Кіріспе
Бенито Муссолинидің қызы (1910–1995)
Эдда Чиано, Кортеллаццо және Бучкари графесі (туған тегі Муссолини; 1 қыркүйек 1910 – 9 сәуір 1995) – 1922-1943 жылдар аралығында Италияның фашистік премьер-министрі болған Бенито Муссолинидің қызы. Оның күйеуі, фашистік пропагандист және сыртқы істер министрі Галеаццо Чиано, 1944 жылдың қаңтар айында Муссолиниді биліктен құлатуға қатысқандығы үшін атылды. Ол 1945 жылдың сәуір айында итальян партизандарының қолынан әкесі өлтірілгеннен кейін Ұлттық фашистік партия режиміне қатысқанын батыл түрде жоққа шығарды.
Ерте өмір
Ол Бенито Муссолини мен Ракеле Гидидің никесінен бұрын Романьядағы Форлиде дүниеге келді. Оның ата-анасы 1915 жылдың желтоқсанына дейін үйленбеді. Оның балалық шағында, әкесі Миландағы Il Popolo d'Italia газетінің редакторы болған кезде, Эдда Ракелемен бірге Форлиде тұрды. 1922 жылдың қазанында оның әкесі Италияның премьер-министрі болды, ал 1925 жылдың қаңтарынан кейін диктатор атанды. 1925 жылдың наурыз айында Ракеле мен Эдда, оның бауырларымен бірге Миландан Карпегнаға, содан кейін 1929 жылдың қарашасында әкелерімен бірге тұру үшін Римге көшті. Эдда жастық шағында көңілді мінезді әйел болды. Оның ықпалды әкесімен қарым-қатынас жасау қиын болды, себебі көптеген жігіттер одан қорқатын. Ол пікір білдіруге бейім және ашық сөйлейтін адам ретінде сипатталды. Римде ол адмирал граф Костанцо Чианоның ұлы Галеаццо Чианомен танысты, ол Бенито Муссолинидің Римге жорылысынан бұрын адал фашист және оның қолдаушысы болған. Олар 1930 жылдың 24 сәуірінде 4000 қонақтың қатысуымен салтанатты түрде үйленді. Оның күйеуі Италияның Шанхай консулы болып тағайындалды. 1932 жылы жұбайлар Италияға оралды, онда Галеаццо Сыртқы істер министрі қызметін атқарды. Қытайда ол қытайлық генерал Чан Сюэлянмен (Чжан Сюэлян) махаббатқа түсті.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылы маусымда Италия Албанияны басып алғаннан кейін Санти-Кваранта (албан тілінде Саранда) қаласы "Порто-Эдда" деп аталды. 1939 жылдың шілдесінде ол "Time" журналының "Осіс әйелі" деген тақырыптағы мақаласының мұқабасында суреттелді. Грек-итальян соғысы кезінде Эдда Чиано итальяндық Қызыл Крестпен ерікті болып қызмет етті. 1941 жылдың 14 наурызында ол Албанияның Валона (қазіргі Влора) портына жақын жерде, ауруханалық кемеге айналдырылған "Ллойд Триестино" компаниясының "Po" лайнеріне мінгізілді. Британдық ұшақтар кемеге шабуыл жасап, оны батырды, нәтижесінде бірқатар адам қаза тапты. Кеме порт билігінің бұйрығымен басқа кемелермен бірге шамдары өшірілген күйде тұрғандықтан, заңды нысана саналды және ауруханалық кеме екенін анықтау қиын болды. Эдда басқа кемемен судан құтқарылып аман қалды. Ол 1943 жылға дейін Қызыл Крестпен жұмыс істеді. Деректерге сәйкес, Генрих Гиммлер 1943 жылы Эддаға құрметті SS басшысы (SS Ehrenführerin) шені берді. Эдда Адриатика теңізіндегі қауіпті жағдайдан кейін, Ракеле мен Бенито Муссолини сол жылдың тамызында оның ағасы Бруноның қазасынан ерекше қайғыға батты. Осы әрекеті үшін ол 1943 жылдың қарашасында мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен тұтқындалып, сотталып, содан кейін 1944 жылдың 11 қаңтарында өлім жазасына кесілді. Эдда Чиано 1944 жылдың 9 қаңтарында шаруа әйел кейпінде Швейцарияға қашып кетті. Ол графтың соғыс кезеңіндегі күнделіктерін контрабандамен шығарып әкелді, оларды оның сенімді серігі Эмилио Пуччи оның киімдеріне жасырған болатын. Ол сол кезде итальяндық әуе күштерінде лейтенант болған, бірақ кейін сәнді дизайнер ретінде атаққа ие болды. "Chicago Daily News" газетінің соғыс тілшісі Пол Гали оның Швейцариядағы Неджиодағы монастырда жасырын түрде ұсталғанын біліп, күнделіктерді жариялауға көмектесті. Олар 1939-1943 жылдар аралығындағы фашистік режимнің құпия тарихын ашады және маңызды тарихи дереккөз саналады. Күнделіктердің мазмұны негізінен саяси мәселелерге арналған және Чианолардың жеке өмірі туралы ақпаратты қамтиды.
Соғыстан кейін
Швейцариядан Италияға оралғаннан кейін Эдда Липари аралында тұтқындалып, қамауға алынды. 1945 жылғы 20 желтоқсанда фашизмге көмектескені үшін екі жылға бас бостандығынан айырылды. Марчелло Соргидің "Эдда Чиано және коммунист" (2009) кітабы Липариде өткен уақытына және сол жерде тұрған жас коммунистпен арақатынасына арналған; бұл 2011 жылы Стефания Рокканың басты рөлде ойнаған фильмнің негізі болды. Оның автобиографиясы "La mia vita" 1975 жылы Weidenfeld & Nicolson баспасынан "Менің шындығым" деп аударылып жарық көрді. Ол 1995 жылы 84 жасында Римде қайтыс болды.
Мұра
Сол кезде Герман Геринг пен Эмми Герингтің қызының (1938 жылдың 2 маусымында туған) Эдда Геринг деп аталғаны туралы көптеп хабарланды. Эдда бейнеленген фильмдердің қатарында Сильвана Мангано қатысқан "Верона соты" (1963) және Сьюзан Сарандон сомдаған "Муссолини мен мен" (1985) бар. "Муссолини: Айтылмаған тарих" (1985) телесериалында Мэри Элизабет Мастрантонио Эдда рөлін ойнады. Цианоның өлім жазасына кесілуі туралы "Верона соты" фильмі, жесір графиня префектке фильмтің дұрыс еместігін және "біздің қайғымызды тойып тұрғанын" айтып шағымданғаннан кейін Венецияда көрсетілуіне тыйым салынды. Оның ұлы Фабрицио Чиано "Quando il nonno fece fucilare papà" ("Бабасы әкесін атып өлтіргенде") атты жекелеген естеліктер жинағын жазды.
Құрметтер
Әскери батырлық үшін күміс медаль.