"The Beatles" тобының "Әркімнің жасыруға нәрсесі бар, менің ғана маймылым жоқ" әні туралы

Кіріспе

"Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey" – ағылшын рок-тобы The Beatles-тің 1968 жылғы қос альбомы The Beatles-тен (кейде "Ақ альбом" деп те аталады) шыққан ән. Оны Джон Леннон жазған, авторлық құқығы Леннон–Маккартниге тиесілі. Әннің мәтінінде The Beatles тобының 1968 жылдың басында Үндістанда Махариши Махеш Йогиден естіген нақыл сөздері қамтылған, олар Трансценденталды медитацияны оқыған. Леннон кейіннен ән туралы пікір білдіргенде, оның топтастарының Йоко Ономен арақатынасына алғашқы реакциясын көрсететінін айтты. "Ақ альбом" жазу кезінде жазылған бұл ән Леннон мен The Beatles-тің психоделикалық кезеңнен кейін 1968 жылы рок-музыкаға қайта оралуын көрсетеді.

Өмірбаян

"Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey" Джон Леннонның «Битлз» тобының Үндістанның Ришикеш қаласынан оралғаннан кейін жазған көптеген әндерінің бірі болды. Әннің мәтінінде Махаришидің медитация тәжірибесімен байланысты сүйікті сөздері бар. Джордж Харрисонның айтуынша, маймыл туралы сілтемеден басқа, ән мәтіні Махаришидің айтқандарынан толыққанды алынған; Харрисон «Әркімнің жасыратыны бар» және «Кел, қандай қуаныш» деген сөздерді ұстазының ең сүйікті сөздерінің мысалы ретінде келтірді. Соңғы жағдайда Махаришидің толық үйретімі: «Кел. Бұл үлкен қуаныш. Жайлы болыңыз. Барлығын қалай болса солай қабылдаңыз. Күшіңізді алыңыз!» Леннонның 1980 жылы ән туралы айтқандары хронологиялық оқиғаларды шатастырады, себебі ол Йоко Ономен қарым-қатынасына және «Битлздің» атты қос альбомын (сонымен қатар «Ақ альбом» деп те аталады) жазудың басталуына дейін болған оқиғаны баяндайды. Бұл оқиғалар ол әйелі Синтиямен бірге Үндістаннан оралғаннан кейін көп ұзамай басталды. Леннонның есінде қалғанындай, бұл менің әнге айналдырған әдемі сөзім еді. Бұл мен және Йоко туралы. Барлығы паранояға бой алдырғандай болды, бірақ біз екеуміз ғана махаббаттың нұрында болдық. Махаббатта барлығы анық және ашық. Біздің айналамыздағылар алаңдады: «Ол сессияда не істеп жүр? Неге ол оныңмен бірге?» Біз үнемі бірге болғымыз келгендіктен, біздің айналамызда осындай жағдайлар орын алды. 1968 жылдың мамырында Харрисонның Эшердегі үйінде жазылған әннің Эшер демо нұсқасында акустикалық гитаралар мен перкуссияның қосымша дыбыны бар және ол альбомдық нұсқаға қарағанда көбірек релакс стильде орындалған. Автор Иан Макдональдтың пікірінше, «Мен және менің маймылымнан басқа, әркімнің жасыратыны бар» әні «Хей Булдогта» көрсетілген рок-н-роллға оралған Леннонның психоделикалық жаңаруының келесі кезеңі» болып табылады. Топ негізгі тректі 26 маусымда EMI студиясында жазуды бастады, бірақ ол жазба кейіннен тасталды және келесі күні жаңа негізгі трек жазылды. Бұл сессиялар маусым айының басынан бері «Битлз» тобының алғашқы толық топтық сессиясы болды, өйткені Харрисон Рави Шанкардың «Рага» деректі фильміндегі эпизодтарын түсіру үшін Калифорнияға барған еді. Ол 1966 жылдан бері Шанкардың жетекшілігімен ситарды оқығандықтан, Харрисон гитараны өзінің негізгі аспабы ретінде қайта қолдануға шешім қабылдады. Автор Джонатан Гулдтың айтуынша, «Мен және менің маймылымнан басқа, әркімнің жасыратыны бар» әні Гаррисонның «Ақ альбомдағы» «формаға күшті оралуының» алғашқы мысалы болып табылады, өйткені ол «басты гитарадағы ашулы, монотонды шуды» ұсынады. Леннонның негізгі вокалы мен басқа да дыбыстық әсерлер 1 және 23 шілдеде осы орындауға қосылды. Дыбыстық әсерлердің арасында қол соғу, фондық айқайлау, қосымша соқпақ барабан (әннің атауын қайталайтын бөлімдерде) және Маккартнидің әнге кіріспеден бұрынғы бөлігіндегі қосымша бас партиясы бар. Жазуды әдеттегі 50 герц емес, 43 герц жылдамдығында таспаны ойнату арқылы жылдамдатты, бұл әннің тоналығын D мажордан E мажорға көтерді. Стерео-микстеу 12 қазанда аяқталды.

"Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey" was one of many songs written by John Lennon in or shortly after the Beatles' return from Rishikesh in India, where they studied Transcendental Meditation with Maharishi Mahesh Yogi. The lyrics contain some of the Maharishi's favourite sayings relating to the meditation experience. According to George Harrison, aside from the reference to a monkey, the lyrics were almost entirely taken from the Maharishi's pronouncements; Harrison gave "Everybody's got something to hide" and "Come on is such a joy" as examples of their teacher's pet sayings. In the case of the latter, the Maharishi's full teaching was: "Come on. It's such a joy. Take it easy. Take it as it comes. Enjoy!" Lennon's comments on the song in 1980 confuse chronological events, since it predates his relationship with Yoko Ono and the start of recording for the Beatles' self titled double album (also known as the "White Album"). which began soon after he and his wife Cynthia returned from India. According to Lennon's recollection:

blockquote|That was just a sort of nice line that I made into a song. It was about me and Yoko. Everybody seemed to be paranoid except for us two, who were in the glow of love. Everything is clear and open when you're in love. Everybody was sort of tense around us: you know, "What is she doing here at the session? Why is she with him?" All this sort of madness is going on around us because we just happened to want to be together all the time. An Esher Demo of the song, recorded at Harrison's Esher home in May 1968, features a backing of acoustic guitars and percussion, and is performed in a more relaxed style compared to the album version. In author Ian MacDonald's view, the Beatles' recording of "Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey" serves as a "further stage in the post psychedelic re emergence of Lennon the rock and roller, signalled in 'Hey Bulldog'". The band began working on the basic track at EMI Studios on 26 June, although those takes were subsequently discarded and they taped a new basic track the following day. The dates were the Beatles' first full group sessions since early June, as Harrison had travelled to California to film his segments in the Ravi Shankar documentary Raga and Ringo Starr, eager to escape the acrimony within the band, chose to accompany him. During his time away, Harrison resolved to recommit to the guitar as his main instrument, having studied sitar under Shankar's tutelage since 1966; in author Jonathan Gould's description, "Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey" thereby provides the first example of Harrison's "vigorous return to form" on the White Album, as he contributes an "angry droning jabber on lead guitar". Lennon's lead vocals and other overdubs were added to this performance on 1 July and 23 July. Among the overdubs were handclaps, background shouting, an additional snare drum (in the segments following the song title), and a second bass part by McCartney over the build up before the fadeout. The recording was sped up by mixing the tape running at 43 hertz instead of the usual 50, a process that raised the song's key from D major to E major. Stereo mixing was completed on 12 October.

Шығару және қабылдау

Apple Records 22 қараша 1968 жылы The Beatles-ті шығарды. "Everybody's Got Something to Hide" әні екі дискіден тұратын альбомның үшінші жағындағы төртінші трек ретінде орналастырылды, "Mother Nature's Son" және Леннонның Махаришиге арналған "Sexy Sadie" әні арасында. Заманауи сыншылардың арасында Record Mirror журналы Леннонның альбомдағы "ерекше дірілдеріне" назар аударып, әнді "жылдың ең ерекше аталымына" лайық деп сипаттады. Автор былай деп қосты: "Ән оңай қабылданады, Beatles тобының күшті музыкалық сүйемелдеуімен үйлесімді, 'Жоғарырақ ұшқан сайын тереңірек түсесің' және 'Ішкі дүниең сыртқа, сыртқы дүниең ішке' сияқты мәнерлі шумақтарымен қозғалады, бірақ соңы естен шықпайды". International Times журналының Барри Майлз әннің "есірткі мағынасын іздеушілерге арналған керемет мәтіндері бар" екенін айтты және "Бо Диддлидің қоңырауымен, 'Кел, кел, кел' деп аяқталады, бұл Fugs тобының 'Gobble Chorus' әніне ұқсайды". Rolling Stone журналына жазған рецензиясында Ян Веннер альбомды "Батыс музыкасының тарихы мен синтезі" деп бағалап, "Everybody's Got Something to Hide" әнінде "Битлздің барлық ескі элементтері жаңарып, заманауи түрде қолданылғанын" атап өтті. Веннер әннің құрылымын және гармониялық дыбыстарын бөліп көрсетіп, тыңдаушылар оны Steppenwolf тобының осындай элементтерді қолдануымен салыстыруын ұсынды. Melody Maker журналынан Алан Уолш Битлздің тек "өткенге қайтып оралғаны" туралы пікірге қарсы шығып, Леннонның альбомның "рок-музыканың негізгі бөлігі" болуына ықпал еткенін мойындады. Ол әнді "сергіп, көңіл көтеруге шақыру" деп сипаттап, "күшті электр гитарасымен және қарқынды ритммен" ерекшеленетінін айтты. 2001 жылғы қарашада Харрисонның қайтысынан кейін Rolling Stone журналына жазған Дэвид Фрике "25 Essential Harrison Performances" мақаласында осы тректі таңдады. Оны "жарылғыш гитаралар мен қуатты вокалдың үйлесімі" деп атаған Фрике: "Бұл ән Леннонның 1950 жылдардағы рок-н-роллдың жабайылығына арналған құрметі. Бірақ оның қозғаушы күші - Харрисонның гитарада орындаған айналмалы партиясы, Леннонның нақты гитара тартысы мен қол қоңырауының үздіксіз дыбысына қарсы қатыгездікпен ойналған". 2018 жылы Time Out London журналының музыкалық редакторы бұл тректі ең жақсы Битлз әндерінің тізімінде 13-орынға қойды. Әннің шығуына 50 жыл толуына орай, The Independent журналының Джейкоб Столворти "Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey" әнін ақ альбомның 30 тректерінің рейтингінде 21-орынға орналастырды. Ол былай деп жазды: "Гитараның тартылысы, қайталанатын мәтіндері және қарқынды бас-сызығымен, Йоко Ононың студияда болуына байланысты туған алаңдаушылықтан пайда болған бұл ән тыңдаған сайын көңілдірек болады".

Apple Records released The Beatles on 22 November 1968. "Everybody's Got Something to Hide" was sequenced as the fourth track on side three of the double LP, between "Mother Nature's Son" and Lennon's rebuke of the Maharishi, "Sexy Sadie". Among contemporary reviews, Record Mirror commented on the "strange vibrations" provided by Lennon on the album and described the song as worthy of "the oddest title of the year award". The writer added: "Full of take it easies and woven with a strong vintage Beatles backing, it moves with lines like 'The higher you fly the deeper you go' and 'Your inside is out and your outside is in' but the end takes the cake." Barry Miles of International Times said the song had "a great set of lyrics for those who want to read drug meanings in" and "ends with Bo Diddley, clanging bells and 'come on, come on, come on' like the 'Gobble Chorus' by the Fugs". Reviewing for Rolling Stone, Jann Wenner lauded the album as a representation of "the history and synthesis of Western music", and in "Everybody's Got Something to Hide" he welcomed how "all the old elements of the Beatles are brought back, right up to date, including use of all the old fashions and conventions in such a refreshingly new manner." Wenner highlighted the song's structure and harmonic tones in this regard, adding that listeners should compare it with Steppenwolf's incorporation of the same elements in their work. Melody Makers Alan Walsh similarly dismissed the idea that the Beatles were merely "going backwards" and credited Lennon with being the main impetus for the album's "staple diet of rock". He described the song as "a plea to take it easy and be cool" with a "tremendous driving beat with heavy electric guitar predominating". Writing for Rolling Stone shortly after Harrison's death in November 2001, David Fricke featured the track in his article "25 Essential Harrison Performances". Calling it an "explosion of blistering guitars and barking vocals", Fricke concluded: "The song is a Lennon salute to the joys of 1950s rock & roll animalism. But its locomotive heart is Harrison's whirl around guitar figure, played with ferocious attitude against Lennon's crisp strum and the incessant clang of a hand bell." In 2018, the music staff of Time Out London ranked the track at number 13 on their list of the best Beatles songs. Coinciding with the 50th anniversary of its release, Jacob Stolworthy of The Independent listed "Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey" at number 21 in his ranking of the White Album's 30 tracks. He wrote that "With its jangly guitar riff, repetitive lyrics and frantic bass line, this song – borne from the growing unease with Yoko Ono's presence in the studio – grows more fun with each listen."