Кіріспе
Австриялық саясаткер Барон Александр фон Бах (немісше: Alexander Freiherr von Bach; 4 қаңтар 1813, Лосдорф, Австрия – 12 қараша 1893, Шонграберн, Австрия) – австриялық саясаткер. Оның ең маңызды жетістігі – Австрия императоры Франц Иосиф I-нің билігінің басында орталықтандырылған басқару жүйесін құру болды.
Baron Alexander von Bach (German: Alexander Freiherr von Bach; 4 January 1813, Loosdorf, Austria – 12 November 1893, Schöngrabern, Austria) was an Austrian politician. His most notable achievement was instituting a system of centralized control at the beginning of the reign of Emperor Franz Joseph I of Austria.
Ерте өмір
Лосдорф қаласында (Төменгі Австрия) дүниеге келген ол заңгерлік отбасынан шыққан, әкесі сот кеңсесінде қызмет еткен. 24 жасында заң ғылымдарының докторы атанды, сосын императорлық қызметке қабылданды, онда тоғыз жыл жұмыс істеді. Адольф Шварценберг оны "импровизациялау – дегенің өзгеру, жетілу – дегенің жиі өзгеру" қағидасымен өмір сүрген адам деп атады. Осылайша, ол танымал либерал заңгер болды, алғашқыда "баррикадалар министрі" деп еске алынды, кейін 1848 және 1849 жылдары Әділет министрі, ал 1849 жылдан 1859 жылға дейін Ішкі істер министрі қызметтерін атқарды.
Ішкі істер министрі (18491859)
Бах Меттернихтің абсолюттік жүйесінен кетуді жақтырғанмен, 1848 жылғы революционерлердің тілегендей алысқа баруға дайын болған жоқ. Оның көзқарасы бойынша, ол «тамаша түрде принципсіз» адам деп есептелді және осы себепті өз ұстанымын жиі өзгерте алды. Бұл оған халықтың қарсылығынан консервативті сапына итерілуіне мүмкіндік берді: ол біртіндеп консервативті көзқарастарға бойымен беріліп, 1849 жылғы наурыз айында князь Шварценбергтің орталықтандырылған конституциялық бағдарламасын мақұлдады, осылайша венгр сезімдерін одан әрі қоздырды. Дегенмен, оның реформаларының Венгрияға тигізген әсері көптеген тарихи пікірталастардың нысаны болды. Кейбіреулер революцияны венгр «ұлттық ерекшелігін» қайта жаратуда одан да өнімді деп санады, ал кейінірек венгр революцияларының замандастары Бах құрған жүйелерді венгр ұлтшылдығының басты қозғаушы күші ретінде қарастырды. Шварценберг 1852 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол Австрия мен Венгрия саясатын іріксіз басқарды. Бах Австрия империясының әкімшілік билігін орталықтандырды, бірақ сонымен қатар баспасөз бостандығын шектеген және ашық сот процестерін тоқтатқан реакциялық саясатты қолдады. Ол кейіннен абсолютистік (немесе клерикалды-абсолютистік) бағытты ұстанды, ол 1855 жылғы тамыздағы конкордатта аяқталды, бұл Рим католик шіркеуіне білім беру және отбасылық өмірді бақылау құқығын берді. Австрия империясы тарихындағы осы кезең «жаңа абсолютизм» немесе Бах абсолютизмі деп белгілі болды. Бах 1854 жылы барон (фрейхер) шенін алды. Ол сондай-ақ 1849 жылдан 1859 жылға дейін Ғылым академиясының (Akademie der Wissenschaften) қамқоршысы болды.
Кейінгі өмірі
Оның 1859 жылғы құлдырауының маңызды бір себебі Италияда Сардиния Корольдігі мен Наполеон III-ке қарсы соғыстағы жеңіліс болды. Оның әскери реформалары индустрияландыру есебінен армияны дамытуға бағытталды, нәтижесінде зауыттар мен инфрақұрылымды кеңейту тоқталып, әлсіреуге ұшырады. Лауазымынан кеткен соң Бах 1859 жылдан 1867 жылға дейін Ватиканның елшісі қызметін атқарды және 1893 жылы жалғыздықпен қайтыс болды.