Семинол басшысы Халлек Тустенаги: Соғыс және қарсылық тарихы

Кіріспе

Семинол қолбасшысы Халек Тустенугги (кейде Халек Тустенугги және Халок Тустенугги деп те жазылады) (шамамен 1807 – ?) 19 ғасырдағы Семинол соғыс басшысы болған. Ол Екінші Семинол соғысында АҚШ үкіметіне қарсы, ал Америка Азамат соғысында үкімет тарапынан шайқасқан.

Өмірбаян

Тустенугги, "Жауынгер" немесе "Ұлы соғыс басшысы" деп аударылатын, Семинол басшыларының кең таралған лақабы болды. Халлек Флориданың орталық бөлігінде Микосук руында дүниеге келген. Ол ақтардың үнді жерлерін тартып алуына қарсы күресті, тіпті бағыну туралы сөз қозғаған әпкесінің тамағын кесіп өлтірді. 1837 жылғы 25 желтоқсанда Окичоби көлінде болған шайқаста ол қатысып, қартайған басшы Арпейкадан (сондай-ақ "Сэм Джонс" деп танылған) Семинол әскерін басқаруды өз қолына алды. 1839 жылғы 22 сәуірде Халлек және басқа Семинол көшбасшылары Флоридадағы жаңа әскери қолбасшы, генерал-майор Александр Макомбпен кездесіп, егер олар Окичоби көліне жақын тұрса, олардың халқы Флоридада бейшегінше қала алатыны туралы жазбаша кепілдік алды. Екі тарап та соғыс аяқталды деп ойлады, бірақ Оңтүстік Флоридадағы басқа үнді тайпаларының шабуылдары тоқтамады, ал уақытша бейбітшілік те ұзаққа соқпады. 1840 жылғы сәуір айында Форт-Кингте (қазіргі Окала) капитан Габриэль Дж. Рейнске (кейін Азамат соғысында Конфедерация генералы болған) қарсы шайқаста Халлек АҚШ әскерлерінен ауыр жарақат алды. Сауыққаннан кейін Халлек Тустенугги Флориданың солтүстігінде екі жыл бойы қанаушылық шабуылдар жасап, бірнеше шайқас пен рейдтерге жетекшілік етті. 1842 жылғы қаңтарда армия Халлектің жасағын қуу үшін Екінші жаяу әскер полкін жіберді. Олар Семинолдардың лагерін Джордж көлінің жанында тапты, бірақ үндістер тұтқынға түспей қашты. 1842 жылғы 19 сәуірде Халлек жетпіс жауынгерден тұратын жасағымен бірге Пеликлаха Хаммак маңында Федералды әскерлермен шайқасып, Флоридадағы Екінші Семинол соғысының соңғы шайқасында жеңілді. Басшы форттан фортқа барап, ресми түрде бағыну туралы сөйлесті, сонымен бірге қалған халқына азық-түлік жинады. Ақырында, федералды офицер Уильям Дж. Уорт оның амалын біліп, Халлек отбасын тойға шақырып, тамақ пен арақ уәдесі берді. Халлек көп ұзамай келді және тұтқынға алынды. Ол халқымен бірге Седар-Киде тұтқын ретінде ұсталды. 14 шілдеде Халлек пен оның 66 ізбасары Флоридадан батысқа жіберілді. Олар 1842 жылғы 5 қыркүйекте Үндістан аумағындағы Форт-Гибсонға келді. 1850 жылы Халлек Флоридаға қысқа уақытқа оралды, ол әлі де қоныс аударуға қарсы болған бас көшбасшы Билли Боуллегспен келіссөздер жүргізуге тырысты. Азамат соғысы кезінде Халлек Тустенугги, Билли Боуллегс (Сонук Микко) және Джон Чупко сияқты басқа Семинол көшбасшыларымен бірге Федералды үкіметті қолдады. Конфедерация әскерлері мен Оңтүстік үнді тайпалары Одаққа адал үндістерге қарсы шыққанда, Халлек крик көшбасшысы Опотлейахоланың жасағына қосылды. Халлек Семинол жауынгерлерінің негізгі майдандық қолбасшысы болды – Дөңгелек тау, Чусто Таласа және Чустенала болған үш шайқаста олар жеңіліп, қатты қысқы ауа райында Канзасқа қашуға мәжбүр болды. Халлек және оның аман қалғандары Форт Роу маңында қоныстанды, онда бірнеше адам суықтан және аурудан қайтыс болды.

Tustenuggee, translated as "Warrior" or "Grand Chief of War", was a common surname for Seminole warchiefs. Halleck was born in central Florida in the Miccosuke clan. He vehemently opposed the seizure of Indian lands by whites, and even killed his own sister by cutting her throat when she talked about surrender. He fought at the Battle of Lake Okeechobee on December 25, 1837, and took control of the Seminole force from their aged warchief Arpeika (also known as "Sam Jones"). On April 22, 1839, Halleck and other Seminole leaders met with Maj. Gen. Alexander Macomb, the new military commander in Florida, and received written assurance that their people could indefinitely remain in Florida if they stayed near Lake Okeechobee. Both parties believed that the war was finally over, but attacks by other bands of Indians in south Florida continued and the ceasefire soon ended. Halleck was severely wounded by U. S. troops at a skirmish at Fort King (in present day Ocala) in April 1840 against Capt. Gabriel J. Rains (a future Civil War Confederate General). After he recovered, Halleck Tustenuggee went on a bloody rampage in north Florida for two years, leading a series of raids and skirmishes. In January 1842, the army sent the Second Infantry Regiment in pursuit of Halleck's warband. They located the Seminoles' camp near Lake George, but the Indians escaped capture. Halleck, with a band of seventy warriors, was finally defeated by Federal troops on April 19, 1842, near the settlement of Peliklakaha Hammock (in today's Lake County, Florida), the last battle of the Second Seminole War in Florida. The chief traveled from fort to fort talking about a formal surrender, all the while collecting supplies and rations for his remaining people. Finally, Federal officer William J. Worth, wise to the trick, lured Halleck's family to Fort King with a promise of food and whiskey at a celebration. Halleck soon arrived and was captured. He was held as a prisoner of war with his people on Cedar Key. On July 14, Halleck and 66 of his followers were transported out of Florida for the West. They arrived at Fort Gibson in the Indian Territory on September 5, 1842. Halleck briefly returned to Florida in 1850 to try to negotiate with Chief Billy Bowlegs, who was still opposing resettlement. During the Civil War, Halleck Tustenuggee, along with some of the other Seminole leaders, such as Billy Bowlegs (Sonuk Mikko) and John Chupco, supported the Federal government. When Confederate troops and pro South Indian tribes moved against pro Union Indians, Halleck joined the band of Creek leader Opothleyahola. Halleck seems to have been the primary field commander of the Seminole warriors in three battles – Round Mountain, Chusto Talasah and Chustenahlah, where they were defeated and forced to flee to Kansas in severe winter weather. Halleck and his survivors settled near Fort Row, where several died of exposure and disease.