Кіріспе
Кандидо Пастор Барейро Кабальеро (27 қазан 1833, Луке, Парагвай – 4 қыркүйек 1880, Асунсьон, Парагвай) – Парагвай президенті, 1878 жылдың 27 қарашасынан 1880 жылдың 4 қыркүйегіне дейін, сондай-ақ соғыстан кейінгі он жылдықтың басты саясаткері. Барейро Франсиско Солано Лопес үкіметі атынан Еуропада елші және сауда өкілі қызметін атқарды. Парагвай соғысының соңғы айларында 1869 жылы Парагвайға оралып, саясатқа қатысты, нәтижесінде Колорадо партиясы құрылды. Генерал Бернардино Кабальероның сенімді серігі, ол 1878 жылы Кабальероның қолдауымен президент болып сайланды және қызмет еткен екі жылдан кейін инсульттан көз жұмды.
Саяси өмірбаяны
1864 жылғы 21 наурызда үкімет Кандидо Барейроны Лондон мен Париждегі Парагвай елшілігінде толық өкілді тұлға етіп тағайындады. Парагвайға өте қажетті қару-жарақ жеткізілімдерін ұйымдастыра алмағаны үшін ол 1867 жылғы қазан айында лауазымынан алынды. 1869 жылғы ақпан айында Асунсьонға оралған кезде қала одақтас әскерлермен басылып алынған еді.
Барейро фракциясы
Оның төңірегінде Лопеске адал қалған жандар тез жиналды, олар 1869 жылғы 31 наурызда Республикалық Одақ клубын құрды, ол 1870 жылдың басында Club del Pueblo, ал 1878 жылғы 17 ақпаннан кейін Club Libertad болып өзгерді және олардың газеті La Voz del Pueblo жарияланды. Барейро фракциясы президент Лопестің естелігіне деген адалдығы үшін «лописта» деп те белгілі болды және ол өзінің қарсыласы – 1870 жылғы 23 наурыздан бастап Gran Club del Pueblo аталған Club del Pueblo-ны құрған Декуд фракциясына қарсы болды. Бұл екі фракция да 1887 жылы Колорадо партиясының құрылуы үшін өте маңызды болды. Бернардино Кабальеромен бірге Сальвадор Жовелланос президенттігіне қарсы көтерілісті ұйымдастырушылардың бірі болды. Осыған қарамастан, 1874 жылғы ақпанда Бениньо Феррейра қызметтен алынғаннан кейін, Жовелланос оны Сыртқы істер министрі етіп тағайындады. Осы қызметінде ол Лондонға барып, соғыс қарызын төлеу мәселесін келіссөздер арқылы шешуге тырысты. Ол 1876 жылғы тамыздан 1878 жылғы тамызға дейін Хуан Баутиста Гилл мен Хигинио Уриарте президенттік кезінде Парагвайдың Қаржы министрі қызметін атқарды.
Президент, 1878 - 80 жылдар
1878 жылғы 25 қарашада ол, ақыры, президенттікке сайланды. Оның үкіметінде: Адольфо Сагье – вице-президент, Хуан Антонио Хара – қазынашы, Бернардино Кабальеро – Ішкі істер министрі, Жозе Сегундо Декод және Жозе Антонио Баэс – Әділет, мәдениет және халықтық білім министрлері, Патрисио Эскобар және Педро Дуарте – Соғыс және Теңіз күштері министрлері, Бенхамин Асеваль және Жозе Сегундо Декод – Сыртқы істер министрлері. 1877 жылғы қазан айында ол тұтқындалған бұрынғы президент Факундо Мачаинды және президент Гиллді өлтіруге күдіктілерді өлтіруге қатысты. 1878 жылғы желтоқсанда бұрынғы президент Ривароланың өлтірілуіне қатысы болуы мүмкін. Оның саяси одақтасы Бернардино Кабальеро осы кісі өлтірулердің басты ұйымдастырушысы болды. 1879 жылғы маусымда ол жер аударылған Хуан Сильвано Годой басқарған Галилей көтерілісін басып жаншықтады. Оның билігі тұсында Парагвай даулы Гран-Чако аумағының бір бөлігін жеңіп алды. Бұл шешімді АҚШ президенті Рутерфорд Хейс басқарған халықаралық комиссия қабылдады, оның құрметіне Президенте-Хейс департаменті құрылды. Осы шешімнен кейін 1879 жылғы 15 қазанда Боливияның Солтүстік Чакоға деген талаптарын мойындаған Декуд Кихарро шартына қол қойылды, бірақ ол ешқашан ратификацияланбады. Аргентина Батыс Вилла аумағын тапсырды, қазіргі Вилла-Хейс, онда елдің алғашқы мұз зауыты салынды. Жақында банкротқа ұшыраған үкімет Лопес сарайының құрылысын жалғастырды, Нуэва Германия құрылды, ол Парагвайға неміс иммигранттарын әкелді, Педро Хуан Апонте Парагвайдың соғыстан кейінгі алғашқы епископы болып тағайындалды және Аргентинаның қылмыстық кодексі қабылданды. Барейроның қайтысынан кейін оның вице-президенті Адольфо Сагьер президенттікке тағайындалуына кедергі келтірді. 1880 жылғы 4 қыркүйекте Бернардино Кабальеро басқарған қан төгілмейтін төңкеріс болды. Сагьер тұтқындалды және Сенатқа оның отставкаға кеткені туралы хабарланды. Содан кейін Кабальеро президенттікке сайланды.
Adolfo Saguier, Vice president. Juan Antonio Jara, Treasury. Bernardino Caballero, Minister of Interior. José Segundo Decoud and Jose Antonio Baez, Ministers of Justice, Culture and Public Education. Patricio Escobar and Pedro Duarte, Ministers of War and Navy. Benjamin Aceval and José Segundo Decoud, Ministers of Foreign Affairs. On October 1877 he had involved in the murders of imprisoned former President Facundo Machain and others suspected in the assassination of President Gill. In December 1878 he probably was involved in the assassination of former President Rivarola. His political ally Bernardino Caballero was the main organizer of these murders. In June 1879 he suppressed the Galileo uprising led by the exiled Juan Silvano Godoi. During his rule Paraguay won part of the disputed Gran Chaco territory. This decision was made by international commission led by the US President Rutherford Hayes, in whose honor Presidente Hayes Department was created. After this decision, the Decoud Quijarro treaty was signed on 15 October 1879 that recognized Bolivia's claims to northern Chaco, but it was never ratified. Argentina handed over territory of the West Villa, currently Villa Hayes where the first ice factory of the country was established. Despite being almost bankrupt, Government proceeded with the construction of the Palace of Lopez; the Nueva Germania was established, bringing German immigrants to Paraguay; Pedro Juan Aponte was appointed as the first post war bishop of Paraguay and Argentine Penal Code adopted. After Bareiro's death his vice president Adolfo Saguier was prevented from assuming the presidency by a bloodless coup led on September 4, 1880, by Bernardino Caballero. Saguier was arrested and the Senate was informed that he has resigned. Caballero then was elected to the presidency.
Даулы актілер
1867 жылдың басында Солано Лопес Барейроны АҚШ-қа сапарға жіберіп, елдің басшыларына олардың көмегі үшін алғыс айтуды жоспарлады. Алайда Барейро кейбір қағидаларды толық орындамады. Маршал оның алғашқы бағынбауын кешірді, бірақ кейін болған оқиғалардың ешқайсысы үшін ешкім жауапкершілікке тартылмады. Лопес Бенитесті Перуге жіберіп, Парагвай үкіметінің Үштік одақ шартынан бас тартуын жариялауға бұйрық берді. Барейро бұл тапсырмаға тиісті мән бермеді, сол себепті 1866 жылдың 14 желтоқсанында хат жіберді. Лопестің қателіктерінің бірі – Барейроны Еуропадағы Парагвай өкілі етіп тағайындауы болды. Кейбіреулер оны Парагвайдың соғыста жеңілуіне кінәлі деп айыптады, себебі оның міндеті Еуропаға барып қару-жарақ сатып алу еді, бірақ оның өрескелдігінен олар жоғалып кетті. Бұған ешқандай себеп болған жоқ, сондықтан 1868 жылдың 20 қаңтарында Барейро лауазымынан кетуге мәжбүр болды.
Марапаттар
1865 – Ұлттық құрмет ордені.