Кіріспе

Конанги (1 қараша 1956 жылы туған) – тамил жазушысы Илангованның псевдонимі. Ол тамил драматургі, лирик, жазушы және тәуелсіздік күрескері Мадуракави Баскарадостың немересі. Оның әкесі – тамил жазушысы Шанмугам, анасы – Сарасвати. Ағасы – тамил әңгімешісі Тамилселван, ал кіші інісі – қазіргі заманғы тамил драматургі Муругабопати. Ол Нагалапурам, Бодинайаканур және Ненмени Меттупаттиде өсті, қазір Тамил Надудағы Ковилпаттиде тұрады. Пудумайпитаннан бергі ең маңызды тамил дауысы деп есептелетін Конанги алты әңгіме жинағы мен үш роман жариялаған. Оның туындылары тамил әдебиетіндегі сирек кездесетін, терең мағыналы жанрға жатады, көбінесе әдеби журналдарда, ал кейде ғана кең таралған басылымдарда жарық көреді. Конангидің алғашқы әңгімесі «Вейчу» (வீச்சு) 1980 жылы тамил журналы «Тамарайда» жарияланды, содан бері ол тамил тіліндегі ең өзгеше әңгімелердің авторы атанды. Оның әңгімелері өте тығыз бейнелермен, ерекше стильмен және ешкімге ұқсамайтын сөздік қорымен сипатталады, тамил тілінің қолданылуына ритуалдық мән береді. Оның туындылары тамил әдебиетінде сюжет пен кейіпкерлерді құрудың қағидаларын бұзу арқылы көркем әдебиеттің шектерін кеңейтеді. Конанги 1988 жылдың наурызында жұмысынан кетіп, 1988 жылдың қазан айында Калрайан тауларында «Кал Кудхирай» атты жеке журналын құрды, ол бүгінге дейін заманауи тамил көркем әдебиетінен, поэзиядан, сын-ескертпелерден және аудармалардан материалдар жариялап келеді. Конангидің ерте әңгімелері шеттеу, ауылдардағы қалаланудың салдарынан шаруалардың өміріне қанағатсыздық әкелуі, балалық шақ естеліктері, ауылдық оқиғалар және метафизикалық тақырыптарға арналған. Кейін ол фантастикада, мысалы, сюрреалистік және түс көрулер туралы сиқырлы әңгімелер сияқты әртүрлі жанрларды зерттеді. Оның бұрынғы романдары «Паази» джайнизмді, ал «Пидхира» бес ежелгі Сангам ландшафтарын негізге ала отырып, көптеген мәселелерді қарастырды. Оның соңғы романы «Тха» 2013 жылдың қаңтар айында жарық көрді. Әдеби еңбектері үшін зор құрметке ие болғанына қарамастан, Конанги бұқаралық ақпарат құралдарынан қашып жүреді.

முதல் சில சிறுகதைдар

Қараңғылық – Сикрам – 1980 жылғы қазан. Қара поезд – іздеу – 1981 жылғы қазан. "Мәдениет қайраткерлерінің әңгімесі" – жаңғыру – 1982 жыл.

Бетті

Пидхира 2004 жылы жарық көрді және бұрынғы «Паажи» романынан гөрі көбінесе жеңіл, оқуға ыңғайлы туынды. Оның бөлімдері тамил сангамының бес ландшафты негізінде құрылған. Алғашқы «Муллай» бөлімі Андхра-Прадеш саяхаттары негізінде жазылған көркем әңгіме.

Та (т)

Tha 2013 жылдың қаңтарында жарық көрген (Данушкодиде жарық көрген) – лирикалық прозаның үлкен, ойдан туған шығармасы. Онда солтүстік-шығыс үндістердің көшіп кетуі, самаритяндар, Вейнаи Дханаммал, "Силаппатикарамнан" алынған әңгімелер, "Оның иесінің дауысының музыкасы", ежелгі тамил музыкасы, Сарасвати Махал кітапханасы, Алипур түрмесі, самаритяндардың мифологиясы, Сократтың еңбектері, Нагапатинам аймағының ландшафты, Равана туралы мифтік әңгімелер, HMS Blake, Зен, Каламкари суреттері және тағы да басқа элементтер кездеседі. Бұл шығармада аллегориялар, халық ертегілері, ауыз әдебиеті, рәсімдер, архетиптер, нақылдар, әңгімелер, теңеулер, аңыз әңгімелер, жұмбақтар мен әуесқойлар туралы әңгімелер де бар, осылайша ол әртүрлі мазмұнды туынды болып табылады.

Роман туралы

Әдебиеттегі басқа романдардан өзгеше, Конангидің романдарды құрудың барлық жағынан өзіне тән ережелері бар. Оның туындылары көбінесе шашыраңқы бөліктерден тұрады, және ол басты кейіпкерлердің өмірлік тәжірибесін қиыстырады, оқиғаларды уақыт ретімен дұрыс емес көрсетеді, сондай-ақ біртұтас және тұрақты мінезді кейіпкерлер туралы түсініктерді күйретуге тырысады. Онда айқын сюжеттің болмауы, кейіпкерлердің азын-ау дамуы, уақыт тізбегіндегі өзгерістер, лексика мен синтаксиспен тәжірибелер, сондай-ақ балама аяқталулар мен басталулар сияқты ерекшеліктері де бар. Осы ерекшеліктерінің арқасында оның шығармалары көбінесе түсініксіз және хаотикалық деп есептеледі, бірақ олардың мәнісі керісінше болғанымен.

Қызықты деректер

Субрамания Бхаратхидің өлеңінен псевдоним алған. Санчи, Видиша, Ажанта және Эллора үңгірлеріндегі "Пази" кітабына кіріспе жазды. Моцарттың қосылу рәсімін, Пол Гоген мен Рембрандттың туындыларын әңгімелерде көркемдеп суреттеді. Моуни, На. Мутусами ( "Ванди" әңгімесі), Пумани, Раджендра Чожан және Ваннанилаваның оның алғашқы ықпалы болғанын айтады. Накуланды роман жазу өнерінде маңызды тұлға деп санайды. Кейін ағылшын тіліне аударылған Накулан туралы ойша тудырған әңгіме жазған. Көбінесе импровизациялық түрде шебер сөз сөйлейді, бірақ әдеби жиналыстарға сирек қатысады. Театрлық қойылымдарда ойнаған. Белгілі пьесаларының бірі – "Жапти". Сурет салуды жақсы көреді. Бұрын суретші болған. Отбасы құрмаған.

Жұмыстарға қатысты пікірлер:

Барокко стиліне сын. Көркемдік сезімі жоғары стилист. Сюжетті түйіндеудегі қиындықтар. Тіл арқылы сюжетті әдейі жасыру. Ақыл-ойдайды қиялға толыққанды беріп, ақылдан бас тарту. Поэзия сияқты, бір уақытта бірнеше, көбінесе қайшы нәрселерді білдіретін сөздер мен суреттерді қолдану. Сюжетті ашудан гөрі жасыру үшін құрылған, тығыз тілдік өрнек. Ескі және сирек қолданылатын тамил сөздерінің қорын пайдалану. Тамил әдебиетіне жаңа келген оқырмандар Конангидің туындыларына бұқаралық ақпарат құралдарының пікірлеріне сүйене отырып, жеңіл қолжетімді емес, түсініксіз және дұрыс емес деп ойлауға итермеленді. Осы себепті Конангидің кейбір шығармалары (романдары) әдемі суреттермен толы, шешілуді күтіп тұрған үлкен сөздік лабиринт ретінде қалып қояды.

Дәйексөздер

Төменде келтірілген сөздер журналдарда, оның өзінің еңбектерінде және сұхбаттарында кездеседі. Ағашты түсіну үшін құсқа айналу керек. Өнердің саналы интеллектпен ешқандай қатысы жоқ. Ол өзінің табиғаты бойынша нәзік нәрсе. Оның бастауы белгісіз, ал ортасында суық қараңғылықтың бұлттары бар. Эстетикалық тәжірибе өзінің шыңында көрінбейді және оқырмандардың оны түсінуге тырысуын қиындатады. [Ашылудың жақындығы, бірақ оның орын алмауы.] Менің кейіпкерлерім жоғары инстинктивті болғанымен, менің әңгімелерім санастың астынан туады және көбінесе бейсаналық әлемге ауысады. Менің әңгімелерім соқырлықтан және алшақ көре алмаудан туады. Мүсін жасау менің кейінгі әңгімелерімнің тілінің дамуымен тікелей байланысты. Сюжет туралы дәстүрлі ұғым, негізінен, барлық көркем әдебиеттің мүмкіндіктерін шектейді. Өнер – тоқу процесі сияқты. Саяхатта, музыка сияқты, арман елі ештен пайда болып, бізді қуалайды. Өнердің даналықпен немесе түсінумен еш қатысы жоқ. Оның мақсаты да, ниеті де жоқ. Ол өздігінен болады. Көркемдік пейзаждар жалпы суреттерге ұқсайды және көркем әдебиет оның ішінде өмір сүретін екі белгісіз жаратылыстың қосылуы орын алатын сәтте туады. Әңгімелер – тірі нәрселер, олардың ішінде жандар бар. Сұлулықты тапқанда, көбінесе қорқыныш сезімімен бірге келеді. Мен көбелектер ән салғысы келетін, пілдер билегісі келетін, алхимиктер, соқырлар мен колдовствошылар тым көп жұмыс істегісі келетін дәстүрді мұра еттім, ал әңгімеші кез келген қаламен, қаламен немесе елмен байланысы жоқ, бірақ жат емес пейзаждар жасайды.