate attacks against the contradictions of contemporary society. Almafuerte (pseudonym of Pedro Bonifacio Palacios) was also a teacher and a journalist whose opinions and articles gave him a lot of problems. Essay is a recent genre that developed in the late 19th century: José Manuel Estrada, Pedro Goyena and Joaquín V. González. Narrative works oscillated between social issues and folk literature. The predominant tendency was Realism, best represented by Miguel Cané in his autobiographical novel Juvenilia. Other writers influenced by realism were Lucio V. Mansilla, Francisco Sicardi, Benito Lynch and Carlos María Ocantos. Naturalism was also an important tendency towards the end of the century. Argentine Naturalism was commanded by Eugenio Cambaceres in his novels Sin rumbo and Música sentimental, almost forgotten today. Cambaceres was inspired by Émile Zola's theory about the naturalistic approach to literary work, but its ideology suffered considerable alterations. Julián Martel and Antonio Argerich with ¿Inocentes o culpables? added a highly loaded moral touch to Argentine naturalism.
Қазіргі заманғы
Никарагуалық Рубен Дарио бастаған 19 ғасырдың соңында Латын Америка әдебиетінде модернизм пайда болды. Мәнердің әсемдігі мен Символизмнің күшті ықпалы жаңа жанрды сипаттайды, ол поэзиядағы ең айқын дауысқа, Аргентинаның алғашқы ғылыми-фантастикалық әңгімесінің авторы Леопольдо Лугонеске шабыттандырды. Аргентина әдебиетіндегі алғашқы заманауи буын – Мартинфиеристалар (шамамен 1922 жыл). Бұл қозғалыс қазіргі заманғы бірқатар бағыттарды біріктіретін интеллектуалдық доктринаны ұсынады: Флорида тобының бағыты, ол ультраизмге жатады, Оливерио Жирондо, Хорхе Луис Борхес, Леопольдо Марешаль және Македонио Фернандеспен; және Буэдо бағыты, орыс реализмімен әсерленді, Рауль Гонсалес Туньон, Сезар Тиемпо және Элиас Кательнуово. Алайда Рикардо Гвиральдес классикалық стильде қалып, гауческа поэзиясына жаңа серпін беріп, «Дон Сегундо Сомбра» романын жазды. Бенито Линч (1885–1951), эксцентрикалық әңгімеші, Гвиральдес сияқты, ешқандай «буынға» оңай сыймайды, өзінің ерекше әңгімелерін осы кезеңдегі таңғажайып неогаучо стилінде жазды. Осы онжылдықтың соңы мен келесі онжылдықтың басында «Жаңалар» (Novísimos) пайда болды – ақындар (Артуро Камбурс Окампо, Карлос Карлино және Хосе Португало), прозашылар (Артуро Серретани, Роберто Арлт, Луис Мария Альбамонте және Луис Хорасио Веласкес) және драматургтер (Роберто Валенти, Хуан Оскар Понферрада және Хавьер Виллафане). Топ философиялық ой-толғамды және Аргентиналықтың жаңа мәнін насихаттады. Леопольдо Марешальдің 1948 жылы жарық көрген және 1949 жылы Хулио Кортазар мақтаған «Адан Буэнос-Айрес» романы. Сондай-ақ, езуит діни қызметкері Леонардо Кастелланидің (1899–1981) әдеби еңбектеріне назар аудару керек. Иса қоғамынан қуылған, ашық сөйлейтін Кастеллани де өзінің ұлттық идеологиясының салдарынан замандастарының әдеби зиялылары тарапынан көпшілікке танылмай қалды.
Towards the end of the 19th century, led by the Nicaraguan Rubén Darío, modernism appears in Latin American literature. Preciosity of manner and a strong influence from Symbolism sum up the new genre, which inspires the clearest voice in poetry, Leopoldo Lugones, who was the author of the first Argentine science fiction story. The first truly modern generation in Argentine literature is the Martinfierristas (c. 1922). The movement contributes an intellectual doctrine in which a number of current trends come together: the trend represented by the Florida group, adscript to ultraísmo, with Oliverio Girondo, Jorge Luis Borges, Leopoldo Marechal and Macedonio Fernández; and the trend of Boedo, impressed by Russian realism, with Raúl González Tuñón, César Tiempo y Elías Catelnuovo. Ricardo Güiraldes, however, remains classical in style, giving a whole new freshness to gauchesca poetry and writing what is perhaps the novel, Don Segundo Sombra. Benito Lynch (1885–1951), an eccentric short story writer who, like Güiraldes, does not easily fit into any "generation", wrote his quirky tales in an enchanted neo gauchoesque manner about this time. Between the end of this decade and the beginning of the following one emerged the Novísimos ("Newest"), a generation of poets (Arturo Cambours Ocampo, Carlos Carlino and José Portogalo), fiction writers (Arturo Cerretani, Roberto Arlt, Luis Maria Albamonte and Luis Horacio Velázquez) and playwrights (Roberto Valenti, Juan Oscar Ponferrada and Javier Villafañe). The group promoted philosophical reflection and a new essence for Argentinidad. Leopoldo Marechal's novel Adán Buenosayres, published in 1948 and praised by Julio Cortázar in 1949. Also worthy of note is the literary work of Leonardo Castellani (1899–1981), a Jesuit priest who left a considerable bulk of essays, novels, tales and poetry. Expelled from the Company of Jesus, the outspoken Castellani was also widely ignored – like his contemporary Marechal – by the literary intelligentsia of his time due to his nationalist ideology.
37-ші жылдардың ұрпағы
1937 жылғы ұрпақ поэзияға негізделген, онда Рикардо Э. Молинари, Висенте Барбиери, Ольга Ороско, Леон Бенарос және Альфонсо Сола Гонсалес еңбектерінде суреттемелік, ностальгиялық және толғанысқа толы стильдер қалыптасты. Көркем проза жазушылары идеализм мен түйсіксіз реализмге (Мария Граната, Адольфо Биой Касарес, Хулио Кортасар, Сильвина Окампо) немесе реализмнің айқын емес түріне (Мануэль Мухика Лайнес, Эрнесто Л. Кастро, Эрнесто Сабато және Абелардо Ариас) қалалық мотивтермен бірге, сондай-ақ халық әдебиетіне (Жоакин Гомес Бас және Роджер Пла) қызығушылық танытты. Эссе жазушылардың саны көп емес. Антонио Пейджес Ларрая, Эмилио Карилла, Луис Солер Канас – ерекше көзге түскендердің арасында, бірақ Сармиентодан кейінгі Аргентинаның ең көрнекті эссешісі Езекиль Мартинес Эстрада да 1937 жылғы ұрпаққа жатты. Осы жазушылардың көпшілігі және бірқатар еуропалық авторлар Виктория Окампо басып шығарған әдеби журнал «Sur»-ға мол үлес қосты, ол замандас мәдениеттің белгілі сарапшысы болды.
The Generation of 1937 centers on poetry, where it developed the descriptive, nostalgic and meditative in the work of Ricardo E. Molinari, Vicente Barbieri, Olga Orozco, León Benarós and Alfonso Sola Gonzáles. Fiction writers subscribed to idealism and magic realism, María Granata, Adolfo Bioy Casares, Julio Cortázar, Silvina Ocampo) or to a subtler form of realism Manuel Mujica Laínez, Ernesto L. Castro, Ernesto Sabato and Abelardo Arias) with some urban touches, as well as folk literature (Joaquín Gómez Bas and Roger Plá). Essayists do not abound. Antonio Pagés Larraya, Emilio Carilla, Luis Soler Cañas are some of the few who stand out, although the greatest Argentine essayist after Sarmiento – Ezequiel Martínez Estrada – also belonged to the Generation of '37. Many of these writers and a number of European ones contributed extensively to Sur, a literary journal published by Victoria Ocampo, a noted commentator on the day's culture.
Неогуманизм, Экзистенциализм және басқа да ықпалдар
1950 жылы тағы бір маңызды кезең басталды: Жаңа гуманизм, ол Екінші дүниежүзілік соғыс және оның салдарына жауап ретінде пайда болды. Бір жағынан, Рауль Густаво Агирре, Эдгар Бейли және Хулио Ллинас сияқты авангардистер болса, екінші жағынан, Хосе Исааксон, Хулио Аристидс және Мигель Анхель Виола сияқты экзистенциалистер еді. Ал кейбіреулері, Альфредо Вейраве, Хайме Давальос және Алехандро Никотра, екі бағытты да өңірлік тенденциямен үйлестірді. Басқа да көркем әдебиетшілер сол заманның қатты әсер еткен куәлігін қалдырды: Беатрис Гвидо, Дэвид Виньяс, Марко Деневи және Сильвина Буллрих. Көптеген жазушыларда ағылшын және итальян поэзиясының күшті ықпалы байқалады. Марешальдың екі шәкірті – Рафаэль Скиру және Фернандо Демарияның поэзиялық туындылары ерекше қызығушылық тудырады. 1960 жылы жаңа бағыт басталып, шамамен 1990 жылға дейін жалғасты. Оның ықпалдары әртүрлі: Сартр, Камю, Элуар; Камило Хосе Села сияқты испан жазушыларының кейбіреулері; сондай-ақ Борхес, Арлт, Кортазар және Марешаль сияқты аргентиналық жазушылар. Екі бағыт көзге түсті: метафизикалық уақыт пен тарихилықты іздеу (Хорасио Салас, Алехандра Пизарник, Рамон Плаза) және қалалық және әлеуметтік дүрбелеңді зерттеу (Абелардо Кастильо, Марта Линч, Мануэль Пуиг, Алисия Штайнберг).
In 1950, another milestone arose: the New Humanism, a response to World War II and its aftermath. On one level are avant gardists like Raúl Gustavo Aguirre, Edgar Bayley and Julio Llinás; on another, existentialists: José Isaacson, Julio Arístides and Miguel Ángel Viola. Further away are those who reconcile both tendencies with a regionalist tendency: Alfredo Veiravé, Jaime Dávalos and Alejandro Nicotra. Other fiction writers left a highly charged testimony of the times: Beatriz Guido, David Viñas, Marco Denevi and Silvina Bullrich. In a majority of the writers, a strong influence of Anglo Saxon and Italian poetry can be perceived. Of particular interest are the poetic works of two of Marechal's disciples, the poets Rafael Squirru and Fernando Demaría. A new trend started in 1960, continuing until about 1990. Its influences are heterogeneous: Sartre, Camus, Eluard; some Spanish writers, like Camilo José Cela; and previous Argentine writers like Borges, Arlt, Cortázar and Marechal. Two trends were in evidence: the tracing of metaphysical time and historicity (Horacio Salas, Alejandra Pizarnik, Ramón Plaza) and the examination of urban and social disarray: (Abelardo Castillo, Marta Lynch, Manuel Puig, Alicia Steinberg).
Лас соғыс
1970 жылдар Аргентинаның зияткерлік шығармашылығы үшін қараңғы кезең болды. Бұл дәуір маңызды жазушылардың елден қуылуымен (Хуан Гелман, Антонио Ди Бенедетто) немесе қаза болуымен (Роберто Санторо, Харольдо Конти және Родольфо Уолш) ерекшеленеді. Лилиана Хекер сияқты қалған әдеби журналистер өз пікірлерін туындыларында жасырды. Кейбір журналистер (Родольфо Уолш), ақындар (Агустин Тавитиан және Антонио Алиберти), көркем әдебиетшілер (Освальдо Сориано, Фернандо Соррентино) және эссешілер (Рикардо Эррера, Мария Роза Лохо) қиындықтардың арасында ерекшеленіп, этикалық және эстетикалық идеялар саласын жаңартты.
The 1970s were a dark period for intellectual creation in Argentina. The epoch is characterised by the exile (Juan Gelman, Antonio Di Benedetto) or death (Roberto Santoro, Haroldo Conti, and Rodolfo Walsh) of major writers. The remaining literary journalists, like Liliana Heker, veiled their opinions in their work. Some journalists (Rodolfo Walsh), poets (Agustín Tavitián and Antonio Aliberti), fiction writers (Osvaldo Soriano, Fernando Sorrentino), and essayists (Ricardo Herrera, María Rosa Lojo) stood out among the vicissitudes and renewed the field of ethical and aesthetic ideas.
Ағымдағы
1990 жылдар Аргентина ғасыр соңына жеткенде, түрлі буын өкілдерінің арасындағы қайта қосылумен, құндылықтар мен мәтіндерді қайта қарау мақсатындағы интеллектуалдық одақ құрылуымен ерекшеленеді. Мысалдардың ішінде Алан Полс, Марио Арека, Анибал Кристобо, Эрнесто де Санктис, Марко Деневи, Эдгар Брау және тағы да басқалар бар.
The 1990s are marked by reunion among survivors of different generations, in an intellectual coalition for the review of values and texts as Argentina faced the end of the century. Some examples are Alan Pauls, Mario Areca, Aníbal Cristobo, Ernesto de Sanctis, Marco Denevi, Edgar Brau and some more.