Кіріспе

Канадалық режиссер және суретші Ноам Гоник, (20 наурыз 1973 жылы туған) – канадалық режиссер және суретші. Оның фильмдері: «Эй, бақытты!», «Страйкер», «Гай Маддин: Түн күтуде» және «Русияға махаббатпен». Оның туындылары гомосексуализм, әлеуметтік шеттеу, антиутопия және утопия тақырыптарын қамтиды.

Өмірбаян

Гоник 1970 жылы Манитоба провинциясының Виннипег қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, Сай Гоник – экономист және Манитоба заң шығару жиналысының бұрынғы депутаты. Гоник Торонтодағы Райерсон университетін бітірген. Ол 1997 жылы «Ride, Queer, Ride» атты суретші Брюс Лабрюс туралы және оның туындыларынан құралған әдеби жинақтың редакторы болды. 2007 жылы ол Канада Корольдік өнер академиясына ең жас мүше ретінде қабылданды. Сонымен қатар, ол Plug In Contemporary Arts Institute кеңесінің құрамында қызмет етеді.

Кино және теледидар

Гониктің алғашқы фильмі – 1997 жылы түсірілген "1919" атты қысқаметражды фильм, ол Виннипег жалпы ереуілін гей шығыс моншасының терезесінен тарихи тұрғыдан қайта қарап көрсетеді. 1999 жылы Гоник "Тинкертаун" атты тәжірибелік қысқаметражды фильм жасады. 2001 жылы Гоник өзінің алғашқы толық метражды фильмін – "Эй, бақытты!" шығарды. Фильмнің тұңғыш көрсетілімі 2001 жылы Санденс кинофестивалінде болды, ал Канададағы тұңғыш көрсетілімі Inside Out кино және бейнефестивалінде өтті, онда ол үздік канадалық фильм номинациясын жеңіп алды. Кейіннен Канададағы кинотеатрларда көрсетілгенде, ол Гай Мэддиннің "Жержүзінің жүрегі" атты қысқаметражды фильмімен бірге көрсетілді. 2000 жылдардың басында Гоник 2004 жылы екінші толық метражды фильмі "Страйкер" шығарғанға дейін Канаданың "KinK" деректі телесериалының бірнеше бөлімдерін режиссерлік етті. 2007 жылы Гоник "Retail" комедиялық телешоу пилотын жазып, режиссерлік етті, содан кейін "Хирш" (2010), Джон Хирш туралы және "Егер?" (2011), Манитоба жас көрермендер театрының көркемдік директоры Лесли Сильверман туралы фильмдер түсірді. 2012 жылы ол Виннипег кино тобының "Манитоба кино ыстықханасы" сыйлығын жеңіп алды. Гоник 2014 жылғы Қысқы Олимпиада ойындарында ЛГБТ спортшылары туралы "Россияға махаббатпен" атты деректі фильмін түсірді. Фильм 26-шы GLAAD медиа сыйлығында "Тамаша деректі фильм" номинациясына ие болды.

2016 жылы ол өлтірілген және жоғалған халықтың әйелдері туралы "Тұңғыш" телеарнасының деректі фильмдер сериясының режиссерлерінің бірі болды.

Орнату

Гониктің инсталляциялық өнері 2005 жылы Ребекка Белмормен бірлесіп Венеция биенналесінде басталды. Wildflowers of Manitoba (2007) – Луис Джейкобпен бірге жасалған перформанс және фильмдік инсталляция. Геодезиялық күмбез жасөспірімдер жатын бөлмесі ретінде безендірілген, және гомоэротизм бейнелері бар. Ол Берлин халықаралық кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетіліп, содан кейін әлемнің түкпір-түкпірінде экспонатталды. Precious Blood (2007) – Онтарио өнер және дизайн колледжінің тапсырысымен жасалған, Виннипегтегі провинциялық уақытша ұстау орталығының масштабты моделінің фасадындағы тұтқындардың қатындары мен достарымен сұхбаттасудан тұратын видео. Commerce Court (2008) – қаржы индустриясындағы жемқорлықты сатиралық бейнелейтін туынды. Алғашында Канад Империал Банкінің әлемдік штаб-пәтері орналасқан Commerce Court ғимаратының алты қабатына проекцияланған, онда Роман Данило жүйкесі бұзылған банкир рөлінде өнер танытқан. Инсталляция Торонтодағы Nuit Blanche фестивалінде көрсетілді. No Safe Words (2009) – спорттық хабарларды пайдаланып, спорт стадиондарын зорлық-зомбылық орындары ретінде зерттейтін көп арналы бейне инсталляциясы. Бұл туынды алғаш рет 2008 жылғы Торонто гей-парады кезінде көрсетілді, сондай-ақ гей-қозғалысының радикалдығын жоғалтуы туралы пікір ретінде де қарастырылды. Гоник пен Берни Миллер 1919 жылғы жалпы ереуілді еске алу үшін Виннипегте 2019 жылы ашылған "Қанды сенбі" атты қоғамдық ескерткішті бірлесіп жасады. Гонник пен Белмордың Оттавадағы жоспарланған LGBTQ2+ ұлттық ескерткішінің дизайны 2021 жылдың қарашасында өткен дизайн конкурсының бес финалисінің қатарына ілікті, бірақ соңында жеңімпаз болып таңдалмады.