Отто Аросемена Гомес: Эквадор президентінің өмір жолы мен саяси мансабы
Otto Arosemena
Отто Аросемена Гомес – Эквадор президенті (1966-1968). Биографиясы, өмір жолы, Guayaquil қаласындағы туылуы және білімі туралы ақпарат. Эквадор тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Отто Аросемена Гомес (19 шілде 1925 – 20 сәуір 1984) 1966 жылдың 16 қарашасынан 1968 жылдың 1 қыркүйегіне дейін Эквадор президенті болды.
Otto Arosemena Gómez (19 July 1925 – 20 April 1984) was President of Ecuador from 16 November 1966 to 1 September 1968.
Ерте өмір және мансап
Аросемена Гуаякильде Луис Альберто Аросемена Тола мен Мерседес Гомес Сантистеван отбасында дүниеге келген. Ол Гуаякильдегі белгілі бір отбасынан шыққан; оның туысы және оның туысының әкесі бұрын президенттік қызмет атқарған. Ол Сан-Хосе-де-лос-Херманос-Кристианос мектебінде бастауыш білім алды, ал орта білімін Гуаякильдегі Салезиано-Кристобаль-Колон және Висенте-Рокафуэрте орта мектептерінде аяқтады. 1955 жылы Гуаякиль университетін заңгер мамандығы бойынша бітірді. Оқу кезінде-ақ қоғамдық өмірге қатысты: 1951 жылы Гуаяс сайлау трибуналының мүшесі болып тағайындалды. Кейін ол трибунал төрағасы болды. 1954 жылдан бастап оның саяси өрлеуі қарқынды жүрді. 1954 жылы Ұлттық конгресске Гуаяс провинциясынан депутат болып сайланды және 1956 жылы қайта сайланды. 1957 жылы Депутаттар палатасының төрағасы, 1960 жылы Конгресс атынан сенатор және Валюталық кеңестің мүшесі, ал 1961 жылы Валюталық кеңестің төрағасы және Сенат вице-президенті болып тағайындалды. Ол 1963 жылдың шілдесінде өзінің туысы, президент Карлос Хулио Аросемена Монройды құлатқан әскери хунтаға қарсы күресті. 1965 жылы ел өзінің ең ауыр саяси, әлеуметтік және экономикалық дағдарыстарының біріне тап болғанда – диктаторлық басқарудың салдарынан – ол Китода Демократиялық институционалистік коалиция (Coalición Institucionalista Demócrata, CID) атты жаңа саяси партия құрды. Бір жылдан кейін "президент" Ерови Индабуру шақырган Құрылтай жиналысының депутаты болып сайланды. 1966 жылдың 16 қарашасында Құрылтай жиналысы Аросеменаны Эквадор президенті етіп сайлады.
Arosemena was born in Guayaquil to Luis Alberto Arosemena Tola and Mercedes Gómez Santistevan. He came from a well known Guayaquil family; his cousin and his cousin's father had both previously served as president. He went to elementary school at San José de los Hermanos Cristianos School and to high school at Salesiano Cristóbal Colón High School and Vicente Rocafuerte High School in Guayaquil. He graduated from the University of Guayaquil in 1955 with a degree in law. He was already involved in public life during his education: in 1951, he was named a member of the Electoral Tribunal of Guayas. Later, he became president of the tribunal. Beginning in 1954, his political ascendancy was vertiginous. In 1954, he was elected Deputy for Guayas Province in the National Congress; he was reelected in 1956. In 1957 he was elected Presidents of the Chamber of Deputies, in 1960 he was elected Senator and member of the Monetary Board on behalf of Congress, and in 1961 he was named President of the Monetary Board and Vice President of the Senate. He fought against the military junta that in July 1963 had overthrown his cousin, President Carlos Julio Arosemena Monroy. In 1965, when the country was facing one of its worst political, social, and economic crises—a result of dictatorial misrule—he founded a new political party in Quito called the Democratic Institutionalist Coalition (Coalición Institucionalista Demócrata, CID). One year later, he was elected Deputy of the Constituent Assembly held by "President" Yerovi Indaburu. The Constituent Assembly elected Arosemena President of Ecuador on 16 November 1966.
Төрағалық
Аросеменаның билікке келуі елде Ереувидің қысқа мерзімдік басқаруының басынан бері қалыптасқан сенімді күшейтті, сол себепті ұлттық және шетелдік инвесторлар капитал салған және ұлттық дамуға әкелген маңызды келіссөздерді бастады. Оның қауіпті солшыл екендігі туралы алаңдаушылықты сейілту үшін (Веласконың вице-президенті ретінде ол Куба басшысы Фидель Кастро Русқа жылы симпатиясын білдірген және кеңестік Одаққа көп сынға ұшыраған сапар жасаған еді), Аросемена либералдар мен тіпті консерваторларды қамтитын кабинет құрды және бұрынғы президент Гало Плазаны Вашингтонға жақсы ниет сапарымен жіберді. Сол кезде эквадорлықтар конституциялық тәртіпке оралудың елдеріне жақсылық әкелгеніне сенді, өйткені 1967 жылдың наурыз айының басында Эквадордың солтүстік-шығысындағы Лаго Агрио кенішінің №1 құдығынан мұнай ағыны басталды. Осы жылы Аросемена Уругвайдың Пунта-дель-Эсте қаласында өткен Америка мемлекеттері президенттерінің отырысына қатысты. Осы отырыста ол АҚШ-тың Латын Америкасына қатысты саясаты және «Ілгерілеушілік альянсы» бағдарламасының сәтсіздігі туралы ашық пікір білдірді. Ол Америка президенттерінің декларациясына қол қоюдан бас тартқан жалғыз қатысушы болды, себебі ол оны жеткіліксіз және іс жүзінде мазмұны жоқ деп тапты, бұл кейін жылдар көрсетті. Оның үкіметінің негізгі жетістіктерінің қатарында Қоғамдық денсаулық сақтау министрлігінің құрылуы, Ұлттық бірлік көпірінің (қазір Рафаэль Мендоса Авилес көпірі деп аталады) салынуы, Манта теңіз портының кеңейтілуі, Амбато-Риобамба және Эль-Эмпальме-Квеведо тас жолдары, Манаби және Санта-Елена түбегінің электрлендірілуі, Кито-Гуаякиль темір жолының қалпына келтірілуі және телекоммуникациялардың дамуы болды. Ол сондай-ақ мектеп салу жоспарын іске асырды – бұл оның ең маңызды жетістігі болуы мүмкін, оның ең жоғары нүктесінде күніне 1,7 мектеп салынуына әкелді. Оның қысқа мерзімдік үкіметі Эквадордың дамуын едәуір арттырып, демократияның консолидациясын қамтамасыз етті. Заңға сәйкес, ол президенттік сайлауды жариялады, нәтижесінде Веласко Ибарра бесінші және соңғы рет жеңіске жетті. Аросемена өкілеттігін 1968 жылдың 31 тамызында аяқтады. Аросеменаның саяси қарсыластары кейіннен оның саясатын, әсіресе мұнай саясатын сынады. Ол өзінің басқаруының мұнай саясатын талқылаған «Намыс және шындық» (Infamia y verdad) атты кітабын жазды.
Arosemena's ascent to power bolstered the confidence that the country had started to enjoy since the beginning of Yerovi's short administration, so that national and foreign investors brought capital and began important negotiations that led to national development. In an attempt to allay concerns about his being a dangerous leftist (as Velasco's vice president he had expressed warm sympathy for Cuban leader Fidel Castro Ruz and made a much criticized trip to the Soviet Union), Arosemena named a cabinet that included Liberals and even Conservatives and quickly sent former President Galo Plaza on a goodwill trip to Washington. At the time, Ecuadorians believed that the return to a constitutional regime had brought good luck to their country, when in early March 1967 oil began to flow from Lago Agrio Well #1 in northeast Ecuador. In this year, Arosemena attended the meeting of Presidents of American states that was held in Punta del Este, Uruguay. At this meeting, he expressed frank opinions with respect to the US policy toward countries of Latin America, and the failure of the Alliance for Progress Program. He was the only attendee who refused to sign the Declaration of American Presidents, because he found it insufficient and lacking in practical content, as was demonstrated years later. Among the main achievements of his government was the creation of the Ministry of Public Health, the construction of the National Unity Bridge (today called the Rafael Mendoza Avilés Bridge), the expansion of the Manta seaport, the Ambato Riobamba and El Empalme Quevedo highways, the electrification of Manabí and the Santa Elena Peninsula, the restoration of the Quito Guayaquil railroad, and fostering telecommunications. He also carried out a plan of school building—perhaps his most important accomplishment—that at its height resulted in the construction of 1.7 schools per day. His government, though short, greatly increased Ecuador's development and ensured the consolidation of democracy. In accordance with the law, he called presidential elections, and Velasco Ibarra won for his fifth and final time. Arosemena finished his term on 31 August 1968. Arosemena's political adversaries later attacked his policies, particularly with respect to oil policy. He responded by writing the book Infamy and Truth (Infamia y verdad), in which he addresses his administration's oil policy.
Басқа қызмет түрлері
Ол әртүрлі жоғары мектептер мен университеттерде тарих және саяси географиядан профессор болды. Ұлттық саясатқа қатысуын жалғастырып, 1984 жылы Салинаста құлап қайтыс болғанға дейін Конгресте депутат немесе ұлттық өкіл болып қызмет етті.
He was a professor of history and political geography at various high schools and universities. He continued participating in national politics and served as a Deputy or National Representative in Congress until his death from a fall in Salinas in 1984.