Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық адмирал Анджело Яхино (немесе Яхино; 24 сәуір 1889 – 3 желтоқсан 1976) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі итальян адмиралы.
Italian admiral
Angelo Iachino (or Jachino; April 24, 1889 – December 3, 1976) was an Italian admiral during World War II.
Ерте өмір және мансап
Ячино 1889 жылы Лигуриядағы Сан-Ремо қаласында, орта мектеп мұғалімі Джузеппе Ячино мен Эмилия Пикчионенің ұлы болып дүниеге келді. 1904 жылы Ливорнодағы Италия Әскери-теңіз академиясына түсіп, 1907 жылы бітірді. 1911–1912 жылдары ол итальян-түрік соғысына кіші лейтенант шенімен қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол алдымен «Джулио Чезаре» жауынгерлік кемесінде лейтенант болып қызмет етті, содан кейін 1917 жылдың шілдесінде оған 66 PN торпедалық қайығының басқаруы тапсырылды. Осы қызметінде ол Адриатика теңізіндегі бірнеше миссияға қатысты, соның ішінде 1918 жылдың 31 қазанында Пулаға жасалған шабуылға қолдау көрсетті (66 PN Пола жағасынан Рафаэле Россетти, Рафаэле Паолуччи және олардың «мигнаттасын» тасымалдаған екі MAS қайығының бірін сүйреп әкелуі тиіс еді, бірақ қозғалтқыш бұзылғандықтан миссия орындалмады). Солтүстік Адриатикадағы жауынгерлік қимылдардағы батылдығы үшін 1918 жылдың қараша айында Әскери Еңбек үшін күміс медальмен марапатталды. 1923 жылдан 1928 жылға дейін ол Қытайда Италия елшілігінің әскери атташесі және Тяньцзиньде орналасқан «Эрманно Карлотто» канонерлік қайығының командирі болып қызмет етті; осы кезеңде, 1926 жылы, ол командир шеніне көтерілді. 1928 жылы эсминецтің, ал кейіннен (1932 жылы капитан болғаннан кейін) «Армандо Диаз» жеңіл крейсерінің командирі болды, ол 1930 жылдардың басында шетелдегі үгіт-насихат мақсатындағы саяхатқа шықты. 1936 жылы контрадмирал, ал 1938 жылы дивизия адмиралы болды; Испания азамат соғысы кезінде ол екі жеңіл кеме тобының командирі болды. 1939 жылдың сәуір айында «Джованни делле Банде Нере» жеңіл крейсерінде Италияның Албанияға басып кіруіне қатысты. 1939 жылы ол эскадра адмиралы болды. Ол сондай-ақ Ливорно Әскери-теңіз академиясына бір кезеңде басшылық етті.
Iachino was born in Sanremo, Liguria, in 1889, the son of Giuseppe Iachino, a middle school teacher, and Emilia Piccione. He entered the Italian Naval Academy in Livorno in 1904, and graduated in 1907. In 1911–1912 he participated in the Italo Turkish War with the rank of Sub Lieutenant. During World War I he first served on the battleship Giulio Cesare as a lieutenant and then, in July 1917, he was given command of the torpedo boat 66 PN. In this role he participated in several missions in the Adriatic, including, on 31 October 1918, the support to the Raid on Pula (66 PN was to tow near Pola one of the two MAS carrying Raffaele Rossetti, Raffaele Paolucci and their mignatta, but she was forced to abort due to engine problems). For his bravery in combat actions in the Northern Adriatic he was awarded the Silver Medal of Military Valor in November 1918. From 1923 to 1928 he served in China as naval attache to the Italian embassy and commanding officer of the gunboat Ermanno Carlotto, stationed in Tianjin; during this period, in 1926, he was promoted to commander. In 1928 he assumed command of a destroyer, and later (after becoming captain in 1932) of the light cruiser Armando Diaz in the early 1930s, during a propaganda cruise abroad. In 1936 he was promoted to Contrammiraglio and in 1938 to Ammiraglio di Divisione; during the Spanish Civil War he was the commander of two groups of light ships. In April 1939, on board the light cruiser Giovanni delle Bande Nere, he participated in the Italian invasion of Albania. In 1939 he became Ammiraglio di Squadra. He also commanded the Livorno Naval Academy for a period.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940 жылдың тамызында Ячиноға ауыр крейсер "Пола" туымен 1-ші, 3-ші және 7-ші теңіз дивизияларынан құралған 2-ші теңіз эскадрильясының басқаруы тапсырылды, бұл оның бұрынғы қолбасшысы адмирал Риккардо Паладини кеуде қысылысымен ауырғаннан кейін болды. Осы қызметте ол 1940 жылдың 27 қарашасында Спартивенто мүйісі шайқасына қатысты. 1940 жылдың 9 желтоқсанында ол адмирал Иниго Кампиониді Регия Маринаның барлық шайқас флотының қолбасшысы ретінде алмастырды, "Витторио Венето" линкорында туымен. 1941 жылдың 9 ақпанында Ячино итальяндық флотты Генуя мен Ла Специяны бомбалағаннан кейін британдық "H" күшін ұстауға жетекшілік етті. Ол 1941 жылдың 26-29 наурызында Матапан мүйісі шайқасында итальяндық шайқас флотына қайтадан басшылық етті, бұл Регия Маринаның ең ірі жеңілісіне әкелді; жақын маңдағы британдық линкорлар туралы хабарламаларды дұрыс емес немесе асыра сілтеген деп есептеп, ол бүкіл 1-ші крейсер дивизиясын зардап шеккен "Пола" крейсерін құтқаруға жіберді, нәтижесінде адмирал Эндрю Браун Куннингхэмнің Жерорта теңіз флотының үш линкоры дивизияны толығымен жойды. Осы шайқастағы оның әрекеттері содан бері көп сынға ұшырады; дегенмен, Ячино қолбасшылықтан алынбады. 1941 жылдың шілде және қыркүйек айларында Ячино флотты Мальтаға бағытталған британдық конвойларды ұстауға жасалған сәтсіз әрекеттерге жетекшілік етті ("Сабстанс" және "Халберд" операциялары). Бірінші Сырт шайқасында (1941 жылдың 16 желтоқсаны) және Екінші Сырт шайқасында (1942 жылдың 22 наурызы) оның басқаруындағы күштер Мальтаға қарай бет алған британдық конвойларды эскорттаған кемелермен қақтығысты, бірақ оның басым күшіне қарамастан, Ячино жау күштерін бағаламау туралы алаңдады (тіпті болмаған линкорлар туралы дұрыс емес хабарларға сене бастады) және түнгі шайқастан қашып, екеуі де Матапандағы оның өлімге әкелген қателіктері болды. "Вигорус" операциясы (1942 жылдың 12-16 маусымы; Италияда "Орта маусым шайқасы" деп белгілі) оның ең маңызды жетістігі болды; әуе және су асты кемелерінің шабуылдарынан келген шығындарға қарамастан ("Литторио" линкоры торпедаланды, ал "Тренто" ауыр крейсері батып кетті), ол Александриядан Мальтаға бағытталған британдық конвойға қарай жылжуын жалғастырды, нәтижесінде конвой миссиясын тоқтатып, портқа қайта оралды. 1943 жылдың 5 сәуірінде Ячиноны итальяндық шайқас флотының қолбасшысы ретінде адмирал Карло Бергамини алмастырды. Сонымен қатар, ол "Аммиральо д'Армата" шеніне көтерілді. 1945 жылы ол резервке жіберілді, бірақ ол бұл шешімге қарсы шағымданып, 1948 жылы қайтадан активті қызметке кірді. 1954 жылы ол әскери қызметтен кетіп, 1962 жылы зейнетке шықты. Соңғы жылдары ол соғыс кезіндегі әрекеттері туралы бірнеше кітап жазды, әсіресе Матапан шайқасына назар аударып, сол шайқастағы әрекеттерін ақтауға тырысты. 1974 жылы ол Тарантодағы теңізшілер ескерткішінің құрылысына қаржы жұмсады. 1976 жылдың 3 желтоқсанында Римде 87 жасында қайтыс болды.
In August 1940 Iachino was given command of the 2nd Naval Squadron (consisting of the 1st, 3rd and 7th Naval Divisions), with flag on the heavy cruiser Pola, after its previous commander, Admiral Riccardo Paladini, came down with angina pectoris. In this role, he participated on 27 November 1940 in the Battle of Cape Spartivento. On 9 December 1940 he replaced Admiral Inigo Campioni as commander of the entire battle fleet of the Regia Marina, with flag on the battleship Vittorio Veneto. On 9 February 1941, Iachino led the Italian fleet in the unsuccessful pursuit of the British Force H, after the latter had bombarded Genoa and La Spezia. He again commanded the Italian battle fleet in the Battle of Cape Matapan (26 29 March 1941), which resulted in the biggest defeat ever suffered by the Regia Marina; dismissing reports of nearby British battleships as incorrect or exaggerated, he sent the entire 1st Cruiser Division to the rescue of the stricken cruiser Pola, resulting in the annihilation of the entire division by the three battleships of Admiral Andrew Browne Cunningham's Mediterranean Fleet. His actions during this battle have been the subject of much criticism since then; despite this, Iachino wasn't relieved of command. In July and September 1941 Iachino led the fleet in fruitless attempts to intercept British convoys to Malta (Operation Substance and Operation Halberd). During the First Battle of Sirte (16 December 1941) and the Second Battle of Sirte (22 March 1942) the forces under his command clashed with the escorts of British convoys heading for Malta, but despite his superior strength Iachino – concerned about not underestimating the enemy forces (to the point of believing incorrect reports about nonexistent battleships) and avoiding night action, both of which had been his fatal mistakes at Matapan – did not press the attack and was unable to cause significant damage to the convoys, but were later sunk by Axis air attack. Operation Vigorous (12 16 June 1942; known in Italy as the "Battle of Mid June") was instead his most important success; despite the losses caused by air and submarine attacks (the battleship Littorio was torpedoed, and the heavy cruiser Trento was sunk), he kept advancing towards the British convoy sailing from Alexandria to Malta, eventually leading to it aborting its mission and turning back to port. On 5 April 1943 Iachino was replaced by Admiral Carlo Bergamini as the commander of the Italian battle fleet. At the same time he was promoted to Ammiraglio d'Armata. In 1945 he was transferred to the reserve, but he appealed against this and was restored to active service in 1948. He finally left active service in 1954 and was discharged in 1962. During his later years he wrote several books about his actions during the war, especially focusing on Matapan and trying to justify his actions in that battle. In 1974 he donated the money for the construction of a Sailor's Monument in Taranto. He died in Rome on 3 December 1976, at the age of 87.