Кіріспе

Маршалл аралдарындағы Аиллингене атолы (Marshallese: Aelōn̄in Ae) — Тынық мұхитындағы 25 аралдан тұратын, адам тұрмайтын (Castle Bravo ядролық сынақтарының салдарынан) коралл атолы. Ол Маршалл аралдарындағы Ралик тізбесінің солтүстік жағында орналасқан. Атолының жалпы құрлық көлемі шамамен 8.45 шаршы километр, бірақ ол үлкен лагунаны қамтиды. Атолы Ронгелап атолынан шамамен батысқа қарай орналасқан. Ландшафты тегіс, жағалаудан бастап биіктігі шамамен 3 метрден аспайды. Лагунаға екі өткел бар: «Могири» және «Энибуку». Олардың ені тиісінше шамамен 1 километр. Күндізгі орташа температура шамамен 27 градусқа жетеді, ал түнде жаңбырмен байланысты салқын ауа райынан аздап жоғарылайды. Жаңбырлы маусым қыркүйектен қарашаға дейін созылады. Арал 29 түрлі өсімдіктермен, бұталармен, шөптермен және Pisonia grandis ағаштарының шағын тоғайларымен жабылған.

Тарих

Еуропалықтар алғаш рет 1528 жылдың 1 қаңтарында испандық теңізші Альваро де Сааведраның байқауымен тіркелген. Утирик атолы және Ронгелап атолымен бірге, олар Эпифанияға жақындығына байланысты «Islas de los Reyes» (испан тілінде – «Үш қасиетті патшалар аралдары») деп картаға түсірілген. Аиллинге атолы 1885 жылы Маршалл аралдарының қалған бөлігімен бірге Германия империясының иелігіне өтті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін арал Жапон империясының Оңтүстік теңіздер мандатына қарасты болды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, ол 1986 жылы Маршалл аралдары тәуелсіздік алғанға дейін Тынық мұхитының сенімдік аймағының бір бөлігі ретінде АҚШ-тың бақылауына өтті. Аиллинге атолы 1954 жылдан бері қоныстанбайды, сол кезде арал тұрғындары солтүстік-батыстағы Бикини атолындағы «Касл Браво» сынағынан туындаған ядролық радиациядан қорқып, эвакуацияланды.