Франциядағы Ла Мейж тауы, Альпідегі ең биік шыңдардың бірі. Ла Грав қаласынан көрінеді, тау шаңғысы мен альпинизмге танымал. Бауырсақ тіктеп тұрған "Құдайдың саусағы" аталымы бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Франциядағы тау, Нидерландыдағы қала
Mountain in France
the town in the Netherlands
Ла Мейж – Экрин тау массивіндегі тау. Ол Жоғарғы Альп және Изер департаменттерінің шекарасында орналасқан. Тау жақын орналасқан Ла Грейв ауылына қадағалайды, ол тау көтерілісі орталығы және шаңғы курорты болып табылады, трассадан тыс және экстремалды шаңғы тебу мүмкіндіктерімен әйгілі, сонымен қатар Лаутаре жотасының батыс жағынан да көрінеді. Бұл Экриндегі ең биік таудың екіншісі, біріншісі – Экрин таяқшасы.
La Meije is a mountain in the Massif des Écrins range, located at the border of the Hautes Alpes and Isère départements. It overlooks the nearby village of La Grave, a mountaineering centre and ski resort, well known for its off piste and extreme skiing possibilities, and also dominates the view west of the Col du Lautaret. It is the second highest mountain of the Écrins after the Barre des Écrins.
Тарихи өрлеу
Ортаңғы және екінші ең биік шыңның бес тісі бар, олардың ең биігі Дойг де Дье (ағылшын тілінде: Құдайдың саусағы) деп аталады. Бұл шыңға 1870 жылдың 28 маусымында Кристиан және Ульрих Альмерлер мен Кристиан Герч, Мета Бреворт пен В. А. Б. Кулиджді бастап, солтүстік-шығыстан көтерілді. Орталық шыңнан батысқа, 13 метр биікке дейінгі қырқа келесі 15 жыл бойы еңсерілмейтін кедергі деп есептелді. Ла Мейждің батыс шыңы, Гранд Пик, оның шыңына жеңіл жолдың жоқтығымен әйгілі. Альп тауларында соңғы бағынылған үлкен шыңдардың бірі, оның алғашқы бағынылуы 1877 жылдың 16 тамызында Пьер Гаспар әкесі мен ұлы және олардың клиенті Эммануэль Бойло де Кастельноу оңтүстік-батыстан жасады. Олардың оңтүстік тірегі Арте дю Промонтоир арқылы және содан кейін Карре мұздығы мен Гранд Пиктің оңтүстік-батыс бетінен өтуі қазіргі кезде стандартты маршрут саналады. 1885 жылдың 26 шілдесінде Людвиг Пуртшелер және Отто мен Эмиль Зигмонди ағайындары 1964 жылғы мамырдағы тас құлаудан кейін біршама өзгерген, бірақ әлі де классикалық маршрут саналатын «еңсерілмейтін» саңылау, қазіргі кезде Бреш Зигмонди деп аталатын жер арқылы орталық шыңнан басты шыңға алғашқы өткел жасады. Алты жылдан кейін, Ульрих Альмер, Фриц Босс және Дж. Х. Гибсон кері бағыттағы өткелді жүзеге асырды. Оңтүстік беткей Ла Мейждің ең қиын бөлігі деп есептеледі. Сәтті өткелден кейін екі апта өткен соң, Зигмонди ағайындары Карл Шульцпен бірге оңтүстік беткейден Бреш Зигмондиге жетуге тырысты, бірақ Эмиль осы әрекетте қаза тапты. Алғашқы сәтті әрекет 1912 жылы Анжело Дибона, Луиджи Рицци және Гвидо мен Макс Майер ағайындары жасады, ал оңтүстік беткейден Гранд Пикке тікелей маршрут 1935 жылы, ал Орталық Пикке 1951 жылы бағынылды.
The central and second highest summit has five teeth, the highest of which is known as Doigt de Dieu (English: Finger of God). This summit was reached from the northeast on June 28, 1870, by Christian and Ulrich Almer and Christian Gertsch, guiding Meta Brevoort and W. A. B. Coolidge. The ridge from the central to the main, Western peak, which is 13 meters higher, was considered an insurmountable obstacle for the next 15 years. The Western true summit of La Meije, the Grand Pic, is notorious for having no "easy" route to its summit. The last major peak in the Alps to be climbed, its first ascent was eventually made from the southwest on 16 August 1877 by father and son Pierre Gaspard and their client Emmanuel Boileau de Castelnau. Their approach, over the south buttress Arête du Promontoire and further over the Glacier Carré and the southwest face of the Grand Pic, is now the normal route. On July 26, 1885, Ludwig Purtscheller and the brothers Otto and Emil Zsigmondy made the first traverse from the central to the main summit, via the "insurmountable" gap that is now known as the Brèche Zsigmondy, in what is still considered a classic route, albeit thoroughly modified by a May 1964 rockfall. The traverse in the opposite direction was accomplished six years later by Ulrich Almer, Fritz Boss and J. H. Gibson. The south face is widely considered to be the most difficult of La Meije. Within two weeks after their successful traverse, the Zsigmondy brothers, together with Karl Schulz, tried to reach the Brèche Zsigmondy over the south face, but Emil died in the attempt. The first successful attempt was not until twenty seven years later, in 1912 by Angelo Dibona, Luigi Rizzi, and the brothers Guido and Max Mayer, while a direct route over the south face to the Grand Pic was only climbed in 1935 and that to the Central Pic in 1951.