Аргентина тарихшысы және дипломаты Хосе Мария Роса өмірі мен қызметі

Кіріспе

Аргентиналық тарихшы және дипломат Хосе Мария Роса (20 тамыз 1906 – 2 шілде 1991), сондай-ақ Пепе Роса деп белгілі, Аргентиналық тарихшы және Аргентинаның ұлттық ревизионист тарихшыларының ең көрнектілерінің бірі болды.

Өмірбаян

Роза 1906 жылы Буэнос-Айресте дүниеге келді. Ол заңгерлік білім алып, кейіннен орта мектептерде және университеттерде тарих пәнінен сабақ берді. 1938 жылы Санта-Феде Аргентина тарихын ревизионистік көзқараспен зерттейтін Федералистік зерттеулер институтын құрды. Оның өткенге деген көзқарасы заманауи елді сынаушылардың пікірлерін негіздеуге пайдаланылды және Мамыр революциясынан бері ұлттық мүдделерге ұлттық биліктің үнемі немқұрайлы қарауы бар деп санды. Бұл көзқарастар, сондай-ақ Хуан Мануэль де Росастың оң бейнесі барлық ревизионистерге ортақ болды, бірақ перонизмнің күшеюі оларды екіге бөлді. Перонға қарсы болған Хулио Иразустадан өзгеше, Роза оның үкіметін қолдады. Оның қолдауы Революция Либертадора Перонға қарсы төңкеріс жасауға тырысқанда күшейді; ол перонистік қарсылыққа қосылды. Содан бастап Роза Аргентина халқының тарихын зерттеуге кірісті, оны кез келген уақытта революциялық болуға бейім деп қарады, бірақ әрқашан жоғары топтардың қысымына ұшырады. Ол перонизмді қоғамдағы кешіктірілген өзгерістерді ілгерілетуге қабілетті революциялық қозғалыс ретінде қарастырды. 1956 жылы генерал Валленің Арамбуруға қарсы жасаған сәтсіз әрекетін қолдады. Саяси жазадан қорқып, ол Уругвайға, содан кейін Испанияға көшіп, 1958 жылы отанға оралды. Ол Хуан Мануэль де Росас атындағы Ұлттық тарихи зерттеулер институтына қосылып, бірнеше рет оның президенті болды. Перонның үшінші үкімет кезінде Парагвайдағы елші болып тағайындалды; Перонның қайтысынан кейін отставкаға келіп, Грекияға көшті. Ұлттық қайта құрылымдау процесі кезінде ол отанға оралды; алайда оның кітаптарына тыйым салынды және қоғамдық кітапханалардан алынып тасталды. Ол "Сырт қалғандардың дауысы" ("Línea") деген журналға негіз салды, ол көп рет цензураланды. 1991 жылдың 2 шілдесінде қайтыс болды. Оның тілегі бойынша 1845 жылғы Вуэльта-де-Облигадо шайқасын еске алу мақсатында 20 қараша Ұлттық Егемендік күні (Día de la Soberanía Nacional) деп жарияланды. Оның Аргентина тарихына қатысты идеялары кең танылды және оның жақтастарының айтуынша, қазіргі таңда басым бағыт ретінде қабылданады.

Rosa was born in Buenos Aires in 1906. He studied law, later teaching history at high schools and universities. In 1938, he established in Santa Fe the Institute of Federalist Studies, studying the history of Argentina under a revisionist viewpoint. His view of the past was used to justify critics of contemporary country, and considered that there was an ongoing neglect of national authorities of national interests since the May Revolution. Those viewpoints, as well as the positive image of Juan Manuel de Rosas, were shared by all revisionists, but they were divided by the rise of the peronism. Unlike Julio Irazusta, who was anti Perón, Rosa supported his government. His support increased when the Revolución Libertadora attempted a coup against Perón; he would join the Perónist resistance. From there, Rosa started working in the history of the Argentine population, which he saw as potentially revolutionary at times, but always oppressed by the higher classes. He saw Perónism as a revolutionary movement, capable of promoting the delayed changes in society. He supported in 1956 the failed attempt of general Valle against Aramburu. Fearing a political reaction, he moved to Uruguay and then to Spain, returning in 1958. He joined the Juan Manuel de Rosas National Institute of Historical Investigations, becoming its president several times. He was designated ambassador to Paraguay during the third government of Perón; he would resign following his death and moved to Greece. He returned during the National Reorganization Process; however, his books were banned and taken out of public libraries. He founded a magazine called Línea ("The voice of those who do not have a voice"), which was censored many times. He died on July 2, 1991. At his request, November 20 was declared National Sovereignty Day (Día de la Soberanía Nacional) in commemoration of the 1845 battle of Vuelta de Obligado. His ideas about the history of Argentina had prominent acceptance, and, according to his adherents, they are currently accepted as mainstream.