Кіріспе
1994 жылы Рон Говардтың американдық комедиялық драмалық фильмі, қатаң қаржылық қиындықтарға тап болған газеттің иесі Генридің немезисі, басқарушы редактор Алисия Кларкқа халыққа танымал емес қысқартуларды енгізеді. Ол сондай-ақ жүкті әйелі Мартамен, "Сан" газеті журналисімен, баласын тәрбиелеуге көмектеспейді деп қорқады. Ол оны Нью-Йорк Sentinel газетінің редакторы болуға шақырады, бұл көбірек ақша, құрмет және аз жұмыс уақытын білдіреді. Сол күні таңертең Бруклиндегі Уильямсбургте екі ақ нәсілді кәсіпкердің өлтірілуі туралы жаңалық жарияланады. Екі афроамерикалық жасөспірім қылмыс жасағаны үшін тұтқындалады, бірақ Генри мен колумнист Майкл Макдугал полиция қызметкерлерінің бас редакциясында тұтқындауды сынға алғандарын естігеннен кейін күмәнмен қарайды. Генри іске қатты қызығады, ол өз қызметкерлерін оқиғаның мән-жайын зерттеуге итермелейді. Бұл оны "Сентинель" газетіндегі мүмкіндіктерін жоғалтуға итермелейді, өйткені ол "Сентинель" газетінің редакциясында жұмыс сұхбатында болған кезде істің мәліметіне қол сұғып алудан бас тарта алмайды. Осы арада бір дереккөз Мартаға бизнесмендер Нью-Йорктегі белгілі мафиозиден ақша ұрлаған банкирлер екенін айтады, бұл Генриді Бруклиндегі жастардың қате тұтқындалғанына одан әрі сендіреді. Генри оқиғаның аяқталуына уақыт табу үшін мерзімді ұзартуға тырысады, бірақ Алисия бас тартады, бұл үшін баспасөз қызметкерлері мен жүк көліктерінің жүргізушілері қосымша жұмыс уақытын төлеуге мәжбүр болады. Уақыт бітіп бара жатқанда, Генри мен Макдугал күдіктілердің кінәсіз екенін растайтын полиция детективін алады, және олар тек дұрыс емес уақытта дұрыс емес жерде болды. Күнге оралғанда Генри Алисиямен кездеседі, ол баспаларды тоқтатып, дұрыс оқиғаны жариялауға рұқсат беруден бас тартады. Олар Алисияның жеңіске жетуінен бұрын, ұрыс-керіс жасайды, содан кейін Генриді жұмыстан шығарады. Макдугалмен журналистердің суару орнында ішіп болғаннан кейін Алисияның жүрегі өзгерді. Бірақ ол баспасөз бөлмесіне телефон арқылы жетуден бұрын, оған мас қалалық қызметкердің аяғына атқан қасқыр ұрады. Ол барға Макдугалға қарсы шабуыл жасаған бағаналар үшін барды. Осы арада Генри Мартаны жедел кесареуіш кесу үшін ауруханаға апарып жатқанда үйге келеді. Дәрігерлер Мартаны аурухананың басқа бөлігінде операцияға дайындап жатқанда, Алисия дәрігерлерге емделуге рұқсат берместен бұрын "The Sun" газетіне бірінші бетті өзгертуді талап етеді. Келесі күні таңертең Алисия ауруханадағы төсегінде "The Sun" газетінің "Олар мұны істеген жоқ" деген тақырыпты көшірмесін оқып жатыр. Генри жаңа туған ұлын көру үшін балабақшаға келіп, содан кейін Мартаның бөлмесіне барады. Ол қызбен бірге жатқанда, радионың жаңалық жүргізушісі жастардың Sun-тің эксклюзивті жаңалығының арқасында босатылғанын хабарлайды.
Facing dire financial straits, the paper's owner has Henry’s nemesis, managing editor Alicia Clark, impose unpopular cutbacks. He is also clashing with his pregnant wife Martha, a fellow Sun journalist, over her fears that he won’t be around to help raise their child. She urges him to become an editor at the prestigious New York Sentinel, which would mean more money, respect, and fewer hours. That morning, a hot story develops involving the murder of two white businessmen in Williamsburg, Brooklyn. A pair of African American teenagers are arrested for the crime, but Henry and columnist Michael McDougal become skeptical after hearing cops criticizing the arrest on the newsroom police scanner. Henry becomes obsessed with the case, pushing his staff to dig into the story. It leads him to blow his chances at the Sentinel when he cannot resist stealing information about the case while in the Sentinel newsroom interviewing for the job. Meanwhile, a source tells Martha that the businessmen were bankers who stole money from a reputed New York mobster, further convincing Henry that the Brooklyn youths were wrongly arrested. Henry pushes to extend the deadline to get more time to nail the story, but Alicia refuses, citing the cost of overtime pay for the press workers and delivery truck drivers. With time running out, Henry and McDougal get a police detective to confirm that the suspects are innocent, and just happened to be in the wrong place at the wrong time. Returning to the Sun, Henry confronts Alicia, who refuses to let him stop the presses and run the right story. They have an awkward fistfight before Alicia prevails, then fires Henry. After having a drink with McDougal at a journalist watering hole, Alicia has a change of heart. But before she can reach the press room on a pay phone, she is hit in the leg by a stray bullet fired by an drunk city official who had gone to the bar to confront McDougal over columns attacking him. Meanwhile, Henry arrives home just as Martha is being rushed to the hospital for an emergency caesarean section. As doctors prep Martha for surgery, in another part of the hospital, Alicia insists on calling the Sun to change the front page before allowing doctors to treat her. The next morning, Alicia lays in her hospital bed reading a copy of the Sun with the headline “They Didn’t Do It.” Henry stops by the nursery to see his newborn son, then goes to Martha’s room. As he lays down with her, a news anchor on the bedside radio reports that the youths have been released thanks to the Sun’s exclusive scoop.
Өндіріс
Сценарий авторы, Time журналының аға редакторы Стивен Коепп, ағасы Дэвидпен сценарийде жұмыс істеді және олар бастапқыда "Қағаз өміріндегі күн" деген тақырыпты ойлап тапты. "Біз тұрақты күнді қаладық, бірақ бұл тұрақты емес", - деді Дейвид. Олар "қалайша қаржылай қысымға ұшырап, газеттің көшеге шығып, ақиқатты айта алатынын" көргісі келді. Хауард олардың сценарийін оқып, "Мені басты тақырыптардың көшбасшысымен айналысқаны ұнады. Бірақ мен кейіпкерлердің осы 24 сағаттық кезеңді жеңуге тырысқан, өткен және қазіргі өмірлерінде осы тепе-теңдікті табуға тырысқан кейіпкерлерімен де байланыста болдым". Фильмге дайындалу үшін Говард Нью-Йорк Пост пен Daily News газеттеріне бірнеше рет барды (фильмдегі ойдан шығарылған газеттің илхам көзі болды). Ол былай деп есіне алады: "Сіз журналистер мен журналистерден олармен жұмыс істеген бір ақымақ туралы естідіңіз. Мен бір жігіттің басқа біреумен ойнағанын білгенде оның аяқ астына ыстық кофе құйған қарапайым әйел журналист туралы естідім". Осы оқиғалар Говардты кейінірек Гленн Клоуз ойнайтын редактордың жынысын өзгертуге талпындырды. Хауард Коепптердің сценарийде ерлер басым болатын редакция бар деп ойлады. Жазушылар келісіп, кейіпкердің атын Аланнан Алисияға өзгертті, бірақ диалогты өзгертпей қалдырды. Дэвид Коепптің айтуынша, "басқа нәрселер "Биліктегі әйел қалай әрекет етеді?" деп ойлауға тырысады. Бұл туралы айтылмайды. Ол биліктегі адамның мінез-құлқы туралы болуы керек, ал егер мінез-құлық еркек болса, бір жағынан бағаланатын болса, әйел болса, неге басқаша бағалансын?" Хауардтың мақсаттарының бірі - газет бизнесі туралы мүмкіндігінше көп ақпаратты 24 сағаттық жұмыс күніне толтыру. Ол: "Мен мүмкіндігінше көп бөлшектерді дұрыс жазамын: бір жігіт оқиғаны қайталап жазады, ол оны қатты ренжітеді, басқа жігіт телефонмен сөйлесіп, "Бұл Уотергейт емес, құдай үшін" дейді. Кішкентай, кішкентай, тіпті оларды қосалқы сюжеттер деп атауға болмайды, бірінші көрсетілімде көпшілік тіпті байқамайды. Бұл тек редакциядағы фоны.
Кассалық жинақ
1994 жылы 18 наурызда "The Paper" бес кинотеатрда шектеулі релизге шығарылды, онда ол алғашқы демалыс күндері 175 507 доллар жинады. Келесі демалыс күні 1092 кинотеатрға шығарылды, онда ол 7 миллион доллар жинады. Фильм АҚШ пен Канадада 38,8 миллион доллар, ал қалған әлемде 9,6 миллион доллар жинады, барлығы әлем бойынша 48,4 миллион доллар.
Сыни жауап
The Paper сыншылардан оң пікірлер алды және 35 пікірге негізделген Rotten Tomatoes-та 89% рейтингке ие болды; орташа рейтинг 7.00/10 . "Жұмысқа жылдам әрі шапшаңдықпен қатысқан "The Paper" киносы өзінің актерлік құрамы мен режиссері арқылы редакцияның энергиясын толықтай қамтиды". Metacritic-те фильм 30 сыншыдан 100 баллдан 70 балл жинады, бұл "жалпысынан жағымды пікірлерді" көрсетеді. CinemaScore сауалнамасы бойынша фильмге "B+" деген орташа баға берді. The Boston Globe журналына берген шолуында Джей Карр былай деп жазды: "Өзінің жойылуының үнемі қатерлі екенін газет комедиясының салтына қосу үшін белгілі бір панаша қажет, бірақ The Paper оны шығарады. Бұл жағдайда мен объективтімін деп ойлаудың қажеті жоқ. Мен "Азамат Кейн" емес екенін білемін, бірақ ол мені қатты ашуландырады". Сан-Франциско хроникалы Питер Стэк былай деп жазды: "Соңында, The Paper күнделікті газеттің өзіне ұқсас ойын-сауық ұсынады. Entertainment Weekly фильмге "B" бағасын берді, Оуэн Глейберман Майкл Китонның өнерін мақтады: "Китон мұнда ең шұғыл және жеңімпаз. Оның тез үзілуі, невротикалық стилі соуылдай қарауы, мотор аузы жұмысының қарқыны үшін өмір сүретін компульсивті жаңалықтар маманының рөліне өте жақсы", бірақ фильм "Генри мен көрермендерге сабақ беру үшін жасалған сияқты". The New York Times журналына жазған рецензиясында Джанет Маслин фильмді сынға алды. "Әр директордың бір күндік интермедия кезінде ыңғайлы түрде шешілетін проблемасы бар, бұл сценарий (Дэвид Коепп пен Стивен Коепптің) арқасында комитет жұмысына ұқсайды. Фильмнің негізгі мақсаты - бұл адамдарды қызу бастаудан бастап, кейінірек өмірдің ішкі мәнін ашып, оқиғаның шешімін табуға мүмкіндік беру". Рита Кемпли The Washington Post газетінде жазған пікірінде: "Рон Ховард әлі де әйелдердің редакция орнына балабақшаға жататынын ойлайды. Сценарий авторлары Дэвид Коепп Юрский парк және оның ағасы Стивен (Time журналының) мінез-құлқы жағынан тапқыр және мақсатты, бірақ олардың ерлер мен әйелдер арасындағы қарым-қатынас туралы хабары тарихқа дейінгі". Нью-Йорк журналисі және жазушысы Роберт Каро сұхбатында "The Paper" фильмін "Ұлы газет фильмі" деп мақтаған.
In his review for The Boston Globe, Jay Carr wrote, "It takes a certain panache to incorporate the ever present threat of your own extinction into the giddy tradition of the newspaper comedy, but The Paper pulls it off. There's no point pretending that I'm objective about this one. I know it's not Citizen Kane, but it pushes my buttons". Peter Stack of the San Francisco Chronicle wrote, "In the end, The Paper offers splashy entertainment that's a lot like a daily newspaper itself – hot news cools fast." Entertainment Weekly gave the film a "B" rating and Owen Gleiberman praised Michael Keaton's performance: "Keaton is at his most urgent and winning here. His fast break, neurotic style – owlish stare, motor mouth – is perfect for the role of a compulsive news junkie who lives for the rush of his job", but felt that the film was "hampered by its warmed over plot, which seems designed to teach Henry and the audience lessons". In her review for The New York Times, Janet Maslin was critical of the film. "Each principal has a problem that is conveniently addressed during this one day interlude, thanks to a screenplay (by David Koepp and Stephen Koepp) that feels like the work of a committee. The film's general drift is to start these people off at fever pitch and then let them gradually unveil life's inner meaning as the tale trudges toward resolution." Rita Kempley, in her review for The Washington Post, wrote, "Ron Howard still thinks women belong in the nursery instead of the newsroom. Screenwriters David Koepp of Jurassic Park and his brother Stephen (of Time magazine) are witty and on target in terms of character, but their message in terms of male and female relations is a prehistoric one." In an interview, New York journalist and author Robert Caro praised The Paper, calling it "a great newspaper movie."