Кіріспе
Ниагара өзенінің үстіндегі көпір Ниагара шарлауығының аспалы көпірі 1855 жылдан 1897 жылға дейін Ниагара өзенінің арғы жағында тұрды және әлемдегі алғашқы темір жол аспалы көпірі болды. Оның ұзындығы 251 метр, ал Ниагара шарлауығынан 4 шақырымға қарай орналасқан. Екі палубаның жоғарғы бөлігін пойыздар, ал төменгі бөлігін жаяу жүргіншілер мен вагондар пайдаланған. Көпір Канаданың саясаткерлерінің идеясы болды, оны америкалық және канадалық компаниялар салды. Ол көбінесе Ауыстырмалы көпір деп аталды, бірақ басқа атаулар Ниагара темір жолының Ауыстырмалы көпірі, Ниагараның Ауыстырмалы көпірі және оның ресми американдық атауы Халықаралық Ауыстырмалы көпір. Бұл көпір Канаданың саясаткері Уильям Гамильтон Мериттің өз елінде және көршілес АҚШ-пен сауда-саттықты дамыту жөніндегі көзқарасының бір бөлігі болды. Көптеген адамдар аспалы көпір пойыздардың қауіпсіз өтуіне, соның ішінде көпір салушыларға да көмектесе алмайды деп дәлелдеді. Алайда көпiр компаниясы Чарльз Эллет-жюниорды жалдаған. Ол қанатшаңмен 244 метр қашықтықтағы алқабынан желi салып, 1848 жылы уақытша аспалы көпiр салған. Элет көпір компанияларымен қаржылық даудан кейін жобадан кетті, олар жобаны аяқтау үшін Джон Август Роблингті жалдады. 1854 жылы оның көпірі аяқталып, төменгі қабатты жаяу жүргіншілер мен күймелерге пайдалануға берді. 1855 жылдың 18 наурызында толықтай жүк жүретін пойыз толықтай салынған көпірдің ресми ашылуына жол ашты. Ол Канада мен АҚШ арасындағы шекаралық өткел болды және Ниагара аймағы мен екі елдің тарихында маңызды рөл атқарды. Көпірден екі жақтағы қалаларды байланыстыратын үш темір жол желісі өтетін. Ұлы Батыс темір жолы, Нью-Йорк орталық темір жолы және Нью-Йорк пен Эри темір жолының рельсінің қашықтығы әртүрлі болды; көпір кеңістікті үнемдеу үшін үш еселі өлшемі бар жүйені қолданды, бір-біріне екі жолды жапсырып, үшінші жолды құру үшін әрқайсысының рельсін қолданды. Темір жол Ниагара шарлауығының айналасына сауда мен туристердің үлкен ағымын әкелді. Америкада Азамат соғысына дейін жетіп жатқан уақытта, Underground Railroad АҚШ-тағы құлдарға Канададағы еркіндікке дейін аспалы көпірден қашып кетуіне көмектесті. Соғыстан кейін көпір американдықтарға елін қайта құруға және өз елін тез индустрияландыруға талпындыратын рухтың нышаны болды. Көпірдің табыстылығы теміржол аспалы көпірінің қауіпсіз әрі жұмыс істейтінін дәлелдеді. Оның ағаш құрылымдары шіріуге кірісіп, 1886 жылы мықты болат пен темірден жасалған нұсқалармен ауыстырылды. 1897 жылы көпірдің орнына Whirlpool Rapids көпірі салынды және аспалы көпір бұзылды.
The Niagara Falls Suspension Bridge stood from 1855 to 1897 across the Niagara River and was the world's first working railway suspension bridge. It spanned 825 feet (251 m) and stood 2.5 mile (4 km) downstream of Niagara Falls, where it connected Niagara Falls, Ontario to Niagara Falls, New York. Trains used the upper of its two decks, while pedestrians and carriages used the lower. The bridge was the idea of Canadian politicians, and it was built by an American company and a Canadian company. It was most commonly called the Suspension Bridge, although other names included Niagara Railway Suspension Bridge, Niagara Suspension Bridge, and its official American name of the International Suspension Bridge. The bridge was part of Canadian politician William Hamilton Merritt's vision to promote trade within his country and with its neighbor the United States. Many argued that a suspension bridge could not support the safe passage of trains, including bridge builders. Nonetheless, the bridge companies hired Charles Ellet Jr., who laid a line by a kite across the 800 feet (244 m) chasm and built a temporary suspension bridge in 1848. Ellet left the project after a financial dispute with the bridge companies, who hired John Augustus Roebling to complete the project. By 1854, his bridge was nearly complete, and the lower deck was opened for pedestrian and carriage travel. On March 18, 1855, a fully laden passenger train officially opened the completed bridge. The Suspension Bridge was a border crossing between Canada and the United States, and it played significant roles in the histories of the Niagara region and the two countries. Three railway lines crossed over the bridge, connecting cities on both sides of the border. The Great Western Railway, New York Central Railroad, and New York and Erie Rail Road differed in track gauge; the bridge used a triple gauge system to conserve space, overlapping two tracks on top of each other and using a rail of each to form the third track. The railroads brought a large influx of trade and tourists into the region around the Niagara Falls. In the time leading to the American Civil War, the Underground Railroad helped slaves in the United States escape across the Suspension Bridge to freedom in Canada. After the war, the bridge became a symbol of inspiration to Americans, encouraging them to rebuild their country and pushing them to quickly industrialize their nation. The bridge's success proved that a railway suspension bridge could be safe and operational. Its wooden structures began to decay and were replaced with stronger steel and iron versions by 1886. In 1897 the bridge was replaced by the Whirlpool Rapids Bridge and the suspension bridge was dismantled.
Тұжырымдама
XIX ғасырдың ортасында Солтүстік Американың шығыс жағалауындағы ішкі жерлер тез ашылды. Канадада кәсіпкер және саясаткер Уильям Гамильтон Меррит бірнеше сауда жолдарын, әсіресе көл қалалары арасындағы су жолдарын құруға көмектесті. Ол Атлант мұхитының жағалауын батыстағы жаңа аумақтармен байланыстыратын АҚШ пен Канаданың темір жол желісін көздеді, бұл Ниагара өзенінің төменгі жағасында темір жолды аспалы көпір салуға әкелді. Ниагара күпіріне арналған Мериттің идеясы Ниагара өзенінде пайда болды. 1844 жылдың жазында Меррит сол кездегі Клифтон қаласының маңында өзен жағасында демалып жүргенде, ұлдарының әйеліне жазған хатын оқып береді. Жас Мерриттер Еуропаны аралап жүріп, Швейцарияның Фрибург қаласына барды. Фрайбургтегі асылмалы көпірдің кереметтерін айтып, олар ата-аналарына хат жазды. Олардың жазуы ата-аналарына қатты әсер етті, ал үлкен Мерриттер Ниагара өзенінде осындай аспалы көпір салу мүмкін бе деп ойлады. Мерит осы көріністі жүзеге асыруға бел буғандықтан, ол тиісті билік органдарына, соның ішінде Виктория патшайымға, асылмалы көпірдің құрылысын бастауға рұқсат сұрап жүгінді. Оның күш-жігері 1846 жылы марапатталды; Нью-Йорк штаты мен Канаданың батыс үкіметі Ниагара шарлауығының халықаралық көпір компаниясын және Ниагара шарлауығының аспалы көпір компаниясын құру туралы жарғыларды мақұлдады. Ниагара өзенінің үстінен алғашқы көпір салынбағанға дейін өзенді тек қайықпен ғана өтетін. Бу қозғалтқыштарымен жұмыс істейтін кемелер адамдарды және вагондарды судың тыныш жерлерінде бұрқыраған өзеннен өткізді. Олардың бірі "Мисс деф ниг", 1846 жылы Ниагара өзенінің суларын жүзіп өткен алғашқы туристік қайық болды. Ауалы көпірдің орны "Молданың қызын" түсіруден жарты миль (0.8 км) қашықтықта болды. Көпірдің орналасу орны техникалық оңайлықтан гөрі эстетикалық жағынан таңдалды. Бұл құламаның ең тар нүктесі - ені 244 м, тереңдігі 70 м. Бұл құламаның американдық жағынан толық көрінуіне мүмкіндік берді.
Құрылыс
Көпiрлер компаниясы құрылғаннан кейiн олар инженерлердi теміржолды көтерiп алып жүретiн аспалы көпірдің жобалары мен шығындарын бағалауды тапсыруға шақырды. Бұл шақыру инженерлік қауымдастық арасында күмәнмен қаралды. Ол кезде теміржол пойызы қауіпсіз өтуі үшін аспалы көпір болған жоқ. Еуропалықтар жүздеген аспалы көпірлерді тұрғызған кезде, американдықтар қауіпсіздік мәселесін ескермей, көбінесе оларды елемеді; 1831 жылы Ұлыбританияда сэр Сэмюэл Браунның Броутон аспалы көпірі сарбаздар тобының жүріп бара жатқан аяғының астында құлап, палубада жүргендерді Ирвелл өзеніне жіберді. Көптеген американдық көпірлер теміржол көлігімен тең салмақты және қысымды сезінбей құлады, ал американдық инженерлер кез-келген теміржол көпірі, әсіресе аспалы көпір құлауы мүмкін деп қорқыды. Төрт инженер: Эдвард Серрелл, Сэмюэл Кифер, Чарльз Элет-младший және Джон Огастус Роблинг жауап берді. Барлық ұсынылған аспалы көпір жобалары. Сауда-саттық кезінде Элетт пен Роблинг Америкадағы аспалы көпір құрылысының шеберлері ретінде танылды. Roebling екі жоба ұсынды, консервативті бір қабатты аспалы көпір және екі қабатты нұсқа, екеуі де мұқият есептеулер мен сызбалармен. Тек ұсыныстарға ғана сүйенудің орнына, Чарльз Элет-младший белсенді түрде әрекет етті. 1845 жылы ол бұл жоба туралы естігенде, Ұлы Батыс темір жолының бас инженері Чарльз Б. Стюартқа хат жазып, Ниагара өзенінің арғы жағына кез келген мақсатта көпір сала алатынын батыл жариялады. Шарт алынғаннан кейін, Элетт Стюартқа көпір компанияларының акцияларын сатуға көмектесті және 30 000 АҚШ доллары сомасында акцияларды сатып алуға ұсынды. 1847 жылы 9 қарашада көпiр салуға 190 мың доллар жұмсаған.
Чарльз Элет-младшийдің уақытша көпірі
Чарльз Элет-младший Америка Құрама Штаттарында асылмалы көпірлер салу туралы өз ұсыныстарын жарнамалау үшін шоумендік пен драмалық өнерді қолданды. Бұл оның қоғам мен инженерлік саладағы беделін арттырып, Ниагара шарлауығының аспалы көпірін салу келісімшартын жеңуге көмектесті. Элет Ниагарадағы көпірдің бастапқы дизайны барлық көлік түрлерін бір палубаға орналастырды. Темір жолдың жолағы палубаның ортасында, сыртқы жақтағы көлік жолдары мен жаяу жүргіншілер жолының арасында орналасқан. Оның үстіне, пойыздар көпірден өтпейді, ал вагондар ауыр локомотивтерден ажыратылып, жылқымен, кабельмен немесе жеңіл қозғалтқышпен тартылады. Жұмыс басталғанға дейін, Элет күпір құрылысының жалпы проблемасына тап болды: ол үзілістен сызық алу. Элет өз адамдарымен ақылдасып, бірнеше идеялар ұсынды, соның ішінде арқанды жалғаған оқпен оқ ату, оны бумен өзеннен сүйреп өту және оны соңыннан ойыстан ұшыратын зымыранға байлау. Көпір инженері Бенджамин Франклиннің желкенді пайдалану экспериментіне сүйене отырып, 15 ғасырдағы өнертапқышы Леонардо да Винчидің ойымен ұқсас идеяны таңдады. Сондай-ақ, Элет өз жобасына жарнама жасау мүмкіндігіне ие болды. Ол желкен ұшыру жарысын ұйымдастырып, өзеннен желкен ұшырып, желкенді екінші жаққа жеткізетін кез келген балаға 5 доллар ұсынды. 1848 жылдың қаңтар айында өткен байқауға көрші қалалардан жастар жиналды. Американың өзенге қарай құйылған қырандарымен ұшқан басқа балалардан айырмашылығы, 16 жасар Хоман Уолш өзеннен көпірдің канадалық жағына қарай жүзіп, қайықты құю үшін, көпірдің жоғары жағына қарай жүзіп келді. Ол алғашқы әрекетімен-ақ сәттілікке жетті, бірақ желкенімен жағаға жақын жерге құлап түсіпті. Бірнеше күн досының үйінде тынығып, ақыры Уолш өз қайырымын арыстан өтіп, ағашқа бекітті. Элет командасымен бірге желкен бауырына ауыр бау байлап, біріктірілген бауларды артқа тартты. Олар бірінен соң бірі ауыр және мықты желілерді созып, соңғы көпір кабелі - қалың - ойыстан асып тұрды. Кабель 12 метр биіктіктегі екі ағаш мұнараның арасында ілінеді және темір себетке бекітіледі. Элет бұл жүйені жұмысшылар мен материалдарды қиыршық өзен арқылы тасымалдау үшін себет паром ретінде пайдалануға жоспарлады, бұл жерде құрлық пен паромға жұмсалатын уақытты үнемдеу. Көптеген адамдар Элеттің еңбегі туралы ақпарат құралдары мен ауызша хабар арқылы біліп, құрылыс алаңына жиналды. 1848 жылы 13 наурызда жүйе толықтай жасалып, команда бос себетті артқа тарту арқылы сынақтан өткізуді жоспарлады. Сауыт жартылай жабысып қала берді, сондықтан Элет себетті қиын жерге отырғызды және себеттің роликтері құрылыс кезінде кездейсоқ жалпақталған кабельдің бір бөлігінен өте алмайтынын байқады. Ол проблеманы шешіп, Канаданың жағына өтіп, кері қайтып келді. Көпiр компаниялары Элетке жол ақысын алуды тыйым салғанмен, ол "Ниагараның инженерлiк кереметiн өз көзiмен көру" мүмкiндiгi үшiн әрбiр адамнан 1 доллар алады. Кейде қайықта 125 адам жүретін. Ол екі жаяу жүргінші көпірін біріктіріп, ені 2 метрге жететін аспалы көпір жасады. Ол бұл уақытша көпірді тұрақты теміржол көпірін салу үшін іргетас ретінде пайдалануға ниетті. 1848 жылы 29 шілдеде көпір салушы өз үлгісінде көпірдің ашылуын жасады. Ол ат арабасында өз арбасындағы гладиатор сияқты көпірден асып өтті. Оның бұл қимылы көпірдің танымалдылығын арттырып, көпірдің жолын салудан түскен ақшаның көптігін көрсетті. Көпір компаниялары мен Ellet арасында ақшаның үлесіне қатысты дау туындады және компаниялар Ellet-тің кестесіне кешіктіргенін және төлемді ұстап тұрғанын айыптады. Элет күпірдің иесі болу үшін оған оқ орнату арқылы жауап берді. Ақыры, бұл мәселе сотқа жетті. Көпір компаниялары Чарльз Элетке 10 000 доллар төледі, ол жобаны тастап, толық уақытты дөңгелекті аспалы көпірде жұмыс істеді. Ниагарадағы аспалы көпірдің құрылысы үш жыл бойы тоқтап тұрды. Кейінгі күту Роблингтің Ниагараны аралайтын алғашқы тұрақты көпір салу құрметінен айырылды; Серрелл 1851 жылы Льюистонның аспалы көпірін аяқтады.
Джон Аугуст Ройблингтің теміржол көпірі
Роблингтің басқарушылық стратегиясы мұқият есептеулер мен сызбалармен толтырылған қағаздарды ұсыну болды, бірақ ол өзінің сыншыларына қарсы шығып, өз жұмысына батыл мақтау айтты. Ол ашық түрде еуропалық аспалы көпірлерді, оның ішінде еуропалық техникамен салынған американдық аспалы көпірлерді "әлсіз" деп атады және кейде Элетт пен Стивенсонның жұмыстарына қарсылық білдірді. Ол Элеттің соңғы жоспарын практикалық емес деп тапты; көпір тым ауыр және қымбат болар еді. Роблингтің ойындағы басқа жоба: екі қабатты көпір, ол бұрын сауда-саттық кезінде ұсынған болатын. Төменгі палуба, алшақтықтың шетінен тегіс, жолаушылар мен вагондарды тасымалдады, ал жоғарғы палуба, 18 фут (5 м) жоғары, толық жүктелген пойыздарға тоқтамай-ақ өз сапарларын жалғастыруға мүмкіндік береді, бірақ Роблингтің жылдамдығымен палубалар мен жеткілікті торлар қатаң түтік құрайтын болады, бұл көпірді қалыпты аспалы көпірден қатты етеді. Теориясы құбырлы көпірдің теориясына ұқсас болды, бірақ арзанға жүзеге асырылды. Инженерлік қауымдастық Роблингтің жобасына сын көзбен қарады. Роберт Стивенсон, құбырлы Британия көпірінің құрылысшысы, Роблингтің таңдауынан бұрын Ниагара аспалы көпірін аяқтау үшін тізімге енгізілгендердің бірі болды. Стивенсон көпiрдің жобасын ұсынған болатын. 1859 жылы ол Монреаль қаласындағы (Квебек) Гранд-Трэнк темір жолы үшін көпiрдің үлкен және қымбат бағаналы құрылысын жасаған. Көпiр салушы Роблингтің аспалы темір жолын мазақтап: "Егер сенiң көпiрiң табысты болса, онда менің кiмiм керемет қателестi" - деп айтты. Сын-пикірлерге қарамастан, Роблинг жобаны төрт жылда аяқтады, Элет көпірін эшафолд ретінде пайдаланды. Темір жолдың палубасы 1855 жылы 8 наурызда Лондонды үңгірмен жылдамдықпен өтетін бу машинасының сынағынан өтті. Он күннен кейін көпірдің жоғарғы қабаттары ресми түрде ашылды; төменгі қабаттар бір жыл бұрын жұртшылыққа ашылған болатын. Роблингтің аспалы көпірі тарихтағы алғашқы жұмыс істейтін аспалы теміржол көпірі болды.
Инженерлік
Роеблингтің көпірі ойыстың екі жағында екі әктас мұнарамен бекітіліп тұрды. Бұл мұнаралар Мысыр стиліне ұқсас. Жер астындағы 9 метр тереңдікте орналасқан осы әктас үйлер 5,4 миллион килограмм салмақ ұстай алатын. Көпірдің төрт қалың кабелі көпірдің үстінде тұрды; екі кабель әр мұнараның жоғарғы жағындағы темір атқыштар арқылы өтті. Әр кабельде 3059 сым бар, олар Роблингтің патенттелген техникасымен оның Аллегени аспалы акведуктасында қолданылған. Әр кабельдің ұштары қазба тасқа терең сіңген темір пластиналарға бекітілді. Қолдау желілері негізгі кабельдерді қоршап тұрған темір тұтқалардан ілінеді және палубаларды ұстап тұрады. Терең торлар - бұрын-соңды үлкен аспалы көпірде көрінбеген - көпірдің екі жағын және екі палубаны біріктірді, сондықтан құрылым торға ұқсайды. Құрамында 251 метрлік қақпақ бар, оның екі жағы да қапталған, ал жоғарғы және төменгі қабаттары "құрғақ тік арқалық" болып, көпірдің беріктігін арттырды. Астырмалы көпірдің жоғарғы палубасынан мұнаралардың басына дейін өтетін сымдар арқылы одан әрі қатайған. 1854 жылы қатты желдің әсерінен дөңгелекті көпір құлағаннан кейін аспалы көпірлерді сынға алу артып кетті. Осы мәселелерді шешу үшін Роблинг төменгі палубаны төменгі жағалауларға бекіту үшін көбірек сымдарды қосты, бұл көпiрдiң күшті желден құлап кетпеуiн қамтамасыз еттi. Ол аспалы көпірдің жеткілікті қатаң болу қажеттігін түсінген немесе оны жасау әдістерін қолданған алғашқы инженер болмаса да, Роблинг әдістердің негізін түсінген және оларды аспалы көпір құрылысында біріктірген алғашқы инженер болды. Роеблинг көпшілік пікірге қарамастан, дұрыс салынған аспалы көпірлер темір жолдың ауыр қозғалысын қауіпсіз түрде қамтамасыз ете алатынын дәлелдеді. Оның қатаю әдістерінің бірігуі алғашқы заманауи аспалы көпірді жасады. Бұл көпірдің қаттылығы соншалық, ол 1863 жылы жақындаған тас тасқынынан туындаған соққы толқынына төтеп берді. АҚШ-тан Нью-Йорк пен Эри темір жолының Канандайгуа және Ниагара шарлауығы темір жолы және Нью-Йорк орталық темір жолының Буффало және Ниагара шарлауығы темір жолы көпірден өтіп, Онтариоға жетті. Канададағы Ұлы Батыс темір жолы Канададан Нью-Йоркке дейін желісін кеңейтті. Көпір ашылған кезде үш темір жолдың қашықтығы әртүрлі болды: Нью-Йорк орталық желісінде ussg, Ұлы Батыс желісінде 5ft6in және Эри желісінде 6ft. Бір кең палубада үш темір жолдың қатар жүруіне мүмкіндік бермей, бір-біріне жапсарлас жолдарды орнату арқылы көпір кеңістікті үнемдейді. Бұл әдісте тек төрт рельс пайдаланылды; бір жұп бір темір жолды, ал екінші жұп екінші темір жолды құрады. Әр жұптан бір рельс соңғы рельсті құрайды. Көпірдің алғашқы жылында күн сайын орта есеппен 30 пойыз жүріп өтеді. Бес жылдан кейін бұл ғимараттан күнде 45 пойыз өтеді. Роеблинг пойыздардың жылдамдығы толығымен қауіпсіз болу үшін ең жоғары жылдамдықпен шектелуін талап етті. Ол көпірдің жылдамдықты көтере алатынына сенімді, бірақ қауіпсіз жұмыс істеуді жөн көрді. Оның сынақтарында көпір пойызды көтеріп, салмағы астында бүгілген. Бұл көпірдің жобасында көрсетілген ең жоғары жүктеме шегінде болды. Бұл шамамен болжам. Кейіпкерлер мен сымдар көтеріп тұрды, ал саяхат журналисі Альфред Джей Пэирпойнт пойыздардың көпірден қауіпсіз өткенін көрудің қалыпты жағдай екенін айтты. Көпірден пойыз өтіп кеткен сайын, оның беріктігіне әсер етпесе де, ол шайқалады. Пойыздар жиі өтетін кезде төменгі палубада жолаушылар дірілденіп, кейбіреулерге ыңғайсыз болды; жазушы Марк Твен: "Сіз Күшірілген көпірге қарай барасыз және өз бақытыңызды төменгі өзенге екі жүз фут құлау мүмкіндігі мен жоғарыдан темір жол пойызының сізге құлау мүмкіндігі арасында бөліп аласыз. Бұл екі жағдайдың бірі ғана көңілге қатер туғызады, бірақ екеуі де қосылғанда, бақытсыздыққа әкеледі". Осындай пікірлерге қарамастан, мыңдаған адам көпірден аман-есен өтіп жатты. Америка инженерлері аспалы көпірді тиімділіктің басты жетістігі деп санайды. Жаңадан құрылған елде "материалдық және қаржылық" ресурстар шектеулі болғандықтан, олар қол жетімді нәрселермен қанағаттанған. Бұл мақсатты Америка инженерлік қоғам қолдады, ол былай деп пікір білдірді: "Бұл ең жақсы инженерлік, ең тамаша немесе тіпті ең кемелді жұмысты жасайтын емес, бірақ мақсатқа сай келетін жұмысты ең аз шығынға жасайтын жұмыс". Роеблинг Еуропаның ірі мемлекеттеріндегі үлкен көпірлермен салыстырғанда, көпірдің құнын әлдеқайда арзандатты. Оның аспалы көпірі Стивенсонның Британия көпірі матер...
Мұра
Екі ірі дамып келе жатқан ел арасындағы шекаралық өткел ретінде, Күшіп тұрған көпірден көптеген жолаушылар өтіп барады. Көпір үш негізгі темір жолдың қиылысы болды. Ниагара шарлауығы табиғи ғажайыпқа жақын орналасқандықтан, көпір ашылғаннан кейін аймаққа темір жол қозғалысын көптеп әкелді. Көпірдің екі шетіндегі қалалар адамдар мен тауарлардың осы үлкен қозғалысынан көп пайда көрді. Құрама Штаттардағы Суспенсион көпір деген ауыл көпір ашылғаннан кейін бірнеше жыл ішінде тез өсіп, дүкендер, фабрикалар мен қонақ үйге ие болды. Оның туризмі мен саудасы көп ұзамай Нью-Йорк штатының Ниагара шарлауығы қаласына теңестірілді; Ақырында, ауыл 1892 жылы қаламен біріктірілді. Сол сияқты көпірдің канадалық жағындағы Клифтон Онтариодағы Ниагара Фолс қаласына қосылды. Ниагара шарлауығының екі қаласы көршілес елді мекендерден гөрі сауда-саттықпен мақтана алды. Оның ресми ашылу уақытында көпір АҚШ-Канада шекарасындағы ең көп сауда орындарының бірі болды, Канадаға 12 миллион долларлық транзиттік тауарлар мен 2 миллион долларлық буферлік материалдар тасымалданады. Шекара арқылы алмасатын тауарлардың көп мөлшерін өңдеу үшін 1863 жылы Льюистон кеден үйі - Ниагара аймағының негізгі кедені - Ниагара аспалы көпіріне көшірілді. Көптеген туристер көпірдің керемет инженерлік туынды екеніне және суға құлайтынын көргенде таңғалады. Көпірден өтіп бара жатқанда, жолаушылар 76 метр биіктікте тұрғандай сезіне бастайды. Алайда бұлт көтерілгенде, кейбір адамдарға Шарлауық алыста әрі анық көрінбейді. Ниагара шарлауығына келгендер үшін асылмалы көпір көрінетін көрнекті нысан болып саналады. Көпiр кескiндерi мен суреттерiнде Су тасқыны фонға ұшып, оның басты орнына тоқтаған. Көпірдің суреттері көрермендердің назарын табиғаттың ғажайып көрінісімен аударған суреттерден айырмашылығы, көпірдің суреттері көрермендерді құрылыстың пайдалы дизайнымен таң қалдырды. 1897 жылы Ниагара шарлауығына келетін пойыздар мамыр мен тамыз айларында 276 900 келуші әкелді. 1882 жылы өсіп келе жатқан шекарааралық жаяу жүргінші қозғалысын басқару үшін трамвай жүйесі құрылды. Алғашында аттармен тартылатын троллейбустар 1892 жылы электр қуатымен жүруге ауыстырылды. Ол "Ниагара шарлауығы мен аспалы көпір арқылы өтетін жалғыз жол" деп аталатын Ұлы Батыс темір жолының мақтанышы мен символы болды. Ниагара ойысының арғы жағында өлімге қарсы бірнеше қимыл-қозғалыс көрінді. Олар 1859 жылдың 30 маусымында Шарль Блондиннің қақпаннан арқанмен өтетін алғашқы адам болғанын көрді. Канадаға қашып келген кейбір африкалық американдық құлдар көпірді жер асты темір жолының бір бөлігі ретінде пайдаланды. Көптеген адамдар өздерін қауіпке тіге отырып, өзеннің тыныш жерлерінде жүзіп, өздерін қауіпке тігеді. Ауалы көпір өзен арқылы қашуды жеңілдетті және қауіпсіз етті, бірақ қауіп әлі де бар еді. Құлдар ұсталып, қожайындарына қайтарылмайтындай болу үшін көпірден өтіп бара жатқанда жаяу немесе пойыз бен өгіз арбаларына жасырынып өтулері керек еді. Америкада Азамат соғысы аяқталып, АҚШ қайта құруға көңіл бөлгенде, Роблинг Бруклин көпірін салуға мемлекеттік рұқсат алды. Үкімет инженердің біліктілігін мұқият тексеруді талап етті, сондықтан көпір партиясы ұйымдастырылды. Роблинг пен оның ұлынан, сондай-ақ олардың аға инженерлері, генералдар, бизнесмендер және жоғары қоғам қайраткерлерінен тұратын топ ел аралап, Роблингтің азаматтық соғыстан бұрын салған төрт көпірін қарап шықты. Олардың соңғы сапары Роблингтің Ниагарадағы аспалы көпірі болды. Көпірді аралаудың аяқталуына арналған кешкі ас кезінде азаматтық соғыс ардагері генерал Генри Уорнер Слокум тост айтып, Күшіктелген көпірді АҚШ-тың қайта құру күш-жігерінің нышаны деп атады. Бұл пікірді қонақтар бөлісті және АҚШ-тағы кешкі ас кезінде білдірді. Америка мен Еуропаның кәсіби қауымдастығының үнемі қарсылық білдіргеніне қарамастан, үлкен күпірдің құрылысын жүзеге асыру АҚШ-ты мақтан тұтатын болды. Елдің көпірді мадақтауымен ұлтшылдық көтерілді. Батыс әлемінің мүмкін емес деп санаған көпірдің салынып бітірілуі сол кездегі Еуропаға қарағанда техникалық жетістіктері төмен американдықтарға өз жетістіктері үшін кубок берді. Астықты көпір Американың ең қиын қиындықтарға төтеп беру және мүмкін емес нәрселерді жүзеге асыру символына айналды, бұл олардың индустрияландыруға деген талпынысын одан да күшейтті. Чарльз В. Вудман 1865 жылы АҚШ Сенатына Ниагара шарлауығының айналасына кемелерді судан алып шығу үшін те...
Техникалық қызмет көрсету және ауыстыру
Бюджеттік мәселелер Роблингті асылмалы көпірді негізінен ағаштан салуға мәжбүр етті; бөлшектерді темірден құю және оларды "Батысқа" тасымалдаудың құны өте жоғары болды. Ниагара шарлауығының айналасындағы ылғалданған органикалық заттар шіріп, шіріді. Америка Құрама Штаттарының индустрияландыруы тез алға жылжыған сайын, Бессемер процесін енгізу мықты болат пен темірдің құнын айтарлықтай төмендетті. 1880 жылы оның ағаш арқалықтары мен бөренелері, едендері болатпен ауыстырылды. Сым кабельдері ауыстырылмаған; олардың өзектері әлі де таза күйде болды, ал сымдардың сыртқы қабаты сәл тотталған және оны ауыстыру керек болды. Қатаң нашарлау салдарынан 1886 жылы әк тас мұнаралар болаттан жасалған нұсқалармен ауыстырылды. Бұл жөндеу жұмыстары көпірдің беріктігін арттырып, бірнеше жыл бойы ауыр жүк көтеріп жүруге көмектесті. 1890 жылдардың ортасына қарай Солтүстік Америкадағы пойыздардың салмағы едәуір өсті. Көпірден жолаушылар мен жүктерді көбейтіп бара жатқан вагондарды тарту үшін үлкен және қуатты локомотивтер қажет болды. 1850 жылдары көпірден өтетін локомотивтермен салыстырғанда, локомотивтер 40 жылдан кейін жалпы қозғалтқыш болды. Бұл пойыздардың салмағы аспалы көпірдің ерекшеліктерін арттырды, ал көпір компаниялары көпірді қайта қарау және ауыстыруды сұрауға мүмкіндік алды. Көпірдің құрылысын жүргізу үшін құрылыс инженері Лефферт Л. Бакты таңдады. Ол аркалық көпірдің дизайнын таңдады. Сол кезде аркалы көпірлер теміржол көпірлерінің жаңа үлгілері болды және аспалы көпірлерге қарағанда тиімді болды. Бак жаңа көпірді ілмелі көпірдің айналасында және астында құрып, бір мезгілде бір бөлікті алмастырды. Оның жоспары көпірдегі көлік қозғалысын - пойыздар мен жаяу жүргіншілерді - кедергісіз жалғастыруға мүмкіндік берді. 1897 жылдың 27 тамызында аспалы көпірдің соңғы бөлшектері бөлшектеліп, оның орнына төменгі болат аркалы көпір қалдырылды. Тексеру барысында бұрынырақ асылмалы көпірдің арқасында орнатылған кабельдердің өзектері көпір салынған күні сияқты берік екені анықталды.